H καταπακτή των τραγουδιών

Uppsala Solemne - A Fúria do Vento (2011)

2011-10-15T11:41:00.005+03:00

Είμαστε όλα όσα έχουμε. Χάσει.

1. La Aparición
2. São Paulo Sem Pressa
3. As Nuvens De Chumbo
4. Perdoa Tu A Fúria Do Vento

9/10

Asleep in the Downlights - Hammock

2011-10-13T18:34:00.006+03:00

Κοίτα πόσο όμορφα είναι όλα όσα δεν φαίνονται.
Γελάμε. Σαν... από ευτυχία. Και παρά το σαν, ολόιδια είναι.

Asleep in the Downlights
1. No Agenda (Hammock featuring Steve Kilbey of The Church)
2. Sinking Inside Yourself (Hammock)
3. Verse for Forgiveness (Hammock featuring timEbandit Powles of The Church)
4. Parkers Chapel (Hammock)

9/10

The snow seems to flow like wine

2011-09-11T12:34:00.009+03:00

Ασταμάτητα. Εδώ και μέρες. Θέλοντας να τρέξω σε βρεγμένα πλακόστρωτα , να χωθώ σε ένα σινεμά μαζί σου, να μην δω ούτε ένα λεπτό της ταινίας, οι άνθρωποι που φεύγουν να μην αφήνουν μυρωδιά καμένου , να μην εξατμιστεί ποτέ η τελευταία στιγμή καλοκαιρινής νωθρότητας κι όταν χειμωνιάσει να κάνω ότι δακρύζω από το κρύο. Εκπνοή μιας επιθυμίας που εκπληρώθηκε.

Time hides things. Lies hide things. I hide things. I lose things.

2011-09-02T21:11:00.007+03:00

Τα υψίπεδα της Σκωτίας αρχίζουν όταν ξεκινά το Get to France την ώρα που στο βάθος του ορίζοντα τα πρώτα σύννεφα γκριζάρουν ακόμα περισσότερο τον ήδη σκουρόχρωμο ουρανό , όταν προσπεράσεις και το τελευταίο λιβάδι κριθαριού και όταν στην καρδιά του καλοκαιριού , Αύγουστο μήνα αρχίσεις να νοσταλγείς το πυκνό, ήσυχο χιόνι του Φλεβάρη, το γνήσιο τσάι και τα κέικ φρούτων. Ο Σηκουάνας ρέει νωχελικά ανάμεσα στα σκουροπράσινα δάση κατά μήκος των ερειπωμένων μεσαιωνικών κάστρων και εκβάλει στην Λοχ Λόμοντ αρκεί το μυαλό σου να έχει την ικανότητα να ταξιδεύει. Ακόμα και ανάμεσα από τοίχους.

&amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;gt;

Everythings and nothings

2011-08-31T20:40:00.007+03:00

Διακόσιες μέρες που έφυγαν έτσι απλά. Έκανα πως δεν το προσέχω . Ότι κάτι τους λείπει. Ένα μισοτελειωμένο κομμάτι φράσης και σκέψεις που απλά δεν μπορούσαν να ευδοκιμήσουν . Θέλω να γυρίσω τώρα. Την τελευταία μέρα του Αυγούστου , ενός καλοκαιριού που ξεκίνησε με ένα ελαφρύ τράβηγμα έσω και τελειώνοντας ξέσπασε σαν ρευστή άσφαλτος.

2010 - Οι Πενήντα αγαπημένοι μου δίσκοι (20 - 16)

2011-01-26T18:40:00.006+02:00

20. The Besnard Lakes - The Besnard Lakes are the roaring night

Ρευστός , απίστευτα πυκνός και ελκυστικός ήχος όπως τα όμορφα αλλά τρομακτικά βάθη των ωκεανών. Το νερό είναι κρύο, η μουσική εκκωφαντική, το κεφάλι πέφτει αριστερά, το πόδι κλωτσάει το γκάζι , στο βάθος φαίνεται η πρώτη στροφή για τη θάλασσα.

Like the ocean,like the innocent pt 1&2

19. Rökkurró - Í Annan Heim

Στη χώρα με το παράξενο όνομα πρέπει, οι κάτοικοι έχουν δικαίωμα να θυμούνται μόνο τα βράδια και στο κομοδίνο τους είναι στοιβαγμένες χίλιες δικαιολογίες που κατασκευάζουν μέσα στο σκοτάδι για να βγάλουν κι αυτή τη νύχτα. Το πρωί στολίζονται τα καθωσπρέπει τους ρούχα, παίρνουν ένα τεράστιο άκαρδο σχήμα και μοιάζουν άτρωτοι. Σχεδόν τίποτα δε μπορεί να αγγίξει φαινομενικά τα μουδιασμένα κεφάλια τους, την ώρα που ατρόμητοι περιμένουν στην όχθη του ποταμού δεν γίνεται, μέχρι να δουν το άθαφτο κουφάρι της καρδιάς τους να περνά. Κάτω από τον λαιμό τους έχουν μια πληγή που ποτέ δεν κλείνει και περιμένει να σαπίσουν για να αρχίσει να ανοίγει στον λαιμό κάποιου άλλου. Λες και κατάπιαν τσιμέντο, μιλάνε σιγά, με μισοτελειωμένες φράσεις και χτίζουν ανάμεσα στα όργανά τους στιγμές κάποτε που κρατούσαν χέρια και στιγμές τώρα που πρέπει να μάθουν να τα αφήνουν. Πανηγυρικά μόνοι, μεγαλώνουν εκεί βιαστικά. Ο δρόμος που φτάνει στο σπίτι τους δεν έχει έξοδο επείγουσας διαφυγής. Το χτες εντείνει την ασχήμια του σήμερα κι αν ζεις εκεί μόνιμα , καταλαβαίνεις πόσο δύσκολο είναι να είσαι εσύ, όταν όλοι ζητούν και έχουν από ένα κομμάτι του εαυτού σου.

Í Annan Heim

18. Heinali & Matt Finney - Lemonade
O θαλασσινός αέρας ανάμεσα στις ομπρέλες της παραλίας. O ανεμιστήρας που γυρίζει γύρω γύρω, ψευδαίσθηση δροσιάς στο καυτό μεσημέρι. Το νερό που πετάγεται γύρω από την πρώτη βουτιά. Το καπάκι του μπουκαλιού με το ούζο την στιγμή που ανοίγει. Οι ξεκούρδιστες κιθάρες δίπλα απ΄τις φωτιές τα βράδια. Η άγκυρα που κατεβαίνει. Το φερμουάρ του σακιδίου. Τα γέλια και η βουή στα σοκάκια και τους πεζόδρομους της πόλης. Τα πετραδάκια που τρίβονται στα βρεγμένα πόδια. Η άμμος ανάμεσα στα βιβλία. Το "κρατσ" του καρπουζιού όταν κόβεται στη μέση. Το αεράκι ανάμεσα στα αρμυρίκια. Tο ξετύλιγμα του χαρτιού της γρανίτας. Τα ζάρια πέφτοντας πάνω στο ξύλινο τάβλι. Τα παγάκια όταν τα δαγκώνεις λίγο πριν αρχίζουν να λιώνουν. Το "σσσσσσσ αρχίζει", στα θερινά σινεμά, στις συναυλίες, μέσα μας.

End Of July

17. Paint On Silence - Paint On Silence

Σε στενεύεις τώρα. Θέλεις να σε πιάσεις από τον γιακά να σε κάνεις να φοβηθείς κι άλλο. Πως διάολο χτίστηκε ολόκληρος άνθρωπος γύρω σου; Απασφαλίζεις λίγο τις πόρτες; Θα χωθώ κρυφά στην άκρη του κρεββατιού σου. Θα σου πω για τα δύο βήτα. Θα σου πω ότι γι'αυτό χοροπηδάνε πάνω σου όλη νύχτα και δεν κοιμάσαι. Επειδή κάνεις πως δε βλέπεις το ένα. θα αφήσω ένα νοιώθω στην πλάτη σου που πονάει, μα θα μου υποσχεθείς πως θα κάνεις λίγο πιο'κει να χωρέσει το όμικρον, γιατί νοιώθω χωρίς όμικρον μοιάζει με εμπαιγμό . Θα σε σκεπάσω με μια ανακατεμένη πρόταση γιατί έρχεται κρύο. Ανακατεμένη, ναι. Δηλαδή τι θα γίνει αν σου πω "κι λίγο; το χέρι εμένα με χαιδεύεις μου το πονάει", δεν θα καταλάβεις; Πριν φύγω θα σου γράψω την λέξη τραίνo. Με άλφα γιώτα. Να κάνει μεγαλύτερο θόρυβο από εκείνο το αδιάφορο με το έψιλον. Να κάνει ένα τεράστιο θόρυβο όλες τις φορές που θα έρχεται καταπάνω σου. Θα γράψω τραίνω. Tραίνω στο κεφάλι σου μέσα.

Rosidae

16. Jordi Clapés-Bot – Right Sides

Τρελαίνομαι για τις ασπρόμαυρες ταινίες, τους πίνακες του Σαγκάλ και τα ανεμόπτερα. Α! Και όταν σε βλέπω σε άλλα μάτια και σε προσπερνάω. Μια μέρα θέλω να βγω με τις σαπουνάδες από την μπανιέρα και να κάνω μια μεγάλη βόλτα στη λεωφόρο. Να κάνω κινηματογραφική βουτιά από κάπου ψηλά και να πέσω πάνω σου ξεκάθαρη, η ζωή μου να μη μου μοιάζει καθόλου, να συμβαίνει σε ένα μέρος δίχως μνήμη, να μη βρωμάει συνέχεια νοσταλγία εδώ κάτω. Εσύ θα έρχεσαι αργόσυρτος θα χύνεις και δεν θα φεύγεις. Θα κοιμόμαστε. Σημασία έχει με ποιόν μπορεί να σε πάρει μετά ο ύπνος κατάλαβες; Όχι με ποιόν θα ξαπλώσεις. Θα μου είναι παντελώς αδιάφορο αν ξέρεις να πλένεις πιάτα. θα τα πετάμε απ’το παράθυρο ή δεν θα τρώμε ποτέ. Δεν με νοιάζει. Βραδινές παραστάσεις στους δρόμους και αυτοσχεδιασμοί που θα καταλαβαίνουμε μόνο οι δυό μας. Αυτό με νοιάζει. Πιωμένοι σαν μεθυσμένα ξωτικά θα μου φωνάζεις από απέναντι πως κατά βάθος είναι πιο δύσκολο να είσαι άντρας. Είναι πιο οδυνηρό . Κι εγώ θα σε πιστεύω , τόσο ανεξήγητα εύκολα και για όσο θα έχω έστω και μια αμυδρή υποψία ότι υπάρχεις. Μόνο να μη μου δαγκώσεις ποτέ βάρβαρα την ψυχή και να μη θελήσεις ποτέ να μου ανήκεις ολοκληρωτικά. Πες εντάξει, θα τρέχουμε σε στριφογυριστές σκάλες, πες εντάξει, θα ράβω τα ρούχα μου από τα σεντόνια που σκεπάζεσαι. Θα σου φτιάξω και μια μυρωδιά μου, που να μπορείς να την εισπνεύσεις τώρα και να αντέχεις να την εισπνέεις και όταν θα αρχίσει να σε πληγώνει. Γιατί θα αρχίσει. Πες εντάξει, θα μάθω να γράφω και με τα δύο χέρια, την ίδια στιγμή, να προλάβω να σου τα δείξω όλα κι ας κόβουν σαν τη λεπτή χορδή του E. Πες εντάξει.

Geometrical Views

2010 - Οι Πενήντα αγαπημένοι μου δίσκοι (25 - 21)

2011-01-14T10:00:00.007+02:00

25. I like trains - He Who Saw The Deep
Τα "μείνε" που ψελλίζουμε χάνονται στους ελέγχους διαβατηρίων παρέα με τα "Nαι, μα πρέπει να φύγω" που μας ψελλίζουν. Δεν έρχονται ποτέ μαζί στα μικροσκοπικά μας ταξίδια, περιμένουν στωικά να γυρίσουμε, προυπαντούν όλες μας τις επιστροφές . Γαντζωνόμαστε στη στιγμή, ό,τι τραγούδι κι αν ακούσουμε τα νοσταλγούμε, είναι γιατί ακόμα δεν έχουμε διασχίσει το πιο επικίνδυνο μέρος του κόσμου για χάρη τους, δεν τους έχουμε πει φίλα με ρε, σκάβουμε συνέχεια ένα βαθύ σκοτεινό λαγούμι και με τη σιγουριά της κρυψώνας τους όσα δεν είπαμε, παριστάνουν το τουφέκι. I like trains. Σε ζαλίζουν όμορφα, πετάγεσαι τρομαγμένος από τον θόρυβο που κάνει η ψυχή τους και γελάς σπαρακτικά.

Sea of regrets

24. Piano magic - Home recordings
Όταν τέλειωσε η συναυλία τους, είχα πιεί 2 φιάλες κάτι χωρίς να έχω πιεί τίποτα και δεν μπόρεσα να μη σκεφτώ ξανά το μόνο σημείο διαφωνίας μας με τον Glen Johnson και την παρέα του εκείνο το βράδυ του Μάρτη που τους είδα στο Fuzz. Έναν μόνο , γεμάτο παράπονο στίχο τους. Music won't save you from αnything but silence. Kι αυτό, γιατί έχω χίλιους λόγους και χίλιες αφορμές , για να πιστεύω ακριβώς το αντίθετο.

Theory of ghosts

23. Seven Saturdays - The Snowflakes That Hit Us Became Our Stars
Θαυμάσια μουσική, υπέροχες εικόνες για άλλη μια φορά, μεσημέρι, σηκώνεις το κεφάλι να σε χτυπήσει η πρώτη σταγόνα της μέρας , ο καιρός ψυχραίνει , η βροχή δυναμώνει, ο ουρανός χωρίζεται σε παράλληλες μωβ λωρίδες, οι φωνές του κόσμου χάνονται , θέλεις να ανοίξεις τα χέρια , να στριφογυρίσεις στη μέση της Πανεπιστημίου, να μην κοιτάζεις τίποτα, μόνο να μυρίζεις . Την οσμή από αυτό το κάτι χωρίς όνομα, αυτό το μοναδικό, που διαθέτουν μόνο τα μοιρασμένα.

Terrified Of Breaking Down

22. Max Richter – Infra
Είναι μάταιο να προσπαθεί κάποιος γράφοντας μερικές αράδες να μπει ανάμεσα στον καλλιτέχνη και στο ακροατήριό του και ακόμα πιο μάταιο, να προσπαθεί να δώσει άλλο όνομα σε αυτό που κάποιοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ως μαγεία και κάποιοι άλλοι -οι πιο ευσιγκίνητοι- ως χειρουργείο ανοιχτής καρδιάς .Το «Infra» είναι η μουσική που έγραψε ο Max Richter για την ομώνυμη παράσταση του Βασιλικού Μπαλέτου στο Λονδίνο σε χορογραφία του Γουέιν Μακ Γκρέγκορ. Όπως όλες οι δουλείες του Γερμανού συνθέτη, έτσι κι αυτή , μόνο ως υψηλή τέχνη μπορεί να χαρακτηριστεί, τέχνη που προσπερνά αδιάφορα τις όποιες κριτικές και μεταμορφώνει με χάρη τον ήχο σε αργό φύσημα ομίχλης.Διάβασα κάπου την περιγραφή μίας σκηνής προς το τέλος του φίλμ του Godfrey Reggio Koyaanisqatsi, όπου η κάμερα εστιάζει στα κομμάτια ενός πυραύλου που μόλις έχει ανατιναχτεί και που με αργή κίνηση πλησιάζουν προς το έδαφος. Αυτή η εικόνα μου ήρθε στο μυαλό κοιτώντας έξω από το παράθυρο και ακούγοντας την έναρξη του infra 4 , με το τοπίο μου να γεμίζει φλεγόμενα συντρίμμια και τον αέρα μου έγχορδα και πλήκτρα που τραύλιζαν από συγκίνηση μα συνεννοούνταν μεταξύ τους μοναδικά .

Infra 2

21. Τhe best pessimist - Two against all

Θέλω την πιο χυδαία καταιγίδα και ένα κασκόλ αγορασμένο από σταθμό... ευπρεπούς Ευρωπαϊκού μετρό, μαζί με μιά αφορμή που θα ψάχνω έναν χειμώνα ολόκληρο κι όταν τη βρω θα το φορέσω. Θέλω και ένα τραγούδι που να μη μοιάζει με κανένα άλλο. Κι ενώ όλες οι μουσικές φτιάχνονται για να κλείνουν τραύματα, αυτό να χώνει τα χέρια του και να ψάχνει μέσα στην κοιλιά μου ύπουλα , να βρίσκει το ωμό μου συναίσθημα στην αρχική του μορφή, άσχημο, ακατέργαστο, και με δύναμη να το τραβά, να ξεκολλούν μαζί του κομμάτια από τα τοιχώματα και να το σέρνει προς τα έξω πασαλειμμένο με μισοτελειωμένες εκφράσεις.I'm forgetting something. I have... I have a note about you. It says "the lovers met"... "the lovers met, and..." and I can't read my own note. I make a note and I can't read it. It's an important note. ..."

Two against all

2010 - Οι Πενήντα αγαπημένοι μου δίσκοι (30 - 26)

2011-01-12T10:11:00.009+02:00

30.Blueneck - The fallen host

Έντονα επηρεασμένοι από μπάντες όπως οι Godspeed You Black Emperor, Mogwai και Mono,με την φωνή του τραγουδιστή τους να έχει κάτι από την χροιά της φωνής του Thorn Yorke και με ένα ντεμπούτο album τόσο καλό όσο το Scars Of The Midwest που κυκλοφόρησαν τρία χρόνια πριν, ήταν λόγοι που αρκούσαν για να ακούσω την καινούργια δουλειά των Bluneck και να αρχίσω το βαθύτερο σκάψιμο. People who like to lose themselves in the place within will like our music. Also people who like to turn the lights off and listen intently to an album are going to enjoy The Fallen Host λένε οι ίδιοι, πληρώ τις προυποθέσεις, τα φώτα σβήνουν στις δώδεκα, ώρα κοινής απουσίας.

Seven

29. Motorama - Alps

Πόρτες ανοιχτές διάπλατα, παγωμένη αύρα της Ρωσικής στέπας, βόλτα το ξημέρωμα στο λιμάνι του Rostov. Μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της χρονιάς κι αν o Ian Curtis δεν την είχε κάνει τόσο νωρίς για τα σύννεφα αυτός ο δίσκος θα μπορούσε να έχει την δική του υπογραφή.

Wind in her hair

28. Get Well Soon - Vexations

Ο δημιουργός τους ζει στο Βερολίνο - πόλη με ατμόσφαιρα ξεχωριστή- έχει σπουδάσει φιλοσοφία και μέσα στο κεφάλι του η μία ιδέα από την άλλη χωρίζεται με ένα μεγάλο χάσμα, τόσο όσο χρειάζεται για να μην έχουν οι μουσικές του δουλειές καμία σχέση μεταξύ τους. Αυτός είναι και ο λόγος που το Vexations - τίτλος δανεισμένος από το ομώνυμο έργο για πιάνο του Erik Satie- δεν μοιάζει σε τίποτα με το Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon. Τέτοιο ταλέντο φυσικά δεν ενδείκνυται για εγκεφαλικές αναπαύσεις ιδιαίτερα όταν έχεις να κάνεις με τα χάλκινα πνευστά του 5 Steps -7 Words που σε εκτοξεύουν σε κλάσματα του δευτερολέπτου στη Νέα Ορλεάνη, στο κέντρο του τυφώνα Konstantin Groper.

5 Steps -7 Words

27. Brian Eno – Small Craft on a Milk Sea

Ποιητικός, ειρηνικός, έντονος, εντελώς. Tη μία στιγμή το σκάφος του Eno πλέει ήπια και την αμέσως επόμενη βρίσκεται αντιμέτωπο με μια μεγαλοπρεπή θύελλα. Ο Νονός της ηλεκτρονικής μουσικής βάζει εμπρός τα επιθετικότερα vibes που διαθέτει, δυναμώνει την ένταση, κάποιες στιγμές την μετατρέπει σε θόρυβο και κάνει σαφές από το πρώτο δευτερόλεπτο της ακρόασης ότι θα πρέπει να ταξιδέψεις μαζί του πολλές φορές για να αφομοιώσεις πλήρως όλα όσα θέλει να σου πει και να τα εκτιμήσεις. Στο μεταξύ, ένα κουτάκι δραμαμίνες κατά την επιβίβαση κρίνεται απαραίτητο. Η παράξενη θάλασσα που ανοίγεται μπροστά, κρύβει μερικές ταραχώδεις παλίρροιες και κάποιες απρόσμενες αναταράξεις.

Written, Forgotten

26. Swans - Μy father will guide me up a rope to the sky

Όπως οι ταινίες που γυρίστηκαν βασισμένες στα μυθιστορήματα του William Burroughs, έτσι και το My father will guide me up a rope to the sky, είναι ένας προσεκτικά επεξεργασμένος εφιάλτης, χωρίς ίχνος ανοχής. Είναι ουσιαστικά μια μισάνθρωπη όπερα, που ενορχηστρώνεται πλουσιοπάροχα και ταυτόχρονα είναι μια προσπάθεια του Michael Gira να κρατήσει ανοιχτή την πληγή της κάθε ανεκπλήρωτης επιθυμίας και να μας προσκαλέσει να αισθανθούμε την απώλεια χωρίς την ψυχαναγκαστική υποχρέωση να ξεχάσουμε . Τα τύμπανα ακούγονται σαν ανελέητο τουφεκίδι , οι καταπιεστικοί κιθαριστικοί βρυχηθμοί θυμίζουν έκρηξη σύννεφων βροχής αναμιγνύοντας αριστοτεχνικά το αίμα με τη λάσπη και αυτοί οι κύκνοι έχουν σίγουρα μαύρα φτερά που σε μεταφέρουν σε κόσμους άλλους, εκεί που σου είπαν πως πρέπει να κλείνεις μάτια και αυτιά κάνοντας ότι δεν υπάρχουν.

No Words/No Thoughts

2010 - Οι Πενήντα αγαπημένοι μου δίσκοι (35 -31)

2010-12-20T18:59:00.011+02:00

35. Clogs- The Creatures In The Garden Of Lady Walton

Iστορίες από την κρύπτη της ψυχής του Bryce Dessner και του Padma Newsome και άξια συνέχεια του αριστουργηματικού Lantern. Ένα ασταμάτητο όργιο έγχορδων, που οι ερωτικές συνευρέσεις τους σε κάνουν να θέλεις να κοιτάξεις από την κλειδαρότρυπα , να κολλήσεις το αυτί σου στην πόρτα και να απολαύσεις ανερυθρίαστα τους οργασμούς τους που στο τέλος σου κλέβουν την καρδιά. Δεν θυμάμαι ούτε ένα μέτριο album από το αμερικανοαυστραλέζικο κουαρτέτο, οι Clogs αποδεικνύουν τελεσίδικα ότι η νεο-κλασσική μουσική μπορεί να απευθύνεται και σε ακροατές με σύγχρονα ακούσματα. Και ευτυχώς, όπως στην περίπτωση του The last song δεν συνθέτουν μόνο τέτοια.

Last Song" (featuring Matt Berninger from The National)

34. LES DISCRETS - Septembre Et Ses Dernieres Pensees

Μου φτιάχνουν ένα ταξίδι. Ξεκινά από το δεξί μου πόδι και καταλήγει ακριβώς πάνω στο μετωπό μου. Είναι μικρό και λίγο γιατί πολλά εκεί σημαίνει τίποτα εδώ. Και μου λένε "Ει! Πρόσεχε θα πέσεις!"Και τους απαντώ "Τώρα θα δείτε τι θα πει να είμαι παντού" Και λέω ξανά "Τώρα θα δείτε τι θα πει να μην είμαι καθόλου"Μετά θυμάμαι πως κάποτε είχα. Και κρατάω την ανάσα μου.Την κρατάω δεύτερη φορά για συμπαράσταση. Δεν αναπνέουν ούτε εκείνοι. Εκείνοι μόνο τραγουδούν.

Song For Mountains

33. Blonde Redhead - Penny Sparkle

Οι επικριτές τους είπαν πως ο δίσκος αυτός μοιάζει σα να ξέχασαν να ηχογραφήσουν τα μισά όργανα. Μόνο χημική ανάλυση δεν του έγινε ή μήπως ναι; Διάβασα στο mic πως το Penny Sparkle ακούγεται άδειο, μινόρε και άκαρδο. Μινόρε και άκαρδο στη θεωρία (και την πράξη ) της μουσικής ποτέ δεν βάδισαν στον ίδιο δρόμο. Οι συγχορδίες μινόρε έχουν σχήμα καρδιάς, έχουν τον συναισθηματικό τους δείκτη στο κόκκινο κι ένα πικρό χαμόγελο στο στόμα μαζί με την ίδια ακριβώς γεύση. Kι εμένα οι γεύσεις αυτές μου αρέσουν πολύ. Η μουσική άλλωστε γι'αυτό έχει πόδια σούπερ ήρωα. Για να πηγαίνει μπροστά κάτω από τις όποιες συνθήκες. Και όταν είσαι σούπερ ήρωας, δεν χρειάζεται να αποδεικνύεις συνέχεια τι μπορείς να κάνεις. Σε κάποια ανύποπτη στιγμή, ίσως και να μπορείς να σώσεις πέντε ανθρώπους από ένα βροχερό απόγευμα. Εκείνοι που διαλέγουν το οικοδόμημα των Blonde στην έναρξη μιας καταιγίδας, ακόμα κι αν ο θεμέλιος λίθος του - οι κιθάρες- απουσιάζει, ξέρουν ότι δεν θα τους βρει ούτε μία σταγόνα.

Black Guitar

32. Matt Elliott & The Third Eye Foundation - Dark

Εδώ μιλάμε για εμμονή. Κι όταν πρόκειται για εμμονή, δεν σου μένουν και πολλά περιθώρια να ξεφύγεις και να κρίνεις αντικειμενικά έναν δίσκο. Έγραψα γι'αυτόν τον Οκτώβριο: Σκοτάδια. Από εκείνα τα παράξενα που λαμπυρίζουν , που όταν αποφασίσεις να τα εξερευνήσεις, τίποτα πάνω σου δε μυρίζει αποτυχία και τίποτα δεν κολλά αηδιαστικά. O Matt Elliott ξαναχτυπά, κυνηγώντας μέσα στη νύχτα τον ήλιο του, κυκλοφορώντας στις αρχές Νοεμβρίου το Dark γλύφοντας αυτή τη φορά τις πληγές του και με την ψυχή του να ποζάρει μπροστά μας γυμνή, χωρίς την παραμικρή διάθεση να κρυφτεί από κανέναν. Δύο μήνες μετά , θα προσθέσω απλώς την ανεπανάληπτη εμφάνισή του στο Half Νote. Aποστομωτική και μεγαλειώδης τόσο, που αν ήμουν 20 χρονών θα σηκωνόμουν στη σκηνή , θα του έδινα ένα υπεργαλαξιακό , super nova φιλί και θα του ψιθύριζα έρχεσαι να κρυφτούμε μέσα μου να γελάμε;

If You Treat Us All Like Terrorists We Will Become Terrorists

31. Hammock - Chasing After Shadows...Living with the Ghosts

Bλέπεις πόση συγκίνηση εκτοξεύεται ακόμα και χωρίς λόγια; Σαν φαιόλευκη ουλή. Κι αυτή είναι μια στιγμή , εναρκτήρια σεκάνς μιας ζωής χωρίς διαλόγους, και τον ήχο που κάνει το αγόρι τρέχοντας πίσω από χάρτινα πουλιά. Το χθες ανατρέπει και καραδοκεί . Σαν το νερό. Το μόνο σημείο διαφυγής του είναι το χιόνι που θρυμματίζεται. Το πιο ακριβό που μπορείς να μου κλέψεις είναι το συναίσθημα. Την γεύση όμως της ενοχής που μπορείς να την κρύψεις; Σε ποιο σκοτεινό συρτάρι να καταχωνιάσεις την αυτοκριτική και να καταπιείς το κλειδί του; Once upon a December, σε ένα ταξίδι που θα κάνουμε παρέα, φορώντας αθλητικά παπούτσια και μασώντας μανταρίνια στην μέση του δρόμου. Από τον καθρέφτη στην αγαπημένη πλάτη σου ξανά και ξανά. Κάστανα και ζαχαρωτά, κόκκινα Gauloises, χέρια κρύα. Μα εσύ ποτέ δεν με τρόμαξες. Σταματάς τα τρένα . Χαιδεύεις τη γυναίκα, τρέχεις στους δρόμους με το κορίτσι και σκαλίζεις ξύλινες σβούρες για το παιδί. Όσα νοστάλγησα είναι συνήθως της τελευταίας στιγμής, φυλαγμένα σε γυάλες με θαλασσινό νερό και η κουπαστή επιθυμία, το μόνο χώρισμα απ'τον επαναληπτικό μου ορίζοντα. Στις συναντήσεις με το διάβολο μέσα μου, κάνω πολλές φορές το γύρο του θανάτου. Οτιδήποτε ασφαλές με κάνει ανασφαλή μα το μαύρο απορροφά όλα τα χρώματα. Όσοι έχουν μάτια βλέπουν κι η μουσική είναι πάντα εκεί ξέρεις. Άρρηκτη. Σαν την σχέση που έχουμε με την σκιά μας.

Breathturn

2010 - Οι Πενήντα αγαπημένοι μου δίσκοι (40 -36)

2010-12-17T21:45:00.010+02:00

40. Jonny Greenwood – Norwegian Wood (OST)

Μετά την ηχητική επένδυση του There will be blood , ο κιθαρίστας των Radiohead αφήνει για δεύτερη φορά την γνωστή παρέα, και συνθέτει τη μουσική για ένα από τα ομορφότερα soundtracks της χρονιάς, αυτό της ταινίας Norwegian wood , που μεταφέρει στην οθόνη την ομώνυμη νουβέλα του Haruki Murakami. Για όποιον γνωρίζει τον Johhny Greenwood μόνο ως μέλος μιας από τις διασημότερες μπάντες του πλανήτη, το σοκ είναι ισχυρό. Γιατί εδώ , ο rock κιθαρίστας (και εξαιρετικός βιολονίστας) , επιστρέφει στις ρίζες της κλασσικής του παιδείας, αποδεικνύοντας το μεγάλο του ταλέντο σε ένα τελείως διαφορετικό μουσικό μοτίβο και επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά, πόσο ιδιοφυής καλλιτέχνης είναι.

Toki no senrei wo ukete inai mono wo yomuna

39. Bvdub – The Art Of Dying Alone

Δεν ξέρω αν είναι τέχνη να πεθαίνεις μόνος - όλο και κάποιος φόβος κρυφοκοιτάει από την γωνία του μυαλού και δεν στο λέει- σίγουρα όμως τέχνη είναι να ντύνεις με τέτοιες αιθέριες μουσικές , στιγμές που φρακάρουν πίσω από τη φωνή. Την άγρια ομορφιά του νυχτερινού δρόμου, τα γέλια των μικρών κοριτσιών όταν βρέχουν στη θάλασσα τα μαλλιά τους, την άνοιξη που φωσφορίζει σαν ύφαλος χαμηλά στην κοιλιά μας ή μια κολλημένη μύτη στο τζάμι κάποιου χειμώνα . Η ζωή δεν είναι πτήση, το ξέρω καλά. Μπορεί όμως να είναι ένα ποτήρι με ανθρώπινα ίχνη, δίπλα στο δικό σου ποτήρι.

Τhe art of dying alone

38. Ólafur Arnalds - And They Have Escaped the Weight of Darkness

Ο νεαρός Ισλανδός δεν χρειάζεται συστάσεις. Όποιος έχει παρακολουθήσει προηγούμενες δουλειές του ξέρει τι θα συναντήσει όταν αποφασίσει να ξεκινήσει την ακρόαση. Υπέροχες συνθέσεις, απόκοσμο πιάνο, βιολί που ακούγεται μέσα από ένα μπλε βυθό. Λίγο βαθύτερα από όλα αυτά , βρίσκεται η εξήγηση γιατί ο δίσκος αυτός θα ήταν αδύνατον να λείπει από ένα μέρος που συγκεντρώνει ήχους, όντας από τους λίγους εκείνους, που εκτός από τον μοναδικό συνδιασμό της μυρωδιάς του, δημιουργεί στο μυαλό του ακροατή την παράξενη αίσθηση ότι έχει υπάρξει ο τελευταίος άνθρωπος πάνω στη γη, ότι έχει δει το τέλος του κόσμου, ότι έχει αγαπηθεί πολύ, ότι έχει πεθάνει μια μέρα πριν, ότι δεν πρόλαβε, ανύποπτος για το θαύμα.

Hægt, kemur ljósið

37. Great Messengers - Palms [ Act III ]

"This album is more than just a collection of beautifully crafted post-rock, ambient and classical tracks. It's a story told through music. Split into three acts, this album tells three separate stories but so similar. All artists involved paint an extraordinary picture of love, loss and life". Κουρνιάσαμε να τους ακούσουμε , αγκαλιά με τον χειμώνα και ένα ποτήρι του κονιάκ. Κρυώνεις; Να σου φορέσω κάτι;

(Οnly an) Ocean in the sky

36. A Single Man: Abel Korzeniowski & Shigeru Umebayashi (OST)

Και μόνο στο άκουσμα του ονόματος Shigeru Umebayashi το μυαλό μου έκανε μια μεγάλη βουτιά και έφερε στην επιφάνεια εκείνη την απίστευτη μουσική που είχε γράψει για την ταινία 2046. Αυτό από μόνο του έφτανε για να ασχοληθώ με το soundtrack του A single man παρά το γεγονός ότι δεν έτυχε ή δεν επιδίωξα ποτέ να την παρακολουθήσω. Από τον Abel Korzeniowski δεν είχα ακούσει τίποτα , ίσως γιατί όπως διάβασα ψάχνοντας για αυτόν πληροφορίες, η μόνη δουλειά του που έχει κυκλοφορήσει είναι η σύνθεση του score της ταινίας 30 Days of Night, την οποία δυστυχώς αγνοώ. Δεκαπέντε από τις δεκαεννέα όμως συνθέσεις του συγκεκριμένου αριστουργήματος είναι δικές του, ο ίδιος λέει ότι διαθέτει δύο αφτιά, ambient το ένα, κλασσικό και σαφώς μεγαλύτερο σε μέγεθος το άλλο , κι εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν ορχηστρικό ποταμό από εκείνους που ξεχύνωνται ορμητικά μέσα από τα ηχεία, σε τυλίγουν αποφασιστικά με το νερό τους, σε παρασύρουν μαζί τους, και καταλήγεις πέφτοντας σε έναν τεράστιο καταρράκτη ήχων με μηδενική διάθεση να σωθείς. Αυτό που στην ουσία ήθελα να γράψω είναι ότι δεν υπάρχουν λόγια, κι ας φαίνεται το αντίθετο ακριβώς.

Daydreams

2010 - Οι Πενήντα αγαπημένοι μου δίσκοι (45 - 41)

2010-12-16T11:00:00.014+02:00

45. Anathema - We are here because we are here

Δεν ξέρω σε ποιό βαθμό έχει βάλει το ομολογουμένως χαρισματικό χέρι του ο Steven Wilson , μα μου φαίνεται πως σίγουρα τράβηξε ένα όμορφο πρωινό τις κουρτίνες και από τις θεοσκότεινες καταβολές τους, οδήγησε τους Anathema σε μέρη πιο φωτεινά χωρίς ποτέ οι μουσικές τους να σταματήσουν να κοχλάζουν από συναισθηματισμό, λόγος για τον οποίο τους αγάπησα παράφορα στο παρελθόν , κι ακόμα. Ωραία τα πλήκτρα του Smith , θαυμάσια τα φωνητικά της Lee Douglas, διακριτικά τα electro στοιχεία, έξω είναι χειμώνας κι εγώ θυμάμαι μια ζεστή βραδιά του Σεπτέμβρη που κρεμασμένη στο κυγκλίδωμα πίνοντας χλιαρές μπύρες , ήθελα να πάρω φόρα και να πέσω πάνω στις 15-20 κιθάρες που προκλητικά ήταν στημένες μπροστά μας , παίξε ρε γαμώτο το Flying, ωραίες στιγμές, ωραίοι άνθρωποι, ωραίοι ήχοι, they are here because they are here and i'm not here because i am there.

Presence

44. The Slowest Runner - We, Burning Giraffes

Μελωδικός, ερωτικός, συναισθηματικός, ακόμα και σκληρός σε κάποια σημεία. Bγάζει ένα κυνισμό, μια θλίψη, μια αγάπη ,ιδιότητες που μόνο η μουσική μπορεί να προσφέρει απλοχέρα και εύγευστα . Είναι ώριμοι , καταιγιστικοί και σκοτεινοί με μπλε μώλωπες. Aκριβώς τους ίδιους που έχουν και οι ακροατές τους.

We, Burning Giraffes

43. Gil Scott Heron - I'm new here

Έχει πει την φράση «the revolution will not be televised», έχει σιωπήσει για 16 ολόκληρα χρόνια, έχει εθιστεί σε ότι ουσία βρέθηκε στον δρόμο του, έχει επιστρέψει. Καταραμένος ποιητής , άστεγος μεθύστακας, αυτοκαταστροφικός , χαρισματικός τόσο που πολλοί προσπάθησαν να θάψουν το ταλέντο του μέσα στις πολλές του αδυναμίες, με πρώτο και καλύτερο τον ίδιο. Θαυμάσια δουλειά, ανατριχιαστικό το Μe and the devil, μετά από δέκα ακροάσεις στη σειρά ήθελα να μοιραστώ μαζί του ένα σακουλάκι καπνό , να μου πει πως στην κατηφόρα λαχανιάζεις περισσότερο, να τον πιστέψω. «Μοναχικότητα δε σημαίνει είμαι μόνος. Σημαίνει δεν ανήκω σ' εσάς, δε σας καταλαβαίνω, δε με καταλαβαίνετε». Κατάλαβες;

Μe and the devil

42 . Bonobo - Black sands

To παιδικό μου δωμάτιο! Οι γαλάζιες κουρτίνες! Τα καλοκαίρια στη θάλασσα, εσύ , τα μακριά σου μαλλιά γεμάτα φύκια και να γελάμε. Το παλιό autobianchi με τον ανοιχτό ουρανό. Τα ταξίδια στα Βαλκάνια μαζί του. Μετά είναι που μου ήρθε η μεγάλη επιθυμία να φύγω. Και τότε άρχισα να ζωγραφίζω ανθρώπους πουλιά. Ακριβώς την ώρα που κάνουν την κίνηση να ανυψωθούν. Τρόμαζα που μπορούσαν να χωρέσουν σε μικρά post it χαρτάκια και έτσι έφτιαχνα άπειρα τέτοια κάθε μέρα να μην ευθύνομαι για την πτώση τους . Έτρεχα τότε να σε πάρω τηλέφωνο να μοιραστώ τη χαρά μου μαζί σου. Nα σου πω ότι νιώθω όμορφα και θέλω να πάρω φόρα και να αρχίσω να στροβυλίζομαι στον αέρα και να ρουφάω με τα μάτια όλα όσα συμβαίνουν από κάτω και να λέω ότι δακρύζω από το κρύο. Και έτσι όπως είμαι αεροδυναμική κατασκευή, η υγρασία να φεύγει προς τα πίσω. Όπως το νερό στο παρ μπριζ του αυτοκινήτου. Και να θέλω να μείνω αιώνια εκεί, μα να πρέπει να πέσω απότομα. Μα να μην με πειράζει, γιατί "τον ουρανό τον βλέπεις ακόμα κι αν έχεις ξαπλώσει ανάσκελα στο έδαφος, μετά από μια μεγάλη πτώση". Τη μέρα που σε είδα, είχα ένα τέτοιο χαρτάκι στην τσέπη μου. Μα δεν σου το έδωσα. Πως να χαρίσεις έναν ζωγραφισμένο άνθρωπο πουλί σε κάποιον που δεν μπορεί ή δεν θέλει να τον μάθει να πετάει ;

Black Sands

41. The black heart procession - Βlood bunny/ black rabbit

Σκυθρωπά λυρικά ποιήματα που αποδίδονται μουσικά με μια στοχαστική, σχεδόν αισιόδοξη (;) έκσταση , γράφοντας τη συνέχεια του εκτενούς και εντυπωσιακού καταλόγου των BHP έστω και με μόνο τρία νέα τραγούδια. Kαλύτερη στιγμή του album το Drugs (από το θαυμάσιο Six) που αποκτά ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον με τη συνδρομή της ηλεκτρονικής αυθεντίας που ακούει στο όνομα Eluvium και ταυτόχρονα αποτελεί για μένα όπως και όλες τους οι δουλειές ένα παράξενα δελεαστικό κρησφύγετο.

Drugs (Remix by Eluvium)

2010 - Οι Πενήντα αγαπημένοι μου δίσκοι (50-46)

2010-12-14T22:30:00.002+02:00

50. Playfellow – Carnival Off

Παράξενο artwork, ωραία φωνητικά, κιθάρες που εκπέμπουν ήρεμη δύναμη. Άνετα θα τους έβλεπα live σε κάποιο υπόγειο μπαράκι του Βερολίνου, ή θα τους ήθελα για παρέα στην εξοχή με πίσσα σκοτάδι, ξαπλωμένοι όλοι μαζί σε ένα δροσερό στρώμα από γρασίδι με τον χρόνο να έχει σταματήσει να κυλά για να προλάβουμε να διαβάσουμε τα παράξενα σχήματα που φτιάχνουν τα αστέρια. Εκείνοι να τραγουδάνε το Your ghost για να με τρομάξουν , κι εγώ να γελάω και να αναρωτιέμαι πως γίνεται μερικές φορές, ελάχιστες, να περιμένω το καλοκαίρι.

Your ghost

49. Phoenix and the Turtle - Swallow Up The Moon

Ζωηρόχρωμοι πυροβολισμοί, κάτι σαν ταξίδι στην άγνωστη άσφαλτο κάποιας πολιτείας, μπλε και κόκκινο, ανακατεμένες φωτογραφίες, μισοτελειωμένος καφές στην θέση του συνοδηγού. Δεν χρειάστηκε παρά μία μόνο ακρόαση για να ξεχωρίσω το Wasted days ως το καλύτερο από τα τέσσερα trucks του δίσκου, άλλωστε ότι αρχίζει με πλήκτρα πολύ δύσκολα δεν καταφέρνει να μου αποσπάσει αμέσως την προσοχή. Οδηγείς λέει στην πέμπτη λεωφόρο και ξαφνικά δίπλα σου αρχίζουν και εμφανίζονται σε slow motion χωράφια καλαμποκιού , κάτω από τον πιο γαλάζιο ουρανό. Απλό στην εκτέλεση μα όχι εύπεπτο album. Ηχεί λυπημένο αλλά αφήνει ένα συναίσθημα ευτυχές. Kαλύπτει όμορφα μία συνηθισμένη μοναχική μέρα του Δεκέμβρη ενώ ταυτόχρονα ηχεί εξίσου καλά ανάμεσα στις φωνές μιας πολυμελούς παρέας και αν είχε γεύση θα έμοιαζε με τη γέμιση μαρμελάδας σε φρεσκοψημένο muffin.

Wasted Days

48. Subheim - No Land Called Home

Όταν το 2008 άκουσα για πρώτη φορά το approach των Subheim – πνευματικό παιδί του Έλληνα συνθέτη Kosta K – κάτι μέσα μου επέμενε να κρατήσω στο πίσω μέρος του μυαλού μου το όνομά και τους ήχους τους και να παρακολουθήσω την πορεία τους στο χρόνο. Δεν με απογοήτευσαν στο ελάχιστο, αφού λίγο καιρό πριν και ακούγοντας τη δεύτερη δουλειά τους με τίτλο No land called home πείστηκα πως έχω να κάνω με μια μουσική γεμάτη εικόνες, σκοτεινά χρώματα, αστική ασχήμια, χαμόγελα και θορύβους που εξασθενούν με τον χρόνο , ουρανούς, μοναχικά όντα στις στέγες τις πόλης και μια απόμακρη φωνή , αυτή της Katja να δένει όμορφα με το πιάνο, τα βιολοντσέλα, και το απόκοσμα όμορφο synthwork. Γεμάτο συναισθηματισμό , ένα πράγμα με έκανε να σκεφτώ μετά την πρώτη του ακρόαση. extremely musical.

When Time Relieves

47. The Whiskers - War of Currents

Η τρίτη ολοκληρωμένη δουλειά τους δεν περιέχει μόνο ένα από τα ομορφότερα κατά τη γνώμη μου τραγούδια του 2010 το Only Source of Light , αλλά είναι ένας δίσκος που μοιάζει με φθινοπωρινό φύλλο που στροβιλίζεται λίγα εκατοστά πάνω από το έδαφος , πέφτει, ξανασηκώνεται και πάλι από την αρχή. Για ώρες. Για μέρες. Για πολύ. Τους αδικώ κατάφορα με τη θέση που τους δίνω , ανίκανη να εκφράσω ακριβώς τι μου συμβαίνει κάθε φορά που τους ακούω αντιγράφω από το gramophone και πατάω για χιλιοστή φορά το play. Of pulses and dreams and night swims, and horrible terrible tangible imagery. You can dance yourself to death, you can duck the giant swinging boom, or you can fall asleep to the sounds of someone crooning their heart inside out. It's a beautiful thing.

Only Source of Light

46. Zazie von einem anderen stern - Regen: Tropfen

Απόκοσμο πιάνο που ακούγεται ακριβώς λες και άνοιξε μια τρύπα στο κεφάλι της Zazie για να βγει ο ήχος. Kάπου σε ένα άγονο δωμάτιο, άλλες φορές πεταμένο σε κάποια γωνιά της νύχτας, άλλες στη νησίδα του δρόμου περιμένοντας να περάσει απέναντι. Βραχυκύκλωμα μνήμης, σκοτεινό, σχεδόν ζοφερό με νότες που πολλές φορές μοιάζουν να βγαίνουν από αναμίκτη τσιμέντου, ταυτόχρονα αναζωογονητικό, αταξινόμητο, αριστούργημα .

Nacht

How to dress well - Love remains (2010)

2010-12-14T10:15:00.004+02:00

Την μέρα που το μυαλό μου θα έχει γεμίσει θρόμβους, μ' αυτό τον τρόπο θέλω να την κάνω. Υπεργαμάτα . Από τη θάλασσα. Να ελευθερώσω όλους τους έγκλειστους που έχω στο κεφάλι μου, όπως κάνει ο σαλταρισμένος τύπος με τα φυλακισμένα του πουλιά. Με μουσική υπόκρουση το Lover’s Start και επίσημο ένδυμα, ό,τι παλιότερο διαθέτει η ντουλάπα μου. Ποθητή υπέρβαση ασφυκτικών συνόρων στο μέρος που απαγορεύεται η συνάθροιση άνω του ενός.

Tracklist
1. You Hold the Water
2. Ready for the World
3. My Body
4. Suicide Dream 2
5. You Won’t Need Me Where I’m Goin’
6. Can’t See My Own Face
7. Walking This Dumb
8. Date of Birth
9. Escape Before the Rain
10. Endless Rain
11. Lover’s Start
12. Mr. By & By
13. Decisions (feat. Yüksel Arslan)
14. Suicide Dream 1

Urban hearing

2010-12-09T11:17:00.007+02:00

Εστιασμένη πάνω σε χιλιόμετρα και πινακίδες που περνάνε μπροστά από σκονισμένα παγκάκια και κεφάλια στηριγμένα στους αγκώνες επερχόμενων πτώσεων . Στα ποδοπατημένα εισιτήρια των ΚΤΕΛ του Κηφισού που τέλειωσε το ταξίδι, τσαλακωμένα λίγο πριν στις τσέπες εξοδούχων φαντάρων. Περίμενέ με σε παρακαλώ, ημέρες 175 και σήμερα. Στα συνοικιακά συνεργεία με τα ξεκοιλιασμένα αυτοκίνητα αραδιασμένα στη σειρά, σφαγεία. Στις πολυκαιρισμένες κίτρινες κουρτίνες, σπίτια μεταναστών . Μεταξουργείο, Λιόσια , Κολωνός, μεσημέρι . Στα φθαρμένα μανίκια, στα λευκά μαλλιά, άντρας σκυμμένος , ουρά δημόσιου ταμείου. Mια διακοπή σύνταξης ήρθα να κάνω. Λυπάμαι, μόνο η δικαιούχος μπορεί. Την έχασα τη δικαιούχο παιδάκι μου. Στα σύρματα και στις μονώσεις μας, στα βλέμματα που θυμόμαστε σχεδόν πάντα και είναι εκείνα της τελευταίας στιγμής. Χίλια καντάρια οργή κρυμμένη, ευχαριστούμε για τη συνεργασία, η νομοτέλεια της ροής, παραισθησιογόνες λέξεις, ήρεμος τρόμος, μεταμεσονύχτια άλματα , φράγματα σπάζουνε , ποταμοί ξεχύνονται, οριστικές αποχωρήσεις, αποτυχημένες απόπειρες προσέγγισης, jingle all the way, εικόνες και ήχοι που στοιβάζονται, απολήξεις στα μάτια γεμάτες μπλε σκοτεινιά . Τικ (μπορείς ). Τακ ( αντέχω ;)

1. Yann Tiersen - Chapter 19

2. Terrified Of Breaking Down - Seven Saurdays

3. Archive - Lights (Live ΰ la Gιode)

4. New us - Alone

5. Second Class Citizen - The day you're lost or found

6. One day

7. Broken records - Dia Dos Namorados!

8. Let me introduce you to the end - Times of growing grimmer

28.732

2010-11-24T20:52:00.020+02:00

Caro amico τελικά, αγάπη είναι αυτό που μένει όταν όλες οι δοσοληψίες, σωματικές, ψυχικές, πνευματικές, λεκτικές, έχουν τελειώσει...

Album : Lantern
Band :Clogs
Track :5/4

Godspeed You! Black Emperor - f#a# (infinity symbol) (2007)

2010-11-24T19:22:00.000+02:00

Συναισθηματικό roller-coaster, ψυχική πλημμύρα, παλίρροια, γραμμικό ταξίδι, ευφυής μουσική σύλληψη και ενορχήστρωση, συναρπαστικές κιθάρες, εξαιρετικό μπάσο, διαολεμένα βιολιά παρέα με το πιο εγωκεντρικό τσέλο, συριγμοί τρένων που δεν έχουν κανέναν στο τιμόνι, ήχοι που μοιάζουν με σειρήνες αεροπορικής επιδρομής από κάπου μακριά , νότες εξαγριωμένες που οδηγούν τον ακροατή σε μια άβυσσο πριν τρεμοσβήσουν και τελειώσουν αφήνοντάς τον να αναρωτιέται για ώρες, για μέρες, για καιρό, τι συνέβη και που βρίσκεται.

Nότες που η ποίησή τους με άφησε άφωνη, που όταν νόμιζα ότι τέλειωσα την ακρόασή τους συνέχισαν να τραντάζουν την σιωπή, που με έκαναν να αισθανθώ ότι είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που έχει απομείνει πάνω στη γη, πως αυτός είναι ο ήχος της μοναξιάς, της κραυγής, ότι αν βρω το κουράγιο να κοιτάξω έξω από το παράθυρο, ανάμεσα στα κατεστραμένα κτίρια θα δω έναν μαυροφορεμένο άντρα να τρεκλίζει και να φωνάζει δυνατά "We're trapped in the belly of this horrible machine, and the machine is bleeding to death" ή θα αντικρύσω σκοτεινά σύννεφα να πλησιάζουν απειλητικά γρήγορα την κατεστραμένη μου πόλη και τους κουρασμένους και βρώμικους ανθρώπους της να έχουν γίνει ένα με τους τεράστιους σωρούς ερειπίων.

Βουτιά στο άπειρο διάρκειας 68 λεπτών, ένα μικρό αριστούργημα, σαφώς ένα από τα καλύτερα albums των Godspeed You! Black Emperor και ένα από εκείνα που η ευφυία των δημιουργών του καθιστά αδύνατη την λεκτική του περιγραφή . Κλείστε τα μάτια, ακούστε τα 17 λεπτά και 58 δευτερόλεπτα του East Hastings, ακούστε πίσω από τον ήχο, αφήστε τον να επιταχύνει, να πει , φανταστείτε μια ανθρωπότητα που παύει ξαφνικά να υφίσταται κι αν νιώσετε κάτι να αρχίζει να τυλίγεται γύρω από τον λαιμό σας κάπου κοντά στο 9ο λεπτό, είναι τα χέρια εκείνου του παράξενου άντρα που τριγυρνά στην πόλη που βρίσκεται στην άκρη του κόσμου και ψιθυρίζει κοντά στο αυτί σας " The car's on fire and there's no driver at the wheel. And the sewers are all muddied with a thousand lonely suicides And a dark wind blows"

East Hastings

17 & 18 Δεκεμβρίου Gagarin 205, " και η καρδιά μας αερόστατο, γελάει στο κενό"

The best pessimist – Two Against all (2010)

2010-11-20T22:45:00.011+02:00

"There is so much love in the world, John, so much love. And there is death. Maybe mostly death at the moment. People are dying in the streets because they miss each other, miss love, miss closeness. Look - I'm forgetting something. I have... I have a note about you. It says "the lovers met"... "the lovers met, and..." and I can't read my own note. I make a note and I can't read it. It's an important note. ..."

Αυτή είναι η συγκλονιστική εισαγωγή του 6619 days of waiting που περιλαμβάνεται στο I Just Want To Be Your Everything , κυκλοφορία του 2009 . Πιωμένα λόγια από κάποιον που με το ζόρι τα αρθρώνει, που καταλαβαίνεις την αγωνία του να τα πει, που με κόπο προσπαθεί, μα δεν τα καταφέρνει. Ύστερα όπως πάντα , τον λόγο έχει η μουσική. Και της μουσικής, ειδικά μιας τέτοιας, δεν της χρειάζονται ανθρώπινες λέξεις για να πει. Έχει δικές της, αποκλειστικές, που με μοναδικό τρόπο λένε .

Το Two against all , είναι ο αγαπημένος μου δίσκος από τον άνθρωπο με το όνομα Sergey Lunev, που μέσα στο 2010 κυκλοφόρησε το εξίσου θαυμάσιο To Whome It May Concern. Oλόκληρο μοιάζει σαν να προέκυψε από το κοίταγμα θολών τζαμιών ή από κάποια αναμονή στο σκαμνί ενός μπαρ περιμένοντας. Ολόκληρο μυρίζει αγάπη, ζωές γεμάτες σπασμένα ποτήρια μπύρας , κατακάθια καφέ. Σε κάνει να θες να μιλήσεις σιγανά στο χτες σου, ή να χαζέψεις τον κόσμο μέχρι την επόμενη γωνία του. Ασελγώντας πάνω του, ένωσα την εισαγωγή που ανέφερα στην αρχή με το δεν - έχω - λόγια - να - το - περιγράψω ομώνυμο track κι αν ήμουν ο Sergey θα με συγχωρούσα. Σίγουρα και ο ίδιος γνωρίζει καλά πόσο δύσκολο είναι να κολυμπάς αγκαλιά με κάποιον , ή πόσο δύσκολο είναι να πρέπει να πας λίγο πιο κει από το σημείο που στεκόσουν για χρόνια και στην πορεία, να γίνεσαι χαρτοπόλεμος.

"Κι όταν με το καλό πατήσεις πάνω στην αγάπη να ξέρεις πως κερδίζεις δίκαιο σύννεφο. Δεν είναι λίγο που θα σε κοιτά στα μάτια όταν σε πνίγει. Κι όλα θα γίνουν με σωστή ταχύτητα , θα δεις. Oύτε που θ'ακουστεί ο κρότος που θα κάνει το γαμώτο".

Tracklist

1 Two Against All

2 Lambent Brume Turning to the Clouds

3 This Silence Will Never Left Us… Goodbye, My Reliance

4 You (re-recorded)

Εντός εισαγωγικών , το ποιήμα του Γιάννη Στίγκα , Αντικλείδι για σωρείτες.

When things explode

2010-11-11T10:36:00.005+02:00

Φωτάκι On, σήμερα ο...σταθμός, εκπέμπει από το ηφαίστειο της Αίτνας.

Album : War Stories
Band : Uncle
Track : When Things Explode (featuring Ian Astbury)

65DAYSOFSTATIC - We were exploding anyway (2010)

2010-11-10T11:00:00.008+02:00

Όχι. Δεν το θυμήθηκα τώρα. Το θυμάμαι σχεδόν κάθε μέρα από τον Απρίλιο που κυκλοφόρησε, το Crash Tactics και το Piano fights σώζoυν τη διαολεμένη ψυχή μου κάθε φορά που τα αυτιά μου κατά λάθος πέφτουν σε καταπακτές τύπου Bon Jovi Greatest Hits , οι ορχηστρικοί, φρενήρεις , electronica -πλέον- ήχοι τους με ακολουθούν στο αυτοκίνητο με την ίδια συχνότητα που με ακολουθεί το γεμάτο τασάκι του μαζί με τα κέρματα κάτω από το χαλάκι του συνοδηγού, και το come to me είναι από τα ελάχιστα παραδείγματα μουσικής που σαφώς και δεν είναι low tempo - γιατί να πρέπει; - αλλά ξύνει πανέμορφα όλες τις γρατζουνιές που έχουν αφήσει στη μνήμη μου οι κάθε λογής απόντες. Unfuckinbelievable awesome , και σίγουρα στους πρώτους τρεις δίσκους της χρονιάς μου, ενός top 50 χωρίς καμία λογική και μουσική συνοχή.

Tracklist

1. Mountainhead
2. Crash Tactics
3. Dance Dance Dance
4. Piano fights
5. Weak4
6. Come to Me (featuring Robert Smith of The Cure)
7. Go Complex
8. Debutante
9. Tiger Girl
10.Sawtooth Rising (Japanese Bonus Track)

Christos Triantafyllou - Small pleasures

2010-11-08T20:05:00.019+02:00

Πρώτη φορά άκουσα για τον Χρήστο Τριανταφύλλου πριν δύο χρόνια, παραμονές Χριστουγέννων από κάποιο φίλο που του έγραψε, ζητώντας ευγενικά να του στείλει κάποια δείγματα της δουλειάς του. Ήταν τότε που ξεκινούσε την επιτυχημένη του βόλτα στο διαδίκτυο - και όχι μόνο- το "Τι είναι αυτό;" του Κωνσταντίνου Πιλάβιου , το οποίο και έντυσε ηχητικά, απογειώνοντας σενάριο , σκηνοθεσία, και ερμηνείες ηθοποιών.

Ψάχνοντας για πληροφορίες, είδα πως υπήρχαν ελάχιστες, εκείνες που ο ίδιος έχει αναρτήσει στη σελίδα του στο Myspace, ευτυχώς όμως υπήρχαν πάρα πολλές από τις εξαιρετικές συνθέσεις του. Ένα συνονθύλευμα ηλεκτρονικών, neo classical και πειραματικών μουσικών που αν προσπαθήσεις να μιλήσεις γι’αυτές , είναι σα να προσπαθείς να περιγράψεις τα χρώματα που έχουν οι πίνακες του Jackson Pollock . Aλλόκοτα όμορφες, ονειρικές, υποβλητικές , τρυφερές , καμιά φορά τρομακτικές , όπως το «Σπίτι στο δάσος» που μαζί με το "Small pleasures" το "What is that" και το "SLV (theme from the play)" , είναι κατά τη γνώμη μου από τις πιο όμορφες δημιουργίες του.

Υπάρχουν ήχοι που μοιάζουν με παλιά σκοροφαγωμένα παλτά που την στιγμή που κρυώνεις και τους ανακαλύπτεις σε κάποια μουχλιασμένη ντουλάπα δεν σε χωράνε πια . Υπάρχουν όμως και οι άλλοι σαν του Χρήστου , που κρέμονται πεντακάθοι και χωρισμένοι ανάλογα με τις διαθέσεις σου και κάθε που τους φοράς οι μυρωδιές τους σε τρυπάνε, λιώνουν μέσα σου και ζεσταίνουν την ψυχή σου ξαναζωντανεύοντας κάθε ξεχασμένο συναίσθημα. Πάρε χωρίς δώσε, ταξίδι ανάμεσα σε δέντρα , ανοιχτές πληγές, κήπους λίγο πριν την ανθοφορία τους, μικρές χαρές, μικρές λύπες.

Old house

Small pleasures

What is that

Slv Thema
Slv Taxidi

Πενήντα

2010-11-08T17:42:00.005+02:00

Ο τρόπος με τον οποίο έχει καθιερωθεί να διενεργούνται οι μουσικές ανασκοπήσεις είναι συγκεκριμένος. Καμία ιδέα δεν είναι πρωτότυπη, απλά παραλλαγή που βασίζεται στο αυτονόητο. Πέρυσι αποφασίσαμε να πράξουμε κάτι εναλλακτικό. Να σταχυολογήσουμε και να αποτυπώσουμε σε δημοσιεύσεις όσες κυκλοφορίες αγαπήσαμε κατά τη διάρκεια της χρονιάς και να αναδείξουμε τις κορυφαίες προτιμήσεις μας με στόχο να μην τις αφήσουμε να ξεθωριάσουν από τη μνήμη μας, με την ελπίδα να συζητήσουμε, να σχολιάσουμε, να επικοινωνήσουμε με ανθρώπους που μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες με εμάς και φυσικά, να σκοντάψουμε σε δίσκους που αγνοούσαμε, αλλά θα κατάφερναν να μας ωθήσουν να αγκαλιάσουμε το στερεοφωνικό μας για ώρες. Μία ανασκόπηση χωρίς δεσμεύσεις από bloggers για bloggers και λάτρεις της μουσικής, για όσους δείχνουν ενθουσιασμό και πάθος και συντονίζονται στο ρυθμό των νέων κυκλοφοριών, παρακολουθούν συναυλίες, αγοράζουν δίσκους. Οι κανόνες συμμετοχής παραμένουν και φέτος οι ίδιοι. Πιο συγκεκριμένα:

α) Ψηφίζουμε αγαπημένους δίσκους με ημερομηνία κυκλοφορίας μέσα στο 2010. Το ιδανικό θα ήταν να μην συμπεριληφθούν συλλογές, ζωντανές ηχογραφήσεις, επανακυκλοφορίες και EP.
β) Ο επιθυμητός αριθμός των επιλογών θα πρέπει να είναι 50. Ωστόσο δεκτές γίνονται και συμμετοχές που θα έχουν τουλάχιστον 30 δίσκους.
γ) Ο τρόπος καταμέτρησης των ψήφων είναι αναλογικός. Σε περίπτωση ισοψηφίας προηγείται αυτός που έχει ψηφιστεί από τους περισσότερους.

Νο 01 = 50 πόντους
Νο 02 = 49 πόντους
...
Νο 30 = 21 πόντους
...
Νο 50 = 1 πόντος

δ) Η λίστα μπορεί να δημοσιευτεί οποιοδήποτε χρονική στιγμή επιθυμείτε μέχρι το τέλος του έτους (αν κάποιοι πάλι καθυστερήσουν λίγο δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα).
ε) Η ύπαρξη ή όχι κειμένου, το μέγεθος του και η συχνότητα των posts δεν υπόκεινται σε κανέναν περιορισμό. Εκφραστείτε ελεύθερα.

Όσους εκφράζουν οι παραπάνω απόψεις και διαθέτουν blog (σε blogger, wordpress ή tumblr) ή έστω το δημιούργησαν προκειμένου να δημοσιοποιήσουν τις προσωπικές τους αδυναμίες, τους καλούμε να δηλώσουν συμμετοχή (είτε στέλνοντας email, είτε ενημερώνοντας κάποιον από τους συμμετέχοντες) ως το τέλος του έτους. Μέχρι στιγμής έχουμε καλωσορίσει τους:

1.Mr. Grieves
2.Elafini
3.Uptight
4.Το σπίτι με τα παράξενα
5.Winter Academy
6.Rocks de Milo
7.Zeugolator
8.Indiefuck
9.Velveteen

10.Stagger Lee
11.ody
12.ΔΓιαμάντΓια
13.The art of thinking with sounds
14. 2 ή 3 πράγματα που ξέρω γι' αυτό
15.Mouxlaloulouda

16. Suicide Dots

17.The Escapist

2010-11-06T22:32:00.013+02:00

Μουσική είναι μπλε πάνω σε μαύρο, η ησυχία του βυθού...

Inception - Hans Zimmer OST (2010)

2010-11-03T21:59:00.005+02:00

Το άκουσα ολόκληρο οδηγώντας βράδυ. Η επική μουσική του Zimmer σκέφτηκα πως ταιριάζει απόλυτα στη διαδρομή και δεν έπεσα έξω. Όταν φάνηκαν στον ορίζοντα οι κολώνες του ναού του Ποσειδώνα στο Σούνιο, η Edith Piaf πετάχτηκε σαν στοιχειό στο 7.03 του Waiting For A Train δηλώνοντας ευθαρσώς Non Je Ne Regrette Rien - πηγή έμπνευσης για τη σύνθεση του score της ταινίας - ο Cobb από το... κάθισμα του συνοδηγού με σκούντησε ψιθυρίζοντας ειρωνικά "sorry" όπως ο Mr Death της γνωστής διαφήμισης, κι εγώ δεν είχα καμία απάντηση να μου δώσω στην ερώτηση που αυθόρμητα μου έκανα όρθια, μπροστά από το μεγάλο παράθυρο ενός σπιτιού που δεν ήταν δικό μου, ξένου όσο και οι ένοικοι, που σαν άλλοι imaginary enemies με πλησίαζαν χαμογελώντας απειλητικά. Ποιά είναι η πραγματικότητα της πραγματικότητας;

Tracklist

1. Half Remembered
2. We Built Our Own
3. Dream Is Collapsing
4. Radical Notion
5. Old
6. 528491
7. Mombasa
8. One Simple Idea
9. Dream Within A Dream
10. Waiting For A Train
11. Paradox
12. Time

Matt Elliott & The Third Eye Foundation - Dark (2010)

2010-10-27T09:50:00.013+03:00

Σκοτάδια. Από εκείνα τα παράξενα που λαμπυρίζουν , που όταν αποφασίσεις να τα εξερευνήσεις, τίποτα πάνω σου δε μυρίζει αποτυχία και τίποτα δεν κολλά αηδιαστικά. O Matt Elliott ξαναχτυπά, κυνηγώντας μέσα στη νύχτα τον ήλιο του, κυκλοφορώντας στις αρχές Νοεμβρίου το Dark γλύφοντας αυτή τη φορά τις πληγές του και με την ψυχή του να ποζάρει μπροστά μας γυμνή, χωρίς την παραμικρή διάθεση να κρυφτεί από κανέναν.You Guys, Kill Me!

Tracklist

Anhedonia
Standard Deviation
Pareidolia
Closure
If You Treat Us All Like Terrorists We Will Become Terrorists

Arab Strap - The Red Thread (2001)

2010-10-25T10:26:00.005+03:00

Σκέφτεται, ακούει και γράφει για το Τhinking with sounds η Eλένη Νανοπούλου

Έχουν αναμονές τα κύματα; Κάτι σε παρασέρνει, σου καίει τα μάτια, μυστικό βαθύ. Τρυπά η φωνή, ξανατρυπά, χωρίς ήρωα. Στα ανοιχτά εξαίσιος εξώστης, αυγή συνοδείας –τύμπανο- συνομιλία πάλι, πάλι και πάλι. Πλεύσεις. Ανατέλλει διαθέσιμο νερό. Ώσπου να πεις ‘’ονειρευόμουν’’, ήταν που ξεγέλασε ο ήχος την άμμο -αυτόματη μετακίνηση-. Καθώς ονειρευόμουν ναι ονειρευόμουν πως δεν είχα ένδυμα ούτε σάρκα, μόνο δρόμους υγρούς, κύματα ξυπόλυτα, αναμονές. Να πως καραδοκεί το όστρακο πως έγινα νερό. Στα ανοιχτά… θα ήταν εξαίσιος εξώστης, διαθέσιμο νερό. Καθώς ονειρευόμουν ναι ονειρευόμουν, κύματα ξυπόλυτα, πως δεν είχα σάρκα. Πάλι – πάλι και πάλι στη θάλασσα αναπηδήματα σινιάλα, τρέχοντας στην εισαγωγή ξυπόλυτη.

‘’Ολοσέλιδη γη
μου επιτρέπεται κάπου- κάπου να λέω κύμα’’

Tracklist:
1. Amor Veneris
2. Last Orders
3. Scenery
4. The Devil-Tips
5. The Long Sea
6. Long Detective
7. Infrared
8. Screaming In The Trees
9. Haunt Me
10. Turbulence

Dinah Washington And Max Richter - This bitter earth - On the nature of daylight

2010-10-22T10:34:00.014+03:00

Τραγούδια που λιμνάζουν στ'αυτιά μου. Φοβήθηκα να σου πω, μα η φαντασία μου έφτιαξε ομιχλώδη δάση και μικρές σταγόνες φωτιάς. Σκηνές αμοντάριστες, με ψηφιακή ποιότητα ήχου και εικόνας, αναζητώντας δέκτες με ικανότητες αποκρυπτογράφησης, άνω τoυ φυσιολογικού. Mέρες παράξενες , σκληρές, κι εμείς στην πόλη μας νομάδες. Λαμβάνεις; Ναι. Λαμβάνεις.

John Campbell – One believer (1991)

2010-10-21T18:08:00.006+03:00

Σκέφτεται, ακούει και γράφει για το Τhinking with sounds o South of the river

Ήταν κάπου στα 1991 όταν έβγαλε το πρώτο του άλμπουμ, One believer. Δυστυχώς ακολούθησαν μόνο δυο ακόμα, εξίσου τεράστια και άρτια. Μόνο δυο – τρία μας κάνει το σύνολο – καθώς ο Campbell μας άφησε χρόνους σε ηλικία 41 ετών, από ανακοπή καρδιάς στον ύπνο του, και ένας θεός (sic) ή καλύτερα ένας διάολος ξέρει πού θα είχε φτάσει με τέτοιο λασπωμένο μπλουζ ταλέντο, αλλά και αν τελικά αυτό το αρχέγονο και βασικό υπεύθυνο σχεδόν για οτιδήποτε ακούμε σήμερα είδος θα ξανάπαιρνε μια έστω τιμητική θέση.

Μια φωνή πέρα για πέρα αυθεντική, βαθειά και μπλουζ, που αυτόματα στέλνει τους μαύρους σαμάνους του είδους να πάνε να ξαναμελετήσουν, που κάνει τον αγαπημένο μας Cave να φαίνεται ότι νιαουρίζει, και τον Waits να έχει σίγουρα ομολογήσει ότι τα (νεο)μπλούζ είχαν βρει τον νέο, πανάξιο φορέα τους, πριν την άδικη και πρόωρη «απόδραση» και αυτού του μεγάλου μουσικού και το βέβαιο στρογγυλοκάθισμά του σε περίοπτη θέση στην μεγάλη μπάντα του ουρανού με την κιθάρα του αγκαλιά...

Πενήντα λεπτά και δεκαοκτώ δευτερόλεπτα γεμάτα καθάρια μπλουζ, απύθμενα και αληθινά φωνητικά, ακόμα πιο αληθινά, στοχευμένα, σταράτα, μπλουζ δηλαδή, λόγια, ξετσίπωτες, ξεδιάντροπες κιθάρες, αλλά ταυτόχρονα και ξηγημένες σπαθί, μπεσαλίδικες. Δέκα tracks για να οπλιστείς καλά και να ακονίσεις τα νύχια σου πριν βγεις έξω μόνος σου την νύχτα, για να αποπλανήσεις χωρίς γυρισμό την γκαρσόνα που κάποια βροχερά μεσάνυχτα ψάρεψες κινηματογραφικά στο ιδεατό μπλουζάδικο που τα ηχεία του στάζαν ουίσκι, για δούναι και λαβείν πρωτοφανών εξομολογήσεων με τον κολλητό που γνωρίζεστε σαν τις παλάμες σας...

Tracklist:

1. Devil in My Closet
2. Angel of Sorrow
3 .Wild Streak
4 .Couldn’t Do Nothin'
5 .Tiny Coffin
6 .World of Trouble
7 .Voodoo Edge
8 .Person to Person
9 .Take Me Down
10. One Believer

Spirit world

2010-10-20T14:15:00.002+03:00

Οι Radiohead και τo άγρια τρυφερό Street spirit τους, μαζί με Morcheeba ft. Manda από το Gained the World , Digitalism και Taken away συν την φωνή της Eliza Lumley. Αποτέλεσμα; Κάτι που μοιάζει με αυτό που ονομάζω μικρές τακτικές αντιμετώπισης του χειμώνα, κάθε digital δίνης, και κάθε μεγάλης αγάπης που πέθανε από την... πολλή αγάπη.

Spirit world

ΤΟΠΙΑ (Landscapes) Δημήτρης Παπαδημητρίου (1981)

2010-10-18T22:30:00.009+03:00

Σκέφτεται, ακούει και γράφει για το Τhinking with sounds ο Tρελός στα σύννεφα.

Πίσω, πολύ. 1986. Μουσικό ...τοπίο: το φάντασμα του (ακόμα εν ζωή) Μάνου , ο βαλκάνιος-στέντωρ Σαββόπουλος, το “αναβιωμένο” ρεμπέτικο, το ρασούλειο φώνημα, το (κάποιο) ροκ που ψάχνεται, ο εκτός συνόρων (και οσκαρικός) Βανγκέλις, η Λένα Πλάτωνος, η Ελένη Καραϊνδρου. Ένας απίθανος τύπος απ' τη Χίο κατεβάζει μια ταινιούλα στη Θεσσαλονίκη, σπέρνει αμηχανία στην επιτροπή και φεύγει με την ταπεινή ειδική μνεία της ένωσης κριτικών. Η ταινιούλα είναι το Δέντρο που Πληγώναμε, “πατάει” σ' ένα μουσικό έργο που κυκλοφορεί απ' το '81 κι είναι απ' αυτές που κάνουν άσκημο κλικ στα μυαλά ορισμένων ανθρώπων. Ακούω πρώτη φορά το όνομα Δημήτρης Παπαδημητρίου.

Τα Τοπία δεν είναι κινηματογραφική μουσική. Τα χρησιμοποίησε ως τέτοια ο Δήμος Αβδελιώδης. Αργότερα, ο Παπαδημητρίου έγινε γνωστός κινηματογραφικός συνθέτης χάρη κυρίως σε δύο εξαιρετικά soundtracks, την υποβλητική Ρεβάνς και το μεγαλόπνοο Αρχάγγελο του Πάθους, πριν μετατραπεί σε μουσική μηχανή παραγωγής για τηλεόραση και λαϊκούς βάρδους. Και τα τρία αυτά έργα, τρικυμιώδη, γεμάτα εμμονές, είναι από κείνα που χτίζουν δικό τους σύμπαν, χαρακτηριστικό μεγάλων δημιουργών όπως ο Μορρικόνε ή ο Μέρτενς (ποιος φοβάται τις συγκρίσεις;) αν περιοριστούμε στη μουσική.

Γιατί -να το ξεκαθαρίσουμε- δεν μιλάμε για τοπία οπτικά, μάλλον για σκηνές εγκλήματος, τέτοιες όπως η Σεφερική Άλλη Θάλασσα ή ο Ανεξήγητος Χορός -το κομμάτι που στοιχειώνει την ταινία του Αβδελιώδη. Σκηνές από κείνες που σε θέλουν στο κέντρο, να περιστρέφεσαι χωρίς να βλέπεις έξοδο ή λύτρωση πουθενά.

Tracklist

1.Day one
2.The city beyond the sea
3.Another sea
4.Oracles of the lighthouses
5.The forbidden room
6.Unexplainable dance
7.Wandering in the iron city
8.Spinning in the human whirlpool

Let me come home - Broken records (2010)

2010-10-18T11:30:00.002+03:00

Δίσκος να τον ακούς μόνος στη σοφίτα σου ή σε βόλτα με τα χέρια στις τσέπες και νερά πολύ . Νερά της Κατερίνας. Σοφίτα δεν έχω, έχω όμως τσέπες . Θέλω να πω σε δέκα ξένους τ' ονομά του . Ένα κουβάρι συναισθήματα έρχεται καταπάνω σας θέλω να τους φωνάξω. Καλυφθείτε!

Τracklist

A Leaving Song
Modern Worksong
Dia Dos Namorados!.
The Motorcycle Boy Reigns
A Darkness Rises Up
Ailene
I Used To Dream
You Know You’re Not Dead
The Cracks In The Wall
Home

Brian Eno - Small Craft on a Milk Sea (2010)

2010-10-14T19:25:00.003+03:00

''The work in this collection is a result of an occasional collaboration between myself, Leo Abrahams and Jon Hopkins. The two of them are gifted young player/composers whose work, like mine, is intimately connected to the possibilities and freedoms of electronic music. Over the last few years we've worked together several times, enjoying exploring the huge new sonic territories now available to musicians. Mostly the pieces on this album resulted not from 'composition' in the classical sense, but from improvisation. The improvisations are not attempts to end up with a song, but rather with a landscape, a feeling of a place and perhaps the suggestion of an event. In a sense they deliberately lack 'personality': there is no singer, no narrator, no guide as to what you ought to be feeling. If these pieces had been used in films, the film would complete the picture. As they stand, they are the mirror-image of silent movies - sound-only movies.'' --Brian Eno

Tracklist

1. Emerald and Lime
2. Complex heaven
3. Small craft on a milk sea
4. Flint March
5. Horse

6.2 Forms of Anger
7.Bone Jump
8.Dust Shuffle
9.Paleosonic
10.Slow Ice, Old Moon
11.Lesser Heaven
12.Calcium Needles
13.Emerald and Stone
14.Written, Forgotten
15.Late Anthropocene

Release date : November 2, 2010

Sentimental dust

2010-10-12T08:58:00.018+03:00

Εδώ και καιρό, έχω βεβαιωθεί ότι τα τραγούδια είναι εκείνα που σε βρίσκουν. Μια άσχετη στιγμή μέσα στο χρόνο, την πιο κατάλληλη ίσως, αποφασίζουν να σε ψάξουν. Όπως ακριβώς συνέβει εικοσιτέσσερα χρόνια μετά την κυκλοφορία του A true story των Σουηδών Thirteen moons , που κατασκονισμένο και με το εξώφυλλό του γεμάτο από τα σημάδια του χρόνου , αποφάσισε ένα απόγευμα Παρασκευής πως εγώ κι αυτό, ήρθε η ώρα να συναντηθούμε. Η βελόνα άγγιξε απαλά το τέταρτο βαθύτερο αυλάκι του 12'' single , και το σαξόφωνο του Mars Gunnarsson μαζί με τη φωνή του Göran Klintberg και την κιθάρα του Anders Holm έκαναν τις συστάσεις. Tα υπόλοιπα, μια ωραιότατη αιμοραγία της μνήμης . Εγώ ξαφνικά πίσω στα δεκατέσσερα, ο πατέρας μου ξαφνικά στην τρίτη του δεκαετία, τα πρωινά της Κυριακής όλοι μαζί στο σαλόνι, οι μουσικές που μας έβαζε "κρυψώνες για όταν τα πράγματα δυσκολέψουν" , η μέρα που επιβεβαιώθηκε, η μέρα που χάσαμε τη θάλασσα , άλλοι που έφυγαν, άλλοι που μείναν και η κάθε φορά που ακούμε παρέα κάποιο παλιό δίσκο σαν και τούτο, κοιταζόμαστε σιωπηλά και ξέρουμε και οι δύο πως εκείνη τη στιγμή κάνουμε την ίδια ακριβώς σκέψη. Πόσο δίκιο είχε ο Ian Watson όταν έγραφε, ότι μέρος της μαγείας του βινυλίου είναι η ελαφριά υποβάθμιση της ποιότητας του ήχου του, η αύξηση του θορύβου, και τα περιστασιακά "τσακ" και "σκρατς" καθώς κάποιο ίχνος σκόνης ενσωματώνεται μέσα στα "αυλάκια" του για πάντα, κάτω από την πίεση μίας διαμαντένιας ακίδας πάνω στο πλαστικό. Έτσι, αφού το 90% της σκόνης που κυκλοφορεί σε ένα σπίτι προέρχεται από νεκρά ανθρώπινα κύτταρα, τότε τα περισσότερα από τα "τσακ" και τα "σκρατς" που ακούμε, οφείλονται στο ότι κάποιο κομμάτι του εαυτού μας ή των αγαπημένων μας, γίνεται ένα με τη μουσική...

Tracklist
A1 A True Story
A2 Night Parade
B1 Last Train To San Antone
B2 A Gentle Touch

The Radio Dept.

2010-10-11T19:20:00.004+03:00

Crippled Black Phoenix - I, Vigilante (2010)

2010-10-07T09:12:00.012+03:00

Εμένα θόλωσαν τα μάτια μου με το που ξεκίνησε. Κατά τη διάρκεια, από το ένα άρχισε να στάζει κάποιο διαολεμένο υγρό και το άλλο αν είχε στόμα θα κραύγαζε. Στο τέλος και τα έξι μαζί , με τα διακόσια πενήντα δύο δόντια τους και με αρχηγό της αγέλης το We forgotten who we are , μου έδωσαν την χαριστική δαγκωματιά. Αναζητήστε το, όχι μόνο γιατί είναι ένα από τα καλύτερα albums του είδους για το 2010 αλλά και γιατί είναι το τέλειο χάπι απεξάρτησης από το προηγούμενο και μεγαλειώδες The Resurrectionists .

Tracklist

1. Troublemaker

2. We Forgotten Who We Are

3. Fantastic Justice

4. Bastogne Blues

5. Of a lifetime

6. Burning Bridges (Hidden Track)

9/10

Seven Saturdays - The snowflakes that hit us became our stars (2010)

2010-10-06T18:28:00.013+03:00

Θαυμάσια μουσική, υπέροχες εικόνες για άλλη μια φορά, μεσημέρι, σηκώνεις το κεφάλι να σε χτυπήσει η πρώτη σταγόνα της μέρας , ο καιρός ψυχραίνει , η βροχή δυναμώνει, ο ουρανός χωρίζεται σε παράλληλες μωβ λωρίδες, οι φωνές του κόσμου χάνονται , θέλεις να ανοίξεις τα χέρια , να στριφογυρίσεις στη μέση της Πανεπιστημίου, να μην κοιτάζεις τίποτα, μόνο να μυρίζεις . Την οσμή από αυτό το κάτι χωρίς όνομα, αυτό το μοναδικό, που διαθέτουν μόνο τα μοιρασμένα.

Tracklist

1. Early Morning Fog Bank
2. Au Revoir
3. Terrified of Breaking Down
4. Piano Interlude I
5. The Snowflakes That Hit Us Became Our Stars
6. Piano Interlude II
7. True Romance

7. 5/10

Kent - If you where here

2010-09-28T09:16:00.005+03:00

Ή πως γίνεται και στο μέρος που υπήρχες εσύ, τώρα να υπάρχει μία τεράστια τρύπα .

Tracklist

1. If You Were Here

2. Point Blank

3. The One To Blame

Marconi union - Distance (2005)

2010-09-22T18:59:00.010+03:00

Σκέφτεται, ακούει, και γράφει ειδικά για το Thinking with sounds ο Κ.Κ.Μοίρης.

Λίγα δευτερόλεπτα ν’ ακούσεις , φτάνουν για να πεις «καμιά σχέση με τις παραδόσεις και τις παρακαταθήκες του ηρωικού Manchester». Tουλάχιστον εκείνου του κομματιού της πόλης που οι νύχτες του είναι στολισμένες ακόμη με υπερηχητικά graffiti, άδεια ποτήρια Boggart's Brew και φανταστικές αφίσες με τους ζωντανούς κι αποθαμένους ντόπιους πατρίκιους : Ηollies, Bee-Gees, Hermans Hermits, Barclay James Harvest, 10CC, όλη τη φυλή της Factory μαζί με τα πρασινοκόκκινα φώτα του Hacienda, τη φράντζα του Morrissey, τη μαμά των Gallagher, μια άσπρη τρίχα ανάμεσα στις κόκκινες του Hucknall, τη λογοδιάρροια του Mark E. Smith και το κατεβασμένο κεφάλι του Vini Reilly. Ξέχασα πολλούς. Καλά έκανα. Όσο πιο πίσω μου, τόσο πιο καλά.

Και τον James Crossley με τον Richard Talbot , που είναι τα μέλη της Union, θα τους ξεχάσω πέντε λεπτά μετά που θα σταματήσω να γράφω αυτό. Ούτε πέντε, τρία. Δυο. Όσο πιο λίγα, τόσο πιο καλά.

To Sleepless όμως, πρώτο με διαφορά ανάμεσα στα υπόλοιπα του Distance, δεν υπάρχει περίπτωση να το ξεχάσω. Ούτε σε τρία, ούτε σε πέντε, ούτε σε τριάντα χρόνια. Όσο πιο πολύ, τόσο πιο καλά.

Παρέα για τετρακόσια και βάλε χιλιόμετρα. Με τον συνοδηγό να κοιμάται. Με τις σκέψεις μου ξύπνιες. Με χιόνι να μη σταματάει να πέφτει. Και με το δάχτυλο στο repeat. Sleepless, ξανά και ξανά και ξανά. Για να μη τελειώσει η μέρα.

Eλπίζω όταν ξανασυναντηθούμε εγώ κι αυτό μετά από πολλά πολλά χιόνια που θα μεσολαβήσουν στο μεταξύ, να ανταλλάξουμε ένα αληθινό χαμόγελο. Και την ώρα που θα ακουστεί η κιθάρα - και το μέσα μου κάνει ένα δισεκατομμύριο «κρακ»- να παραδεχτώ επιτέλους ότι εκείνη η διαδρομή με τα αμέτρητα repeat άξιζε τον κόπο, την κούραση, τις ξαγρύπνιες. Κι ας ήταν η τελευταία. Distance ναι, Lost Connection όχι.

Τracklist

1. Sleepless
2. These European
3. Through Glass
4. Buildings And People
5. Suburb 27
6. Inter
7. A Temporary Life

Glimmer void - Prelude to oblivion

2010-09-21T10:02:00.011+03:00

Αν στο πρώτο τους album Souls parade παρακολουθήσαμε στρατιές από ψυχές να παρελαύνουν σιωπηλά δίπλα από τη δική μας , στο θαυμάσιο Prelude to oblivion τις ακούμε να σιγομουρμουρίζουν. 10.20 π.μ κι ακόμα νυχτώνει...

Track list

1. Before The End
2. Goners
3. Death΄s Way
4. And Still There Is Silence
5. Disillusion
6. Diablery
7. Wish There Was Light
8. The Tale Of The Cursed And The Gifted
9. Oblivion

MySpace

8/10

Dust lane - Υann Tiersen

2010-09-15T09:26:00.008+03:00

Περπατάς φορτωμένος μέχρι εδώ, τοποθετείς τον εξοπλισμό σου δίπλα στη μουσική με τον αριθμό τέσσερα, κι όταν αυτή ξεκινήσει λύνεις τα σκοινιά, πυροδοτείς και πυροδοτείσαι, παρακολουθώντας από ψηλά και εκ του ασφαλούς τα μόρια της σκόνης των απάτητων εδώ και καιρό δρόμων σου, που προσπαθούν να ξεκολλήσουν από τη θέση τους για να φτάσουν κάτω από τα πέλματά σου. Βόλτες πάνω από το γκρι, μέσα σε μια πύρινη σφαίρα υδρογόνου...

Release date : 4th October (Europe)

Track List:
01. Amy
02. Dust Lane
03. Dark Stuff
04. Palestine
05. Chapter Nineteen
06. Ashes
07. Till The End
08. Fuck Me

U2 Live in Athens - A moment of surrender

2010-09-04T12:55:00.032+03:00

Η φωνή μου έκλεισε από το δυνατό τραγούδι, τα πόδια μου πόνεσαν από τον χορό , τα χέρια μου κοκκίνισαν από το χειροκρότημα, το κέφι μου εκτοξεύθηκε στο διάστημα και με το ζόρι ξαναγύρισε πίσω στη θέση του και το μυαλό μου θυμήθηκε χακί σχολικές τσάντες, φοιτητικά ξενύχτια, νερόβραστα μακαρόνια , φτηνούς καναπέδες γεμάτους λαμπερά πρόσωπα , ξεθωριασμένα μαύρα φουτεράκια .

Σε ένα κατάμεστο Ολυμπιακό Στάδιο με χιλιάδες κόσμο να δονείται με τους ήχους τουI Still Haven't Found What I'm Looking For, Pride (In The Name Of Love), Οne , With or without you , Sunday bloody Sunday, οι U2 απέδειξαν για άλλη μια φορά πως δεν έπαψαν ποτέ να είναι μία μεγάλη μπάντα, ακόμα κι αν τα τελευταία χρόνια αποτελούν ένα από τα πιο καλολαδωμένα γρανάζια της μουσικής βιομηχανίας, ακόμα κι αν έγιναν δισεκατομμυριούχοι , ακόμα κι αν δημιουργούν πια - με ελάχιστες εξαιρέσεις - αδιάφορες συνθέσεις που δεν θα χαρακτηριστούν ποτέ κλασικές όπως πολλές από τις παλαιότερες.

Υπερθέαμα μεγατόνων το χθεσινοβραδινό, με μια φουτουριστική σκηνή στο κέντρο του σταδίου ορατή από κάθε πλευρά του που έμοιαζε με διαστημόπλοιο τελευταίας τεχνολογίας, με έντονες κοινωνικοπολιτικές αναφορές και με ένα Bono αεικίνητο σε συνεχή επαφή με το κοινό του, -που παραληρούσε ασταμάτητα - να καταφέρνει με ευκολία να μετατρέψει την Αθήνα από City Of Blinding Lights σε funky town.

Τρεις από τις καλύτερες στιγμές τις συναυλίας ήταν η είσοδος του συγκροτήματος στην σκηνή υπό τους ήχους του Space oddity , όταν οι πρώτοι στίχοι του With or without you πλημμύρισαν τον αέρα κι εμείς με ότι φωνή μας είχε απομείνει τραγουδήσαμε See the stone set in your eyes, See the thorn twist in your side, I wait for you και όταν το συγκρότημα μας αποχαιρετούσε και ξαφνικά ρυθμικές ιαχές και χειροκροτήματα γέμισαν τον αέρα, αυθόρμητο ευχαριστώ στους υπαίτιους της συγκίνησης, της αδρεναλίνης του emotional rewind. Όσο συνηθισμένος και να είναι ένας μουσικός σε τέτοιες αντιδράσεις, όσα χρόνια κι αν δίνει μεγάλες συναυλίες σε όποιο μέρος του κόσμου, φαντάζομαι πως πάντα η αγάπη του κόσμου τον συγκινεί, τον κάνει για δευτερόλεπτα να τα χάσει, να υποκλιθεί, και να χαρίσει στους θαυμαστές του ακόμα ένα του τραγούδι. A moment of surrender.

70 ευρώ και περισσότερες από δύο ώρες για να φτάσω σπίτι δεν είναι τίποτα μπροστά σε μια τέτοια ανάμνηση. Πολλοί παραπονέθηκαν, άλλοι γκρίνιαξαν, άλλοι μίλησαν με σκληρούς χαρακτηριμούς , άλλοι σνόμπαραν με την απουσία τους, μπερδεύοντας όλοι τη μουσική με το ποιόν των δημιουργών της.

Εγώ με θεωρώ τυχερή. Όταν τα πόδια μου θα αδυνατούν να φτάσουν κάτω από οποιοδήποτε stage για να χοροπηδήσουν, όταν τα χέρια μου δεν θα μπορούν πια να χειροκροτήσουν , όταν το μυαλό μου θα κάνει υπερπροσπάθεια για να θυμηθεί - αλλά ελπίζω να θυμάται - θα έχω στην συλλογή μου ένα τέτοιο ταξίδι σαν το χθεσινοβραδινό. Ταξίδι μνήμης και φόρο τιμής στις μουσικές που έντυσαν το παρελθόν μου. Στο Boy, στο War, στο Under a Blood Red Sky , στο The Unforgettable Fire , στο The Joshua Tree, στο Achtung Baby .

Tέλος, ένα μεγάλο μπράβο στον Αviv Geffen (των blackfield) και στους Snow Ρatrol που προηγήθηκαν, προετοιμάζοντας θαυμάσια το κλίμα γι'αυτό που ακολούθησε.

Set list
Return Of The Stingray Guitar
Beautiful Day
I Will Follow
Get On Your Boots
Magnificent
Mysterious Ways
Elevation
Until The End Of The World
I Still Haven’t Found What I’m Looking For / Movin’ On Up
Pride (In The Name Of Love)
In A Little While
Miss Sarajevo
City Of Blinding Lights
Vertigo
Funky Town(snippet) / I’ll Go Crazy If I Don’t Go Crazy Tonight/ Discothèque (snippet)
Sunday Bloody Sunday
MLK
Walk On / You’ll Never Walk Alone (snippet)

Encore (s)

One
Amazing Grace (snippet) / Where The Streets Have No Name
Hold Me, Thrill Me, Kiss Me, Kill Me
With Or Without You
Moment of Surrender

Τα video, από Dailymotion και U2 gigs, η φωτογραφία από το επίσημο site του συγκροτήματος.

Electron Nights 2010 - Porcupine Tree, Αnathema

2010-09-02T10:35:00.008+03:00

Sentimental και Flying θέλω να ακούσω. Μετά ας μαζευτούν όλες οι μουσικές τους στη σκηνή κι ας κάνουν party. Εγώ θα είμαι από εκείνους τους καλεσμένους που κάθονται σιωπηλοί σε μία γωνία, καπνίζουν με ένα ποτό στο χέρι, κανείς δεν αμφιβάλει για την παρουσία τους, και κανείς δεν υποψιάζεται πως εκείνοι νοερά, την έχουν ήδη κάνει για "αλλού" .

Max Richter - Infra (2010)

2010-08-27T12:01:00.015+03:00

Τέσσερις συνεχόμενες ώρες κράτησε η πρώτη μου ακρόαση, ενώ στο ενδιάμεσο και έχοντας για θέα την άκρως γοητευτική θάλασσα κάτω από το σπίτι αναρωτιόμουν τι να κάνω τα χέρια μου. Είναι μάταιο να προσπαθεί κάποιος γράφοντας μερικές αράδες να μπει ανάμεσα στον καλλιτέχνη και στο ακροατήριό του και ακόμα πιο μάταιο, να προσπαθεί να δώσει άλλο όνομα σε αυτό που κάποιοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ως μαγεία και κάποιοι άλλοι -οι πιο ευσιγκίνητοι- ως χειρουργείο ανοιχτής καρδιάς .

Το «Infra» είναι η μουσική που έγραψε ο Max Richter για την ομώνυμη παράσταση του Βασιλικού Μπαλέτου στο Λονδίνο σε χορογραφία του Γουέιν Μακ Γκρέγκορ. Όπως όλες οι δουλείες του Γερμανού συνθέτη, έτσι κι αυτή , μόνο ως υψηλή τέχνη μπορεί να χαρακτηριστεί, τέχνη που προσπερνά αδιάφορα τις όποιες κριτικές και μεταμορφώνει με χάρη τον ήχο σε αργό φύσημα ομίχλης.

Διάβασα κάπου την περιγραφή μίας σκηνής προς το τέλος του φίλμ του Godfrey Reggio Koyaanisqatsi, όπου η κάμερα εστιάζει στα κομμάτια ενός πυραύλου που μόλις έχει ανατιναχτεί και που με αργή κίνηση πλησιάζουν προς το έδαφος. Αυτή η εικόνα μου ήρθε στο μυαλό κοιτώντας έξω από το παράθυρο και ακούγοντας , όταν ξαφνικά, στην έναρξη του infra 4 , το τοπίο γέμισε με φλεγόμενα συντρίμμια και ο αέρας με έγχορδα που τραύλιζαν από συγκίνηση. Ενστικτωδώς έφερα τον δείκτη μου στο στόμα και ίσα που ακούστηκε ένα παρατεταμένο σσσσσσσσσσσσ...

Tracklist:

01 – Infra 1

02 – Journey 1

03 – Infra 2

04 – Infra 3

05 – Journey 2

06 – Infra 4

07 – Journey 3

08 –Journey 4

09 – Journey 5

10 – Infra 5

11 – Infra 6

12 – Infra 7

13 – Infra

9/10

Εδώ και εδώ λίγα λόγια για παλαιότερες δουλειές του.

MONO - Holy Ground NYC Live With The Wordless Music Orchestra (2010)

2010-08-25T13:00:00.007+03:00

Βιολιά, πιάνο, τσέλο, από τις φορές που δεν υπάρχει καμία λέξη σε καμία γλώσσα του κόσμου να περιγράψει αυτό που νιώθω όταν ακούω μουσικές ικανές να κάνουν την ψυχή μου να μοιάζει σαν να κρέμεται από κάπου ψηλά χάρτινη, σαν γιαπωνέζικο φαναράκι...

Track list

1. Ashes In the Snow
2. Burial At Sea
3. Silent Flight, Sleeping Dawn *******
4. Are You There?
5. 2 Candles, 1 Wish
6. Where Am I
7. Pure As Snow
8. Halcyon (Beautiful Days)
9. Everlasting Light

11/10

The Slowest Runner in all the World - We, Burning Giraffes (2010)

2010-08-24T23:21:00.004+03:00

Tracklist:

01. Zoe Machete Control

02. [Oscillation] ii

03. We, Burning Giraffes

04. Aembers/Guggenheim

05. Marsupial Patterns

06. [Oscillations] ii

07. She died in a fit of apoplexy

9/10

Rammstein - Stirb nicht vor mir

2010-08-04T20:47:00.006+03:00

Don't die before I do

You' re my pretty world, spins inside my little mind little mind

2010-08-03T15:47:00.005+03:00

Δεν με νοιάζει ποιό μουσικό είδος αντιπροσωπεύει, δεν με αφορά καμία κριτική θετική ή αρνητική για τις δισκογραφικές της απόπειρες, ομολογώ ότι ελάχιστα δείγματα της δουλειάς της μου είναι γνωστά κυρίως από περιέργεια, με νοιάζει όμως και με αφορά κάθε μια απο τις φορές που πατάω το play και το Yes I Do βολτάρει μέσα μου , κάνοντας όλες τις υποσχέσεις μου να χάνουν την εφήμερη υπόστασή τους για ελάχιστα λεπτά έστω, και να φαντάζουν ικανές να πραγματοποιηθούν.

Distrails - Virginia Creeper (2008)

2010-07-25T20:51:00.006+03:00

Κι ένα δροσερό αεράκι που φτιάχνει ο ήχος στ' αυτιά και στον λαιμό μας...

Tracklist:
1. Virginia Creeper
2. Always
3. Hourglass
4. Pursuit
5. Critical Mass
6. Attractive Nuisance
7. Broken English
8. Waning and Waxing

9/10

Long live 4AD

2010-04-15T10:01:00.003+03:00

Pieter Nooten (Clan of Xymox) και Micheal Brook (B. Eno και όχι μόνο). Έτος 1987. Τίτλος Sleeps with the Fishes, number of trucks, 15. Αυτά είναι τα συστατικά, η συνταγή και η εκτέλεση της όπως συμβαίνει σε κάθε τι που αφορά τη μουσική είναι καθαρά υποκειμενική υπόθεση και αν σας άρεσε το Medusa που εγώ θεωρώ αριστουργηματικό, τότε δε μένει παρά να αρχίσετε την περιπλάνηση στους δαιδαλώδεις διαδρόμους του μυαλού των δημιουργών του, χωρίς να σας νοιάζει αν δεν υπάρχει έξοδος επείγουσας διαφυγής ή αν εσείς δεν μπορείτε να την βρείτε.

Mε λίγα λόγια, If you want to get into other universes without drugs, just buy this CD.

Trucklist

1. Several Times I
2. Searching
3. The Choice
4. After The Call
5. Finally II
6. Instrumental
7. Suddenly II
8. Suddenly I
9. Clouds
10. Finally I
11. Several Times II
12. Equal Ways
13. These Waves
14. Times
15. Several Times III

8/10

The blue hour

2010-03-20T17:26:00.002+02:00

Δύο εισιτήρια για σήμερα το βράδυ. Ταξίδι στο κέντρο της θύμησης, μια περιπλάνηση στην πόλη, μια περιπλάνηση στην ίδια μας τη ζωή.

Piano Magic - The blue hour

Kwoon - The grate escape

Update 21-03-2010

Εδώ οι πολύ αγαπημένοι Kwoon στην καλύτερη - κατά τη γνώμη μου - χθεσινή τους στιγμή, και εδώ η έναρξη του προγράμματος των απίστευτων για άλλη μια φορά Piano Magic. Είναι ότι καλύτερο μπορούσα να κάνω με ένα κινητό τηλέφωνο και τον συναισθηματικό μου δείκτη στο απόλυτο μπλε σε ένα live καταπληκτικό, σε ένα τρίωρο γεμάτο μουσικές, με την ποιότητα του ήχου στα καλύτερά της, με πολύ κόσμο, άψογη παρέα, χρώματα, χρώματα , χρώματα. Φεύγοντας και ενώ ένιωθα λες και είχα πιεί 2 φιάλες κάτι χωρίς να έχω πιεί τίποτα δεν μπόρεσα να μη σκεφτώ ξανά, το μόνο σημείο διαφωνίας μας με τον Glen Johnson και την παρέα του. Έναν μόνο , γεμάτο παράπονο στίχο τους. Music won't save you from αnything but silence. Kι αυτό, γιατί έχω χίλιους λόγους και χίλιες αφορμές , για να πιστεύω ακριβώς το αντίθετο.

Electric Litany - How to be a Child & Win the War (2010)

2010-03-19T08:57:00.017+02:00

Οι Electric Litany αποτελούνται από τον Έλληνα Αλέξανδρο Μιάρη (φωνή, κιθάρες,πιάνο, synths) τον Άγγλο Richard Simic (ντραμς) και τον Αμερικανό Duane Petrovich (μπάσο). Οι τρεις τους γνωρίστηκαν στο Λονδίνο και αποφάσισαν με ελάχιστα χρήματα και μηδενική τεχνολογική υποστήριξη να ηχογραφήσουν το πρώτο τους album σε μια εγκαταλειμμένη εκκλησία του 1895 με τέλεια ακουστική. Σε 3 ημέρες κατάφεραν τις αιωρούμενες σκέψεις μέσα στο κεφάλι τους να τις βάλουν σε μία τάξη και να τις μετατρέψουν σε μουσική με το αποτέλεσμα να είναι εξουθενωτικά συναισθηματικό, τα φωνητικά απόκοσμα, οι κιθαριστικές απόπειρες πολύ δυνατές και τα δέκα tracks, το ένα καλύτερο από το άλλο. Αποκορύφωμα το Tear που ξεκινά με απαγγελία της Σονάτας του Σεληνόφωτος του Γιάννη Ρίτσου και για τέσσερα λεπτά και τριανταεννέα δευτερόλεπτα φωτίζει κάθε σκοτεινή γωνιά της ψυχής του ακροατή με την σαγηνευτική μελωδία του και την άψογη ενορχήστρωσή του.

Με γοήτευσαν. Πάντα πίστευα ότι η απόλυτη απόλαυση της μουσικής έρχεται όταν ταυτίσεις τα δικά σου βιώματα με τα βιώματα του δημιουργού και αφήσεις το μυαλό σου να εισέλθει στον κόσμο του, ζώντας παράλληλα την πραγματικότητα του δικού σου. Άλλωστε το πιτσιρίκι μέσα μας μπορεί συχνά να χάνει τον πόλεμο, μα μία τουλάχιστον μάχη - δεν μπορεί - πάντα θα καταφέρνει να την κερδίζει.

"Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε! Είναι καλό το φεγγάρι, δε θα φαίνεται που ασπρίσαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις. Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου"...

Tracklist:
01. Don't Fear The War
02. Home
03. The Dunes
04. Tear
05. (Like We Do In) January
06. Minute
07. The Roses Came
08. A Dream Worth Dreaming
09. A Time (Never Be Late)
10. February

8,5/10

Blonde redhead - Misery is a butterfly (2004)

2010-03-18T08:52:00.006+02:00

Aλλόκοτα όμορφος, γκροτέσκος, τρυφερός, "τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι"

01. Elephant Woman
02. Messenger
03. Melody
04. Doll Is Mine
05. Misery Is A Butterfly
06. Falling Man
07. Anticipation
08. Maddening Cloud
09. Magic Mountain
10. Pink Love
11. Equus

9/10

Δεν θα μπορούσα φυσικά να μην αναφέρω την απίστευτη εκδοχή του Messenger με την φωνή του David Sylvian αφού κάθε φορά που το ακούω ο όμορφος κόσμος των Blonde redhead ξαφνικά θολώνει. Stay still, be still . No wonder you are always lost.

Epic 45 - In all the empty houses (2009)

2010-03-12T08:50:00.007+02:00

"Birds don't fly, they just stop themselves from falling"

Tracklist

1. We Were Never Here
2. Daylight Ghosts
3. In All The Empty Houses
4. The Future Is Blinding
5. Their Voices In The Rafters
6. Ghosts On Tape

8/10

The Afghan Whigs - Gentlemen (1993)

2010-03-10T21:21:00.031+02:00

Ένα από τα καλύτερα εξώφυλλα. Ένα από τα καλύτερα albums της δισκοθήκης μου που ποτέ δεν πρόλαβε να σκονιστεί. Μερικοί από τους πιο αλαζονικούς και ταυτόχρονα πονεμένους στίχους. Ισοπεδωτικό, σαν μια σκοτεινή ομολογία ενός εγκληματία που δεν σκοπεύει να δικαιολογηθεί γι' αυτό που έκανε αλλά το μόνο που θέλει είναι να ομολογήσει. Μικρό παιδί και διάβολος. Κραυγαλέο, τρομαχτικό.

Ο Neil Gaiman έγραψε στο Sandman : “Have you ever been in love? Horrible isn't it? It makes you so vulnerable. It opens your chest and it opens up your heart and it means that someone can get inside you and mess you up. You build up all these defenses, you build up a whole suit of armor, so that nothing can hurt you, then one stupid person, no different from any other stupid person, wanders into your stupid life...You give them a piece of you. They didn't ask for it. They did something dumb one day, like kiss you or smile at you, and then your life isn't your own anymore. Love takes hostages. It gets inside you. It eats you out and leaves you crying in the darkness, so simple a phrase like 'maybe we should be just friends' turns into a glass splinter working its way into your heart. It hurts. Not just in the imagination. Not just in the mind. It's a soul-hurt, a real gets-inside-you-and-rips-you-apart pain. I hate love.”

Αυτές οι γραμμές περιγράφουν ακριβώς την αίσθηση που αφήνει η ακρόαση της μουσικής και των στίχων του Gentlemen που χωρίς καμία υπερβολή στάζουν αίμα. Προς το τέλος και κάθε μα κάθε φορά μουδιασμένη, αναρωτιέμαι αν αυτό το αίμα ανήκει μόνο στον δημιουργό του δίσκου που δεν μπορεί παρά να είναι αποτέλεσμα διαμονής στην κόλαση, ή αν λίγο έστω ανήκει και σε εμένα, μετά τις εκατοντάδες φορές που κατέβηκα - κι ακόμα κατεβαίνω - τα έντεκα σκαλιά του.

Δεκαεφτά χρόνια μετά, κι ενώ βλέποντας το εξώφυλλο ξέρω πια πως θύτης και θύμα αλλάζουν ρόλους πιο γρήγορα και από την διάρκεια του συγκλονιστικού My curse που ο Dulli δεν κατάφερε με τίποτα να ερμηνεύσει, αφήνοντας την Marcy Mays των Scrawl να βγάλει το φίδι από την τρύπα της καρδιάς του, το Gentlemen παραμένει για μένα μια απόλυτα εγκεφαλική κατάδυση , ένα εξοντωτικό άκουσμα , ένα σοκ άνευ προηγουμένου.

Tonight I go to hell for what i've done to you. This ain't about regret, it's when i tell the truth τραγουδά τρελαμένος o Greg χοροπηδώντας σε ένα πάτωμα γεμάτο μυαλά. Τα δικά μου.

Τracklist

1. If I Were Going
2. Gentlemen
3. Be Sweet
4. Debonair
5. When We Two Parted
6. Fountain And Fairfax
7. What Jail Is Like
8. My Curse *****
9. Now You Know
10 I Keep Coming Back
11 Brother Woodrow / Closing Prayer

10/10

My Angel Sleeps On the Other Rail - It Was Just The Beginning… Before The Rain (2008)

2010-03-10T08:57:00.015+02:00

"Άκουσε αυτό και ψυχραιμία". Το e- mail δεν περιείχε τίποτα άλλο εκτός από αυτές τις τέσσερις λέξεις και τα tracks των My angel sleeps on the other rail αφού ο αποστολέας του συμφωνεί μαζί μου πως όταν η μουσική έχει τον πρώτο λόγο καλό είναι να σωπαίνεις για να καταλάβεις καλύτερα αυτά που έχει να σου πει. Ιt was just the beginning before the rain , γιατί πράγματι αυτό συνέβει όταν άρχισα να ακούω, για να φτάσω τελικά μούσκεμα στο τελευταίο track του cd. Δεν συμπαθώ τις ομπρέλες, ειδικά όταν βρέχει τέτοιες καταιγίδες. Σ' αυτή την πόλη άλλωστε, κυκλοφορούν τόσοι αδιάβροχοι άνθρωποι. Μείον ένας, θα περάσει σίγουρα και ευτυχώς, απαρατήρητος.

1 – An ant’s life
2 – Another girl nexdoor has her own nuclear weapon
3 – Dancing with an angel
4 – Never (dying animals song)

8.5/10

(Οι μοναδικές πληροφορίες που βρήκα βρίσκονται εδώ, μαζί με τα δύο albums του συγκροτήματος, διαθέσιμα για download).

Swallow Up The Moon - Phoenix and the Turtle (2010)

2010-03-09T08:51:00.006+02:00

Eίναι σα να προσπαθείς να περιγράψεις τα χρώματα που έχουν οι πίνακες του Jackson Pollock. Τέσσερα tracks στα οποία το κλασσικό στοιχείο δένει θαυμάσια με το πειραματικό rock και τα γυναικεία μαζί με τα αντρικά φωνητικά τονίζουν τις όμορφες μελωδίες αφήνοντας άπλετο χώρο στα όργανα να μιλήσουν.

Με κέρδισε από την πρώτη στιγμή, από τις πρώτες κιόλας νότες του, το Wasted days και το πανέμορφο πιάνο του παρέμεινε για ώρα στο repeat και όταν κατάφερα να συνεχίσω, το ίδιο ακριβώς συνέβη με το 514.

Ψάχνοντας να βρω κι άλλα στοιχεία για την μπάντα, είδα πως Phoenix and the turtle λέγεται ένα αλληγορικό ποίημα του Σαίξπηρ που μιλά για τον θάνατο της ιδανικής αγάπης αν και δεν είμαι τόσο σίγουρη πως αυτός ήταν ο λόγος που διάλεξαν το όνομά τους.

Ταξίδι ανάμεσα σε δέντρα , ανοιχτές πληγές και κήπους λίγο πριν την ανθοφορία τους, με όχημα το υπέροχο δέσιμο πιάνου, κιθάρας, τυμπάνων , βιολιού (το ακούς κάπου στο βάθος να πλημμυρίζει τις συνθέσεις χωρίς να έχει ρόλο πρωταγωνιστικό) , σε ένα πλήρη καλπασμό.

Tracklist

1 Line Drive
2 514
3 Stuart Drives A Comfortable Car
4 Wasted Days

8/10

Portishead - Live: Roseland NYC (1998)

2010-03-08T22:12:00.005+02:00

- ..........
- ..........
- ..........
- ..........

Τracklist
1.Humming
2.Cowboys
3.All Mine
4.Mysterons
5.Only You
6.Half Day Closing
7.Over
8.Glory Box
9.Sour Times
10. Roads
11.Strangers

10/10

Explosions in the sky - The Earth Is Not a Cold Dead Place(2003)

2010-03-08T18:11:00.006+02:00

Κατάδυση.

Εκεί.

Κ
ά
τ
ω

01 First Breath After Coma
02 The Only Moment We Were Alone
03 Six Days at the Bottom of the Ocean
04 Memorial
05 Your Hand in Mine

9/10

Shearwater – The Golden Archipelago (2010)

2010-03-08T08:40:00.019+02:00

Κάπου στην 20η (για σήμερα) επανάληψη του Black eyes σβήνω ότι έγραφα τόση ώρα για τους Shearwater , σβήνω τις αναλύσεις των ήχων τους, την μικρή αναδρομή στις πέντε προηγούμενες δουλειές τους , τον σχολιασμό τριών εκ των έντεκα ασμάτων που περιλαμβάνονται στο Golden Archipelago και που ξεχώρισα από την αρχή , σβήνω την ερασιτεχνική κριτική μου, και αφήνω την τελευταία πρόταση που είναι και εκείνη που βγήκε αυθόρμητα και ταυτόχρονα σχεδόν από το στόμα όλης της παρέας με την οποία χτες επιδοθήκαμε σε ατελείωτα μακροβούτια μέσα στην ομορφιά του. Τι, απίστευτος, δίσκος, είναι, αυτός!

Το Rooks (που περιλαμβάνεται στο θαυμάσιο Rook του 2008) δεν έπαψε και ούτε θα πάψει ποτέ να έρχεται μαζί μου σε κάθε βόλτα και σε κάθε ταξίδι. Άλλωστε τον μεγαλύτερο σεβασμό για όλα όσα έχουν περάσει μαζί μας κάποια τραγούδια τους τον δείχνουμε, όταν κάτι το ίδιο αξιόλογο και πολλά υποσχόμενο βρεθεί στον δρόμο μας κι εμείς όχι μόνο δεν τα αφήνουμε σε κάποιο ράφι να ξεχνιούνται, μα αποφασίζουμε να τα αγαπήσουμε ακόμα πιο δυνατά.

01. Meridian
02. Black Eyes
03. Landscape at Speed
04. Hidden Lakes
05. Corridors
06. God Made Me
07. Runners of the Sun
08. Castaways
09. An Insular Life
10. Uniforms
11. Missing Islands

8/10

Mono live in Athens - Αnd then, the snow started

2010-03-02T10:09:00.020+02:00

Mπορεί το Σάββατο το βράδυ στο Μύγα club η ατμόσφαιρα να ήταν αποπνικτική, μπορεί ως "συναυλιακός" χώρος να ήταν ο πλέον ακατάλληλος για ένα τέτοιο συγκρότημα, μπορεί ο κόσμος που επέλεξε να πληρώσει για να περάσει μιάμιση ώρα μαζί με τους Mono να μη σεβάστηκε στο ελάχιστο τις επιβλητικές και μεγαλειώδεις μελωδίες που ακούστηκαν , μπορεί ούτε οι μισοί από τους περίπου διακόσιους ανθρώπους να μην ένοιωσαν τον απίστευτο ηλεκτρισμό που υπήρχε μεταξύ των μελών του συγκροτήματος και την αβίαστη προσπάθεια του να τον μεταδώσουν στο κοινό , μπορεί οι περισσότεροι να μίλαγαν δυνατά μεταξύ τους , να γελούσαν και να συμπεριφέρονταν με τρόπο απαράδεκτο , μα όταν ξεκίνησε το Ashes In The Snow και κάπου στο δεύτερο λεπτό του, τίποτα απ' όλα αυτά δεν είχε πια σημασία για μένα. Ένας υπέροχος άνεμος φύσηξε, οι φωνές στο κεφάλι μου χαμήλωσαν, η μελωδία μεταμορφώθηκε σε πυκνές νιφάδες χιονιού και μαζί με τους απόμακρους βρυχηθμούς της κιθάρας, στροβιλίζονταν γύρω μου, πάνω μου, μέσα μου , παντού. Έκλεισα τα μάτια , και για όλη την υπόλοιπη βραδιά βρέθηκα στα μεγάλα θαλάσσια βάθη , με το παγετώδες τους μπλε να γεμίζει τους πνεύμονές μου, παρακαλώντας αυτή η ευδαιμονία να μην τελειώσει ποτέ και να συνεχίσει να μετατρέπει το μακροχρόνιο κρύο σκοτάδι τους σε φωτεινή φλόγα που καίει.

Θαυμάσιοι για άλλη μια φορά, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξουν πόσο μεγάλη μπάντα είναι κι όμως αυτό να συμβαίνει κάθε δευτερόλεπτο, χωρίς να μας λείπουν καθόλου οι ανύπαρκτοι στίχοι, ένα μεγάλο κρίμα για όλους εκείνους που προσπάθησαν να χαλάσουν την μαγεία και ένα ευτυχώς που την μουσική τίποτα δεν μπορεί να την σκοτώσει. Αν κάτι ελάχιστα την τραυματίζει είναι η συμπεριφορά και η έλλειψη παιδείας κάποιων δήθεν ταγμένων οπαδών της, όμως στο τέλος οι Mono αδιαφορώντας υποκλίθηκαν με την γνωστή αυτοκρατορική αξιοπρέπεια που τους διακρίνει, αφήνοντάς μου έντονη την αίσθηση ότι έζησα μια αληθινά επική εμπειρία που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Στον δρόμο για το σπίτι δεν μου μιλούσα, τριγύρω κόσμος, αυτοκίνητα, φασαρία, το cd player έπαιζε δυνατά το Are You There και όταν αποφάσισα σιωπηλά να μου κάνω την ίδια ερώτηση, κατάλαβα από το σαρκαστικό χαμόγελο του εαυτού μου πως συνεχώς αλλού βρίσκεται, μα πάντα εδώ είναι.

Jacques Brel - Infiniment

2010-02-25T09:33:00.002+02:00

**"O Mπρελ στη σκηνή. Στη βάση του μικροφώνου του μια λιμνούλα που τη φτιάχνουν οι στάλες του ιδρώτα του. Το σώμα του παίρνει όλα τα σχήματα, όλες τις όψεις , όλων των σωμάτων , καλών , κακών, όμορφων ή άσχημων. Νερό και αίμα τα υλικά του κι ο Μπρελ δεν διστάζει να τα δείξει. Να τα θυμίσει. Να τα καταθέσει. Λένε ότι μετά από κάθε ζωντανή του εμφάνιση, έχανε πεντακόσια με εξακόσια γραμμάρια βάρους. Άφηνε κυριολεκτικά στη σκηνή κάτι από τον εαυτό του. Κι αν ίδρωνε τόσο , κι αν τραγουδούσε τόσο πυρετικά για να επιτεθεί , φτύνοντας δηλητήριο αγάπης στους εν υπνώση συνανθρώπους του, αυτό το έκανε χωρίς να απομακρύνεται καθόλου από το μικρόφωνο του, που έστεκε μπροστά του ακίνητο , ένας πάσαλος φυτεμένος στη γη , αλεξικέραυνο που ρουφάει τον κεραυνό".

Tracklist

Cd1

La Quête

La Cathédrale
L'Amour Est Mort
Mai
Avec Élégance
Sans Exigences
Les Marquises
Orly
La Ville S'Endormait
Jojo
J'Arrive
Quand On A Que L'Amour
Le Plat Pays
Mon Enfance
Les Vieux
La Chanson De Jacky
La Valse À Mille Temps
Le Prochain Amour
La Chanson Des Vieux Amants
Ne Me Quitte Pas

Cd 2

Amsterdam

La Bière
Bruxelles
Le Diable "Ça Va"
Il Nous Faut Regarder
L'Enfance
Ces Gens-Là
Les Bonbons
Les Flamandes
Les Bourgeois
Jef
Mathilde
Marieke
Madeleine
Les Bigotes
Vesoul
Le Moribond
Au Suivant
Le Dernier Repas
Je Suis Un Soir D'Été

**Ζακ Μπρελ
    Ζώντας λίγο. Ζώντας δυνατά.
    Του Μάρκου Δαμασιώτη
    Εκδόσεις Οδός Πανός

Music Saves Lives

2010-02-24T23:00:00.003+02:00

Μono

26/02 Eightball - Θεσ/νίκη

27/02 Μύγα - Αθήνα

Piano Magic

20/03 Fuzz Club - Αθήνα

21/03 Μύλος - Θεσ/νίκη

Editors

14/04 Fuzz Club - Αθήνα
15/04 Principal Theater - Θεσ/νική

Προπώληση Εισιτηρίων

Ticket House Αθήνας ( Πανεπιστημίου 42, 210/3608366)
Ticket House Θεσσαλονίκης (Μητροπόλεως 102, 2310/264880)

The Twilight Sad - Forget the night ahead (2009)

2010-02-23T09:33:00.004+02:00

Πέρασαν πέντε μήνες από την κυκλοφορία του Forget the night ahead , δεν υπάρχει μουσικό blog που να σέβεται τον εαυτό του και να μην τo έχει συμπεριλάβει στις λίστες με τα καλύτερα albums της χρονιάς που πέρασε ή έστω να μην έχει κάνει μια κάποια αναφορά σε αυτό και εμένα μου θύμισαν (α) παλιούς καλούς Editors (β) κάτι βράδια στη St. Vincent Street της Γλασκώβης έχοντας πιεί τις μισές draught and bottled μπύρες του καταλόγου και (γ) τους δίσκους που κάποτε έβγαιναν με μοναδικό σκοπό την ανάγκη των δημιουργών για έκφραση χωρίς η -δεδομένη- επιτυχία τους να αποτελεί αυτοσκοπό. Στις 2 Απριλίου εμφανίζονται στη γενέτειρα πόλη τους στο ABC Glasgow ανάμεσα στο πλήθος θα ήθελα να έχω την τύχη να βρίσκομαι κι εγώ, τραγουδώντας το Ι became a prostitute με τον ίδιο ενθουσιασμό που θα το τραγουδούσα αν όντως ήμουν, και ο James Graham με την βαριά σκωτσέζικη προφορά του ερμήνευε If i bleed you dry για μένα και όχι για πάρτη του.

Τracklist

Reflection Of The Television
I Became A Prostitute
Seven Years Of Letters
Made To Disappear
Scissors
The Room
That Birthday Present
Floorboards Under The Bed
Interrupted
The Neighbours Can't Breathe
At The Burnside

8.5/10

Get well soon - Vexations (2010)

2010-02-22T20:30:00.001+02:00

Tracklist
1. Nausea
2. Senecas Silence
3. We Are Free
4. Red Nose Day
5. 5 Steps / 7 Swords
6. We Are Still...
7. A Voice In The Louvre
8. Werner Herzog Gets Shot
9. That Love
10. Aureate!
11. We Are Ghosts
12. A Burial At Sea
13. Angry Young Man
14. We Are The Roman Empire

8/10

Hauschka - Morgenrot

2010-02-22T09:11:00.000+02:00

A Backward Glance On A Travel Road (2009)

2010-02-21T22:30:00.016+02:00

"Πόσο λευκό είναι το μαύρο;" Καμία όρεξη να οικειοποιηθώ ξένες λέξεις, αλλά είναι οι μόνες που ταιριάζουν στην περίπτωση των Γάλλων A Backward Glance On A Travel Road που έχουν φτιάξει ένα από τα ωραιότερα ακουστικά albums των τελευταίων χρόνων. Οι αναλύσεις είναι τόσο περιττές όταν τον πρωταγωνιστικό ρόλο έχει η γοητεία της ακρόασης. Άλλωστε ξεκίνησε το Johnny got his gun. Θα ήθελα να γεμίζω με κάτι που ξέρω πως καίει δύο ποτήρια, να απλώσω τα πόδια μου δίπλα στ' αγαπημένα δικά σου , να σβήσω τα φώτα και να νοιώσω το χέρι σου να γλυστρά μέσα στο δικό μου.Να κλείσω τα μάτια με ευγνωμοσύνη και να στον ώμο σου. Θα ξέρω πως πάλι δεν θα ανταλλάξουμε ούτε μία κουβέντα. Θα ξέρω πως εσύ, δεν πρόκειται ποτέ να κάνεις την πιο ενοχλητική ερώτηση, την πιο ακατάλληλη στιγμή, στο πιο ακατάλληλο μέρος , την πιο ακατάλληλη νύχτα. Τι έχεις;

Tracklist:

01. Regular Barbary
02. Falling
03. Johny Got His Gun
04. In Absentia part I
05. In Absentia part II
06. Hier Régnant Désert
07. Approximativement Moi

9/10

"With all the colors in the world yours had to be blue"

2010-02-19T09:11:00.006+02:00

Eφτά χρόνια μετά την κυκλοφορία του το Sweet shadows των Daughter Darling ακούγεται το ίδιο υπέροχο όπως ακούστηκε και την πρώτη μέρα της αγοράς του κάπου μέσα στο 2003, η φωνή της Natalie Walker εξακολουθεί να ηχεί από το μέλλον και όσο δύσκολα μπορεί κάποιος -ακόμα και μετά από άπειρες ακροάσεις - να διαλέξει ανάμεσα στα 11 tracks ποιό είναι το καλύτερο, το ίδιο δύσκολα μπορεί να μην παρασυρθεί και να μην τα αφήσει όλα να επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά και πάλι να μην του φτάνουν.

Αυτοί, είναι μερικοί μόνο από τους λόγους που δεν σταμάτησε - ούτε θα σταμάτησει - να αποτελεί ιδανική παρέα για διαδρομές χιλιομέτρων, για μεταμεσονύχτιες ακροάσεις, για καλοκαίρια που ακόμα δεν έχουν έρθει και για στιγμές που απλά επιθυμείς να λείπουν όλοι από το σπίτι και μόνος, με ηχητικό backround το Broken bridge να (νομίζεις ότι) βλέπεις - για 5 λεπτά και 10 δευτερόλεπτα έστω - τις γέφυρες από το παρελθόν σου να καίγονται.

tracks:

1. Broken Bridge
2. Shattered
3. Let Me Speak
4. Absconding
5. Mermaid
6. Sad & Lonely
7. Things Untold
8. Voodoo Games
9. You Won't See Me
10. Sweet Shadows
11. Dust In The Wind

8.5/10

Slow Six - Tommorow becomes you (2010)

2010-02-18T08:40:00.001+02:00

Track List:

1. The Night You Left New York
2. Cloud Cover (part 1)
3. Cloud Cover (part 2)
4. Because Together We Resonate
5. Sympathetic Response System (part 1)
6. Sympathetic Response System (part 2)
7. These Rivers Between Us

8/10

Wonderful life

2010-02-17T11:17:00.001+02:00

"Ποτέ κάτι τόσο αισιόδοξο δεν ήχησε τόσο σπαρακτικό"

Hurts - Wonderful life

God is an astronaut - In the distance fading ( new single) (2010)

2010-02-13T17:47:00.006+02:00

Άνοιξη , παράθυρα ανοιχτά, αυτοκίνητο που τρέχει, In the distance fading , αέρας και τροχοί. Θα θέλω να σου πω να δυναμώσεις τον ήχο, μα θα το έχεις ήδη κάνει. Route 666 , Tempus Horizon.

Matt Elliott: Songs (2009)

2010-02-12T01:10:00.006+02:00

Δεν νομίζω να υπάρχει κάτι που ακόμα δεν έχει ειπωθεί για αυτόν τον άνθρωπο και τις μουσικές του, για τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τον κόσμο, για τον τρόπο που αυτόν τον κόσμο τον αόρατο σε πολλούς τον ντύνει με εικόνες και μας δείχνει κι εμάς ένα μικρό του κομμάτι, για την τέχνη του να σκέφτεται με ήχους και χωρίς τυμπανοκρουσίες αυτή του τη σκέψη να τη μεταδίδει τόσο χαρισματικά .

Φοβήθηκα να τον κλείσω στα πολύ στενά όρια δέκα-δεκαπέντε προτάσεων , στην περίπτωση του Elliott απλώς θέτεις σε λειτουργία το τελειότερο όργανο αντίληψης που σαφώς και δεν είναι ο εγκέφαλος αλλά η καρδιά και σιωπείς ακούγοντας. Σε αυτά που δεν λέγονται βρίσκονται όλα τα πυρομαχικά, πατήστε play αφού πρώτα έχετε οδηγήσει το γεμάτο ηχεία φορτηγό σας στη μέση ενός μεγάλου πουθενά που να μπορούν να το αντέξουν τα κυβικά σας.

Drinking Songs

C.F. Bundy
Trying to explain
The guilty party
Whats wrong
The Kursk
What the fuck am I doing on this battlefield?
A waste of blood
The maid we messed

Failing Songs

Our weight in oil *****
Chains
The seance
The failing song
Broken bones
Desamparado ******
Lone gunman required
Good pawn
Compassion fatigue
The ghost of Maria Callas
Gone
Planting seeds

Howling Songs

The Kόbler-Ross model
Something about ghosts
B. How much in blood?
A broken flamenco
Berlin & Bisenthal
I name this ship the tragedy, bless her & all who sail with her
C. The howling song
Song for a failed relationship
Bomb the stock exchange

Failed Songs

Mellow
Eulogy For Liam
Melange
South Canadian Sea
Song To Child
Lament
Wedding Song

10/10

Soulsavers - Broken (2009)

2010-02-10T09:55:00.003+02:00

Tracklist
01 The Seventh Proof (instrumental)
02 Death Bells (Mark Lanegan & Gibby Haynes)
03 Unbalanced Pieces (Mark Lanegan & Mike Patton)
04 You Will Miss Me When I Burn (Mark Lanegan)
05 Some Misunderstanding (Mark Lanegan)
06 All the Way Down ( Mark Lanegan)
07 Shadows Fall (vocals by Mark Lanegan & Richard Hawley)
08 Can't Catch the Train (Mark Lanegan)
09 Pharaoh's Chariot (Mark Lanegan & Jason Pierce)
10 Praying Ground (Red Ghost)
11 Rolling Sky (Mark Lanegan & Red Ghost)
12 Wise Blood (instrumental)
13 By My Side (Red Ghost)

8.5/10

* "Βιολάκι γαμημένο ...

2010-02-09T23:58:00.018+02:00

... που μου δίνεις σήμερα μια χούφτα από γυαλί τριμμένο να το καταπιώ", ασταμάτητες αναγνώσεις και το 5/4 να παίζει 2 μερόνυχτα όταν το πρωτοάκουσα θυμάμαι, "κόψε , κόψε, μήπως και ξέρω τι κόβεις πια;" να μονολογώ , η μουσική σε θέτει σε μια κατάσταση θεική, αποπροσανατολισμένη , με βεβαίωσαν πολλά χρόνια πριν, τους έχω πιστέψει.

5/4 - Clogs

*Xρήση διαρκούς αδείας από Μίχo και ατάκα ζωής.

Motionless - Windmill (2006)

2010-02-07T14:47:00.002+02:00

Tracklist
1 The Politics of Resignation
2 United States of Amnesia
3 Please Keep War Stories to a Minimum
4 The Windmill

8/10

A collection of thoughts - Ben Woods (2008)

2010-02-05T19:40:00.000+02:00

Tracklist

1 Taking Small Steps Pt.1
2 A Calm Yet Determind Wind
3 Left At Sea
4 A Crowded Corridor
5 About To Fall
6 Running After Clouds
7 Walking Away Unwillingly
8 Waking Up With Stories Of You To Tell Nobody
9 A List Of Things I Said I Would Do
10 Taking Small Steps Pt.2

8/10

The American dollar discography

2010-02-05T19:17:00.001+02:00

Atlas (2010)

Tracklist

1 A few words

2 Age of wonder

3 Fade in out

4 Shadows

5 Oil and water

6 Circuits

7 Red letter

8 Clones

9 Equinox

10 Second sight

11 Frontier melt

12 Flood

13 Escapist

From the inland sea (With Arms and sleepers) (2009 )

Tracklist

1 Landing

2 Schipol
3 Where We Are
4 The Catcher Elsewhere
5 Van Buren
6 The Inland Sea

*Tracks 1-3 by The American Dollar
*Tracks 4-6 by Arms and Sleepers

Ambient One (2009)

Tracklist

1 Starscapes 1, 2, 3, 4

2 Bump
3 Lights Dim
4 D.E.A. 1, 2
5 We’re Hitting Everything
6 Rudiments of A Spiritual Life 1, 2
7 Signaling Through The Flames 1, 2, 3
8 The Slow Wait (Part 1, 01 and 02)
9 The Slow Wait (Part 2, 01 and 02)
10 Anything You Synthesize 1, 2
11 Time 1, 2
12 Transcendence 1, 2
13 Signaling Through The Flames (Film Edit)
14 Time (Film Edit)
15 Intro
16 Chase

A memory stream (2008)

Tracklist
1 The Slow Wait (part 1)
2 The Slow Wait (part 2)
3 Call
4 Bump
5 Intermission
6 Lights Dim
7 Transcendence
8 Our Hearts Are Read
9 Anything You Synthesize
10 We're Hitting Everything
11 Starscapes

The Technicolour Sleep (2007)

Tracklist

1 Rudiments of A Spiritual Life

2 The Technicolour Sleep
3 Signaling Through the Flames
4 Tonight, Let's All Make Love in London
5 Daytrip
6 The Swamp
7 Supernova Landslide
8 Time
9 Summer of War
10 DEA
11 Raided By Waves
12 Palestine

The American dollar (2006)

Tracklist

1 War On Christmas

2 Glow
3 Cambian
4 Somnambulance
5 Long March
6 Separate But Equal
7 Peterson
8 Thompson
9 Twelve Days Awake
10 Everyone Gets Shot

Blueneck - The Fallen Host (2010)

2010-02-03T10:37:00.005+02:00

Έντονα επηρεασμένοι από μπάντες όπως οι Godspeed You Black Emperor, Mogwai και Mono,με την φωνή του τραγουδιστή τους να έχει κάτι από την χροιά της φωνής του Thorn Yorke και με ένα ντεμπούτο album τόσο καλό όσο το Scars Of The Midwest που κυκλοφόρησαν τρία χρόνια πριν, είναι λόγοι που αρκούν για να ακούσω την καινούργια δουλειά των Bluneck και να αρχίσω το βαθύτερο σκάψιμο.

People who like to lose themselves in the place within will like our music. Also people who like to turn the lights off and listen intently to an album are going to enjoy The Fallen Host λένε οι ίδιοι, πληρώ τις προυποθέσεις, lights off.

1. Depart from Me, You Who are Cursed
2. Seven
3. Low
4. The Guest
5. Children of Ammon
6. Weaving Spiders Come Not Here
7. Lilitu
8. Revelations

7,5/10

Midlake - The courage of others (2010)

2010-02-02T11:10:00.009+02:00

Core of nature - Midlake

Όλα όσα θα ήθελα να (μπορούσα να )γράψω γι'αυτό το θαυμάσιο album ΕΔΩ, από τον South of the river.

8.5/10

Les Fragments de la Nuit - Musique du Crépuscule (2008)

2010-02-02T09:00:00.003+02:00

"A vision of night wrapped in mystery: a night haunted by spectral chants, under the spell of epic, poignant strings and sustained by hypnotic piano pulsations. Its nocturnal universe oozes with hybrid ink, enveloping hidden emotions tainted with melancholy and voluptuousness. Violin riffs, dark cello projections and the complaints of a lone piano, highlighted by enigmatic echoing voices. The moonlight slowly reveals a name in the ethereal infinity: Les Fragments de la Nuit".

Δάση στοιχειωμένα, παγωμένες λίμνες, πανσέληνες περιπλανήσεις, αυτό, το, αριστούργημα.

Tracklist

01 Eveil des fées
02 Assault
03 La ronde des fées
04 Entre ciel et fer
05 Devenons demain I
06 Devenons demain II
07 Solitude
08 Solarisation
09 La chambre des fées
10 Soleils noirs pour lune blanche
11 La mélodie de la tête
12 Le château enchanté
13 Le scarabée bleu
14 Soleils noirs pour lune blanche - Tango
15 Les eaux dormantes
16 Alpha du centaure

8.5/10

Electro glide in blue

2010-01-31T18:39:00.002+02:00

Pain In Any Language (Αpollo 440 ft. Billy Mckenzie )

Oaqk - München (2009)

2010-01-31T12:22:00.010+02:00

" Όταν πεθάνω, θέλω να με θάψουνε μέσα σου". Αν είσαι από αυτούς που είχαν την τύχη να ακούσουν κάποτε μια φράση σαν αυτή συνοδευόμενη από το 6 years, τότε παίρνεις ένα μπουκάλι κάτι, βρίσκεις μια ταράτσα με θέα τον Πειραιά μένεις εκεί όλη νύχτα και σκέφτεσαι πως ελευθερία δεν είναι μόνο να μπορείς να φεύγεις ανά πάσα στιγμή από όλα όσα αγαπάς, αλλά και να μπορείς να έρχεσαι, όσο πιο κοντά τους αντέχεις.

Tracklist

1 Inferno Paradiso

2 Belarus

3 I Hope

4 Cold Hands

5 Dead Horse Running

6 Silver Snow Fall

7 Omen She Brings

8 6 Years

9 Purgatrio

8/10

The soul of Nina

2010-01-27T19:54:00.018+02:00

Το Everything must change γράφτηκε από τον Benard Ighner, τραγουδήθηκε από πολλούς καλλιτέχνες και η πρώτη εκτέλεσή του ανήκει στον Quincy Jones το 1974, ενώ με τη φωνή της Νina Simone αποτυπώνεται σε βινύλιο το 1978. Ένα χρόνο πριν, καθισμένη μπροστά από ένα grand piano, κόβει την αναπνοή του λονδρέζικου κοινού που είχε την τύχη να βρεθεί στο Royal Theatre. Η συναυλία ηχογραφείται και με την ονομάσια Live At Drury Lane κυκλοφορεί ως προάγγελος του Baltimore που περιέχει την στουντιακή του εκδοχή.

Deathly sarcastic as a straight razor slice to the throat γράφουν οι κριτικοί για εκείνη την ερμηνεία της κι εμείς που δεν θα έχουμε ποτέ την τύχη να την ακούσουμε ζωντανά, αρκούμαστε στα έντεκα διαμάντια αυτού του αριστουργήματος που στρογγυλοκάθονται στην καρδιά μας εδώ και καιρό λαμπυρίζοντας, απόδειξη πως ο χρόνος πολλές φορές, δεν είναι ικανός να ξεθωριάζει τα πάντα στο πέρασμά του.

Ευρηματική χροιά, συγκλονιστικές ερμηνείες, εσωτερικός τσαμπουκάς, αξεπέραστη.

01 Balm In Gilead
02 Balm In Gilead
03 Rich Girl
04 Little Girl Blue
05 The Other Woman
06 Turning Point
07 Pirate Jenny
08 Pirate Jenny
09 Everything Must Change
10 That's All I Want From You
11 Ain't Got No/ I Got Life

Irrepressibles - Mirror Mirror( 2010)

2010-01-26T21:42:00.018+02:00

Ποιό το αποτέλεσμα αν αναμίξουμε τη φωνή του Anthony Hegarty (από τους Anthony and the Johnsons), την μουσική του Danny Elfman (επί χρόνια συνεργάτη του Tim Burton) και το θέαμα που προσφέρει το Cirque De Soleil? Μα φυσικά οι Irrepressibles!

Mεγάλη τύχη να ακούς δουλειές που διαφέρουν από όλες όσες κυκλοφορούν τώρα τελευταία στους γεμάτους λακούβες διαδρόμους της μουσικής βιομηχανίας και μάλιστα να είναι καλές. To Mirror - Mirror ανήκει σε αυτή την κατηγορία και όσοι επιλέξουν να το ακούσουν, θα διαπιστώσουν ότι η αίσθηση που αφήνει αυτό το album τελειώνοντας, είναι εκείνη της πείνας και της επιθυμίας για ακόμα μία ακρόαση, πράγμα που θα εξακολουθήσει να συμβαίνει ακόμα και μετά από πολλές επαναλήψεις.

Οι λόγοι πολλοί, αφού αυτή η βρετανική ορχηστρική μπάντα,έχει καταφέρει να ενσωματώσει θαυμάσια στη μουσική και στη σκηνική της παρουσία στοιχεία Baroque αλλά και Commedia dell'arte μαζί με τις όποιες επιρροές της από Bowie, Buckley και κάτι λίγο από Sparks, αλλά κυρίως επειδή αυτή η ζωηρόχρωμη θάλασσα εγχόρδων, σε συνδιασμό με την υπέροχη φωνή του τραγουδιστή τους - σε ρόλο αφηγητή- οδηγούν τον ακροατή στο απόλυτο ηχητικό ταξίδι, σε μια άλλη εποχή και διάσταση.

Αγάπη, μίσος, σφοδρή επιθυμία , απώλεια, όλα σε μεγάλες δόσεις μέσα από ένα μονόλογο χωρίς ανάσα και ενορχηστρωμένο με τρόπο μοναδικό.

Υψηλή τέχνη; Ίσως. Μια αληθινή φαντασμαγορία; 'Ισως και πάλι. Μπορεί τελικά το μόνο σίγουρο να είναι ότι αν ο Jamie McDermott άκουγε την αυρθόρμητη και γεμάτη έκπληξη ερώτησή μου "τι είναι πάλι αυτό; " όταν άκουσα για πρώτη φορά το In this shirt, να μου απαντούσε με άψογη προφορά και χαμογελώντας σαρκαστικά, "It may not be everyone's cup of tea dear, but it's still definitely worth checking out".

Τracklist

1. My Friend Jo

2. I'll Maybe Let You

3. In Your Eyes

4. Anvil

5. Forget The Past

6. Knife Song

7. My Witness

8. Nuclear skies

9. Splish Splash Sploo

10. The Tide

11. Transition Instrumental

12. In This Shirt

8/10

Πολλές ευχαριστίες στον Basnia , ηθικό αυτουργό αυτής της ανάρτησης.

Massive Attack (2010)

2010-01-26T11:07:00.009+02:00

Μετριότατο αλλά καλύτερο από τον προκάτοχό του 100th Window. Αν μάλιστα μπεις στη διαδικασία σύγκρισης με προηγούμενες δουλειές τους ή ακόμα χειρότερα με συγκεκριμένες συνθέσεις τους - Protection, Butterfly Caught, Live with me, Weather storm και τόσες άλλες - σου φαίνεται σαν συλλογή με b-sides tracks , οι οποίες συλλογές βέβαια, πολλές φορές κρύβουν διαμάντια. Δυστυχώς στην περίπτωση του Heligoland δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, αφήνουν απλώς εσένα με μια γεύση στυφή κάπου στο τελευταίο λεπτό να αναρωτιέσαι γιατί τέτοιες μπάντες βγάζουν cds σαν αυτό, και το υποσυνείδητό σου τραγουδώντας grab that cash with both hands από το Money των Floyd, να σου δίνει την απάντηση.

Για τους φανατικούς - στους οποίους ανήκω κι εγώ - όλο το album που θα κυκλοφορήσει στις αρχές Φεβρουαρίου εδώ, αν και -πολύ λογικά- μετά την ακρόασή του με έπιασε μια τεράστια νοσταλγία για κάτι τέτοιο.

Track list

01. Pray for Rain
02. Babel
03. Splitting the Atom
04. Girl I Love You
05. Psyche
06. Flat of the Blade
07. Paradise Circus
08. Rush Minute
09. Saturday Come Slow
10. Atlas Air

5/10

Pascal Comelade

2010-01-25T00:30:00.008+02:00

Κάτι μεταξύ Eric Satie και Barry Adamson, ο Pascal Comelade εισήγαγε την ιδέα του... τσίρκου στη σοβαρή μουσική και την ιδέα της σοβαρότητας στην ελαφριά μουσική , έγραψε θαυμάσιες συνθέσεις που θυμίζουν "imaginary wonderland" ανέβασε τον συναισθηματικό μας δείκτη στο κόκκινο χιλιάδες φορές, παίζει πιάνο, μπάσο, όργανο, ηλεκτρική κιθάρα, κίμπορντς, μπάντζο, ακορντεόν, αρμόνιο, σε πολλές από τις συνθέσεις του χρησιμοποιεί παιδικά μουσικά όργανα όπως πλαστική κιθάρα, μελόντικα, πλαστικές τρομπέτες, έχει στο ενεργητικό του σημαντικές συνεργασίες και μια αξιοζήλευτη δισκογραφία, μα πάνω απ'όλα αυτό που τον κάνει για μένα τόσο σημαντικό είναι ότι κάθε φορά που ακούω την μουσική του νιώθω σα να είμαι δέκα χρονών, σα να ξέρω μόνο από πτήσεις και από πτώσεις τίποτα, σα να θέλω να βγω στο δρόμο να περπατήσω με τις κάλτσες μου μόνο, να με βλέπουν τα πιτσιρίκια να μου γελάνε, σαν τα βλέφαρά μου να είναι τηλεσκόπια μαγικά...

Sense el ressò del dring
Tango del Rosselló
Valse De L aiguille Creuse

Seven Saturdays – Seven Saturdays (2010)

2010-01-24T17:33:00.003+02:00

Tracklist

1 The Shallow End
2 Secret Things
3 Good Morning, I Love You
4 Love in the Time of Anticipated Defeat
5 A Beautiful Day

7/10

Heart with four rooms - New century classics

2010-01-20T21:18:00.006+02:00

Track list

Room one

Room two

Room three

Room four

7/10

White lunar

2010-01-20T10:40:00.004+02:00

Kυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2009, περιέχει τις δουλειές των Cave & Ellis για τις ταινίες The Proposition , The Assassination Of Jesse James, Woyzeck, Metamorphosis , Τhe road, καθώς και κάποιες ακυκλοφόρητες μέχρι τώρα συνθέσεις. Στα αγαπημένα της χρονιάς που πέρασε και αφού όπως πολύ σωστά είπε ο South, " Oι ιδιαίτερες συνεργασίες Ellis και Cave, μοιάζουν σαν κατ'ιδίαν συνομιλίες σε πηγαδάκι σε έναν πολύβουο διάδρομο" , ομολογώ πως δεν έχω καθόλου τύψεις για καμία από τις φορές που προσπάθησα να κρυφακούσω.

Ολόκληρο, το κατεβάζετε EΔΩ.

Nick Cave & Warren Ellis - The Road

2010-01-19T21:00:00.005+02:00

Όσο καιρό περίμενα την ταινία, άλλο τόσο περίμενα και τις μουσικές που συντροφεύουν τους δύο ήρωες του Cormac McCarthy στην πορεία τους προς τη θάλασσα όπως αυτή περιγράφεται στο ερεβώδες αριστούργημα του "The road" .

Μαζί τους στο δρόμο οι σκοτεινές συνθέσεις του Cave που ξεπηδούν με χαρακτηριστική άνεση από το βαρεμένο και σοφό μυαλό του και το βιολί του Ellis που μαγικά και με σχεδόν εκνευριστικά άρτια τεχνική χρησιμοποιεί κατ'εξακολούθηση,ως σκεύος ηδονής.

Αφού άκουσα και το τελευταίο κομμάτι του cd αναρωτήθηκα τι θα κάνω τώρα; Έτσι θυμήθηκα το Ladies and Gentlemen we’re floating in space και χωρίς δεύτερη σκέψη ξαναπάτησα το play.

The real thing

The road

Music for airports

2010-01-19T10:24:00.000+02:00

Τα αεροδρόμια είναι μη τόποι και οι αίθουσες αναχωρήσεων σημεία μηδέν κι ας έχουν όνομα. Στιγμιότυπα ασπρόμαυρα, χαμηλού κοντράστ και ανάλυσης, θολά. Σαν τα πρόσωπα που περιφέρονται εκεί και μοιάζουν τόσο οικεία, λες και έχουμε καθίσει δίπλα τους και έχουμε προλάβει να τους εξιστορήσουμε ολόκληρη τη ζωή μας. Γνώριμα, σαν εκείνα που δεν έχουμε συναντήσει ποτέ.

O δίσκος αυτός ηχογραφήθηκε το 1978, γεγονός τελείως τυχαίο αφού θα μπορούσε να έχει ηχογραφηθεί το 7981 ή το 9187. Ηχητική επένδυση από το μέλλον ότι κι αν λέει ο πίνακας ανακοινώσεων. Arrivals, Departures.

02- 1 (part 2) - Βrian Eno

f#a# (infinity symbol) - Godspeed You! Black Emperor (2007)

2010-01-18T09:43:00.003+02:00

Nότες που η ποίησή τους με άφησε άφωνη, που όταν νόμιζα ότι τέλειωσα την ακρόασή τους συνέχισαν να τραντάζουν την σιωπή, που με έκαναν να αισθανθώ ότι είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που έχει απομείνει πάνω στη γη, πως αυτός είναι ο ήχος της μοναξιάς, της κραυγής, ότι αν βρω το κουράγιο να κοιτάξω έξω από το παράθυρο, ανάμεσα στα κατεστραμένα κτίρια θα δω έναν μαυροφορεμένο άντρα να τρεκλίζει και να φωνάζει δυνατά "We're trapped in the belly of this horrible machine, and the machine is bleeding to death" ή θα αντικρύσω σκοτεινά σύννεφα να πλησιάζουν απειλητικά γρήγορα την κατεστραμένη μου πόλη και τους κουρασμένους και βρώμικους ανθρώπους της να έχουν γίνει ένα με τους τεράστιους σωρούς ερειπίων.

Βουτιά στο άπειρο διάρκειας 68 λεπτών, ένα μικρό αριστούργημα, σαφώς ένα από τα καλύτερα albums των Godspeed You! Black Emperor και ένα από εκείνα που η ευφυία των δημιουργών του καθιστά αδύνατη την λεκτική του περιγραφή . Κλείστε τα μάτια, ακούστε τα 17 λεπτά και 58 δευτερόλεπτα του East Hastings, ακούστε πίσω από τον ήχο, αφήστε τον να επιταχύνει, να πει , φανταστείτε μια ανθρωπότητα που παύει ξαφνικά να υφίσταται κι αν νιώσετε κάτι να αρχίζει να τυλίγεται γύρω από τον λαιμό σας κάπου κοντά στο 9ο λεπτό, είναι τα χέρια εκείνου του παράξενου άντρα που τριγυρνά στην πόλη που βρίσκεται στην άκρη του κόσμου και ψιθυρίζει κοντά στο αυτί σας " The car's on fire and there's no driver at the wheel. And the sewers are all muddied with a thousand lonely suicides And a dark wind blows"

East Hastings

Αstor Piazzolla : El Gran Ástor

2010-01-17T21:55:00.000+02:00

"Όταν τη συνάντησα της έδειξα συμφωνίες και σονάτες μου με το κιλό. Άρχισε να τις διαβάζει και ξαφνικά είπε το εξής φρικτό: "Είναι πολύ καλογραμμένα". Και σταμάτησε, βάζοντας μια μεγάλη τελεία, τεράστια σαν μπάλα ποδοσφαίρου.

Μετά από λίγο είπε: “Εδώ είσαι σαν τον Στραβίνσκι, σαν τον Μπάρτοκ, σαν τον Ραβέλ, αλλά ξέρεις τι; Δεν βρίσκω τον Πιατσόλα εδώ πέρα.” Κι άρχισε να διερευνά την προσωπική μου ζωή: τι έκανα, τι έπαιζα και τι δεν έπαιζα, αν ήμουν εργένης ή με κάποιον, ήταν σαν πράκτορας του FBI! Και της είπα με ντροπή ότι ήμουν μουσικός του τάνγκο. Στο τέλος της είπα, "Παίζω σε νυχτερινό κέντρο". Δεν ήθελα να πω καμπαρέ. Κι εκείνη απάντησε, "Νυχτερινό κέντρο, ναι, δηλαδή καμπαρέ, δεν είναι;" "Ναι," απάντησα, και σκέφτηκα, "Θα τη χτυπήσω αυτή τη γυναίκα μ' ένα ραδιόφωνο στο κεφάλι..." Δεν ήταν εύκολο να της πει ψέματα κάποιος.

Συνέχισε να ρωτάει: "Λες ότι δεν είσαι πιανίστας. Τι όργανο παίζεις τότε;" Και δεν ήθελα να της πω ότι έπαιζα μπαντονεόν γιατί σκέφτηκα ότι θα με ρίξει κάτω από τον τέταρτο όροφο. Τελικά ομολόγησα και μου ζήτησε να της παίξω λίγα μέτρα από κάποιο δικό μου τάνγκο. Άνοιξε ξαφνικά τα μάτια, μου άρπαξε το χέρι και είπε: "Βρε χαζέ, αυτός είναι ο Πιατσόλα!" Και πήρα όλη τη μουσική που είχα συνθέσει, δέκα χρόνια της ζωής μου, και την έστειλα στον διάολο μέσα σε δύο δευτερόλεπτα".

Κάπως έτσι ξεκίνησε αυτή η απερίγραπτη ιδιοφυία, συνομιλώντας με την Γαλλίδα συνθέτρια και μαέστρο Nadia Boulanger.

Παίρνοντας την μουσική των «μεγάλων» από τις αίθουσες με τις βελούδινες επενδύσεις και ριχνοντάς την στα πεζοδρόμια του Μπουένος Άιρες να χορεύει στους ρυθμούς του, απελευθερωμένος από τις κριτικές και από την συντηρητική κυβέρνηση της πατρίδας του, μίλησε στις νέες γενιές και έκανε δημοφιλείς μουσικούς και ακροατές τζαζ σε όλο τον κόσμο να πιαστούν τελικά στο δίχτυ του tango nuevo, έναν ιδιαίτερο συνδυασμό του ύφους και του ρυθμού του αργεντίνικου τάνγκο, της κλασικής μουσικής, της τζαζ και της αρμονίας του 20ου αιώνα .

Το tango nuevo του Πιατσόλα ξεχώριζε από το παραδοσιακό, λόγω της ενσωμάτωσης στοιχείων τζαζ, της χρήσης περίπλοκων συγχορδιών και διφωνιών, της χρήσης αντίστιξης, και των μακρών συνθετικών μορφών. Ο Πιατσόλα εισήγαγε επίσης μουσικά όργανα που δεν χρησιμοποιούνταν στο παραδοσιακό τάνγκο, όπως το φλάουτο, το σαξόφωνο, την ηλεκτρική κιθάρα, το βιμπράφωνο, ακόμα και ντραμς.

Το ρητό "στην Αργεντινή όλα μπορούν να αλλάξουν — εκτός από το τανγκό" δείχνει λίγο την αντίσταση που συνάντησε ο Πιατσόλα στην πατρίδα του. Όμως η μουσική του έτυχε αποδοχής στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, και τις διασκευές του υποδέχθηκαν με χαρά κάποια φιλελεύθερα τμήματα της αργεντίνικης κοινωνίας, τα οποία προωθούσαν πολιτικές αλλαγές παράλληλα με τη μουσική του επανάσταση.

Η μουσική του συνόψισε την ένταση της σύγχρονης ζωής με την τήξη της φολκλορικής ομορφιάς και σφυρηλάτησε ένα νέο είδος που προκάλεσε ακόμα και τον πιο προσκολλημένο στις παραδόσεις ακροατή.

Έργα όπως το "Concierto para Bandoneón, Orquesta, Cuerdas y Percusión", το "Doble-Concierto para Bandoneón y Guitarra", το "Tres Tangos Sinfónicos" και το "Concierto de Nácar para 9 Tanguistas y Orquesta", είναι μερικοί από τους «φόρους» που κάποιος θα μπορούσε να πληρώσει στην διάρκεια μιας ζωής γεμάτης καλλιτεχνική τόλμη, μόνο που ο Gran Ástor τους πληρώνει και με το παραπάνω ακόμα και μετά θάνατον.

Luna γιατί όσο κι αν προσπαθώ να τα βάλω με τις μουσικές μου εμμονές, με κάποιες όπως αυτό το αριστούργημα, συνειδητοποιώ ότι απλά, δεν χρειάζεται.

One Day We Will All Live Under the Sea

2010-01-15T11:03:00.003+02:00

Το One Day We Will All Live Under the Sea είναι η ένατη συνέχεια της θαυμάσιας συλλογής με την ονομασία Silent Ballet που αριθμεί μέχρι στιγμής δώδεκα albums και συνδιάζει ορχηστρικούς ήχους μαζί με μινιμαλιστικές δόσεις ηλεκτρονικής μουσικής. Συνεκτικές, κλασσικές και εμπνευσμένες συνθέσεις πολύ προσεκτικά επιλεγμένες , δημιουργούν μια μυστηριακή ατμόσφαιρα που ίσως δεν ταιριάζει καθόλου στα ακούσματα εκείνων που προσεύχονται απελπισμένα για την άφιξη του καλοκαιριού, αλλά κερδίζει σίγουρα τις καρδιές όλων εκείνων που απολαμβάνουν κάθε εποχή και που αρέσκονται σε μεταμεσονύκτιες ακροάσεις ήχων έτοιμων να τυλιχτούν στην κυριολεξία γύρω από τον ακροατή τους.

Artists:Various - Album: Silent Ballet Compilation - Vol.IX - Year: 2008
Genre:Instrumental, Ambient, Neo-classical

Τracklist

01.The Dead Sea: Nulla Desiderata
02. Olafur Arnalds: Fok
03. Anoice: Glitch
04.Bersarin Quartett: Mehr Als Alles Andere
05. Emanuele Errante: Fecunda
06.Peter Broderick: Atlantic
07.The Abbasi Brothers: The Social Evening (In 1992)
08.Sumner McKane: Doris
09.Cam Butler: I Surrender
10.Redhooker: Telling Time
11.Bosques de mi Mente: Nubes Apiladas en Forma de Montanas
12.Rudi Arapahoe: Conversation Piece
13.Joe Frawley: Sketches from Memory

2010-01-13T11:00:00.000+02:00

"Ο χώρος που καταλαμβάνει στον εγκέφαλο το σύστημα της ακοής είναι μικρότερος από τον χώρο που καταλαμβάνει το σύστημα της όρασης. Ωστόσο το σύστημα της ακοής βρίσκεται από φυσική άποψη πλησιέστερα στις περιοχές του εγκεφάλου που ρυθμίζουν τη ζωή. Οι περιοχές αυτές είναι η βάση για τις αισθήσεις του πόνου, της απόλαυσης, του κινήτρου και άλλων βασικών συναισθημάτων. Επιπλέον, οι φυσικές δονήσεις που καταλήγουν στην αίσθηση του ήχου αποτελούν μια παραλλαγή της αίσθησης της αφής . Αλλάζουν το σώμα άμεσα και βαθιά , πολύ περισσότερο από τα φωτεινά ερεθίσματα που καταλήγουν στην όραση. Το ανθρώπινο ον έχει την ικανότητα να κλείνει τα μάτια του όποτε το επιθυμεί. Ωστόσο είναι ανίκανο να κλείσει τα αυτιά του. Ο ήχος διεισδύει στο σώμα και επομένως συνδέεται με πιο άμεσο τρόπο με αυτό.

Ο ήχος είναι μια φυσική διαδικασία πάνω στην οποία το ανθρώπινο ον δεν έχει κανένα έλεγχο. Η ικανότητα να ακούμε αρκετές φωνές ταυτόχρονα κατανοώντας τι λέει η κάθε μία ξεχωριστά, να θυμόμαστε ένα μουσικό θέμα που εμφανίστηκε για πρώτη φορά μέσα από μία μακρά διαδικασία μεταμόρφωσης και τώρα κάνει ξανά την εμφάνισή του κάτω από ένα διαφορετικό φως , η ακουστική επιδεξιότητα, είναι όλα ιδιότητες που αυξάνουν την κατανόηση. Όλες αυτές οι δεξιότητες που οι περισσότεροι διαθέτουμε και ευτυχώς δεν αποτελούν απόκρυφο βασίλειο μιας τέχνης για εκλεκτούς , διαμορφώνει ανθρώπινα όντα πιο ικανά να κατανοούν αρκετές απόψεις ταυτόχρονα , ανθρώπινα όντα που έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να συλλαμβάνουν τις ομοιότητες ανάμεσα στους ανθρώπους παρά τις διαφορές μεταξύ τους".

Αυτά λέει στο θαυμάσιο βιβλίο του " Η μουσική κινεί τον χρόνο" ο Ντάνιελ Μπάρενμποιμ, αυτά προσυπογράφω και με αυτά σας καλωσορίζω σ'αυτή τη σελίδα.

Ξεκινώντας , αποφάσισα να μην ασχοληθώ καθόλου με τα καλύτερα albums και tracks της χρονιάς ή της δεκαετίας που πέρασε, όπως αρχικά είχα αποφασίσει, (εξαιρετικές λίστες θα βρείτε σε όλα τα blogs δεξιά, που θεωρώ ότι είναι από τα καλύτερα στο είδος τους) και να βάλω για αρχή σε τυχαία σειρά τέσσερις ήχους που έχουν πολλά να μου πουν, τραγούδια που πέρασα και περνάω πολλές ώρες της ημέρας μαζί τους και που επιβεβαιώνουν κάθε φορά μαζί με αμέτρητα άλλα, ότι η ακοή μπορεί, και πράγματι αντιπροσωπεύει όλες τις ανθρώπινες αισθήσεις μαζί, αφού ο ήχος δημιουργεί εικόνα, γεύση , αφή και μυρωδιά.

Η μουσική είναι ανάγκη, και ως τέτοια θα αντιμετωπιστεί εδώ, κάθε στιγμή που θα προκύπτει μια συγκίνηση εξαιτίας της

Tracks: The Black Heart Procession - The letter - The long sea - Arab strap - Trentemøller - Somersault - Marc Lanegan - One way street.

Όλα ΕΔΩ