Arab Strap - The Red Thread (2001)

Σκέφτεται, ακούει και γράφει για το Τhinking with sounds η Eλένη Νανοπούλου

Έχουν αναμονές τα κύματα; Κάτι σε παρασέρνει, σου καίει τα μάτια, μυστικό βαθύ. Τρυπά η φωνή, ξανατρυπά, χωρίς ήρωα. Στα ανοιχτά εξαίσιος εξώστης, αυγή συνοδείας –τύμπανο- συνομιλία πάλι, πάλι και πάλι. Πλεύσεις. Ανατέλλει διαθέσιμο νερό. Ώσπου να πεις ‘’ονειρευόμουν’’, ήταν που ξεγέλασε ο ήχος την άμμο -αυτόματη μετακίνηση-. Καθώς ονειρευόμουν ναι ονειρευόμουν πως δεν είχα ένδυμα ούτε σάρκα, μόνο δρόμους υγρούς, κύματα ξυπόλυτα, αναμονές. Να πως καραδοκεί το όστρακο πως έγινα νερό. Στα ανοιχτά… θα ήταν εξαίσιος εξώστης, διαθέσιμο νερό. Καθώς ονειρευόμουν ναι ονειρευόμουν, κύματα ξυπόλυτα, πως δεν είχα σάρκα. Πάλι – πάλι και πάλι στη θάλασσα αναπηδήματα σινιάλα, τρέχοντας στην εισαγωγή ξυπόλυτη.

‘’Ολοσέλιδη γη
μου επιτρέπεται κάπου- κάπου να λέω κύμα’’

Tracklist:
1. Amor Veneris
2. Last Orders
3. Scenery
4. The Devil-Tips
5. The Long Sea
6. Long Detective
7. Infrared
8. Screaming In The Trees
9. Haunt Me
10. Turbulence

John Campbell – One believer (1991)

Σκέφτεται, ακούει και γράφει για το Τhinking with sounds o South of the river

Ήταν κάπου στα 1991 όταν έβγαλε το πρώτο του άλμπουμ, One believer. Δυστυχώς ακολούθησαν μόνο δυο ακόμα, εξίσου τεράστια και άρτια. Μόνο δυο – τρία μας κάνει το σύνολο – καθώς ο Campbell μας άφησε χρόνους σε ηλικία 41 ετών, από ανακοπή καρδιάς στον ύπνο του, και ένας θεός (sic) ή καλύτερα ένας διάολος ξέρει πού θα είχε φτάσει με τέτοιο λασπωμένο μπλουζ ταλέντο, αλλά και αν τελικά αυτό το αρχέγονο και βασικό υπεύθυνο σχεδόν για οτιδήποτε ακούμε σήμερα είδος θα ξανάπαιρνε μια έστω τιμητική θέση.

Μια φωνή πέρα για πέρα αυθεντική, βαθειά και μπλουζ, που αυτόματα στέλνει τους μαύρους σαμάνους του είδους να πάνε να ξαναμελετήσουν, που κάνει τον αγαπημένο μας Cave να φαίνεται ότι νιαουρίζει, και τον Waits να έχει σίγουρα ομολογήσει ότι τα (νεο)μπλούζ είχαν βρει τον νέο, πανάξιο φορέα τους, πριν την άδικη και πρόωρη «απόδραση» και αυτού του μεγάλου μουσικού και το βέβαιο στρογγυλοκάθισμά του σε περίοπτη θέση στην μεγάλη μπάντα του ουρανού με την κιθάρα του αγκαλιά...

Πενήντα λεπτά και δεκαοκτώ δευτερόλεπτα γεμάτα καθάρια μπλουζ, απύθμενα και αληθινά φωνητικά, ακόμα πιο αληθινά, στοχευμένα, σταράτα, μπλουζ δηλαδή, λόγια, ξετσίπωτες, ξεδιάντροπες κιθάρες, αλλά ταυτόχρονα και ξηγημένες σπαθί, μπεσαλίδικες. Δέκα tracks για να οπλιστείς καλά και να ακονίσεις τα νύχια σου πριν βγεις έξω μόνος σου την νύχτα, για να αποπλανήσεις χωρίς γυρισμό την γκαρσόνα που κάποια βροχερά μεσάνυχτα ψάρεψες κινηματογραφικά στο ιδεατό μπλουζάδικο που τα ηχεία του στάζαν ουίσκι, για δούναι και λαβείν πρωτοφανών εξομολογήσεων με τον κολλητό που γνωρίζεστε σαν τις παλάμες σας...


Tracklist:

1. Devil in My Closet
2. Angel of Sorrow
3 .Wild Streak
4 .Couldn’t Do Nothin'
5 .Tiny Coffin
6 .World of Trouble
7 .Voodoo Edge
8 .Person to Person
9 .Take Me Down
10. One Believer

ΤΟΠΙΑ (Landscapes) Δημήτρης Παπαδημητρίου (1981)

Σκέφτεται, ακούει και γράφει για το Τhinking with sounds ο Tρελός στα σύννεφα.

Πίσω, πολύ. 1986. Μουσικό ...τοπίο: το φάντασμα του (ακόμα εν ζωή) Μάνου , ο βαλκάνιος-στέντωρ Σαββόπουλος, το “αναβιωμένο” ρεμπέτικο, το ρασούλειο φώνημα, το (κάποιο) ροκ που ψάχνεται, ο εκτός συνόρων (και οσκαρικός) Βανγκέλις, η Λένα Πλάτωνος, η Ελένη Καραϊνδρου. Ένας απίθανος τύπος απ' τη Χίο κατεβάζει μια ταινιούλα στη Θεσσαλονίκη, σπέρνει αμηχανία στην επιτροπή και φεύγει με την ταπεινή ειδική μνεία της ένωσης κριτικών. Η ταινιούλα είναι το Δέντρο που Πληγώναμε, “πατάει” σ' ένα μουσικό έργο που κυκλοφορεί απ' το '81 κι είναι απ' αυτές που κάνουν άσκημο κλικ στα μυαλά ορισμένων ανθρώπων. Ακούω πρώτη φορά το όνομα Δημήτρης Παπαδημητρίου.

Τα Τοπία δεν είναι κινηματογραφική μουσική. Τα χρησιμοποίησε ως τέτοια ο Δήμος Αβδελιώδης. Αργότερα, ο Παπαδημητρίου έγινε γνωστός κινηματογραφικός συνθέτης χάρη κυρίως σε δύο εξαιρετικά soundtracks, την υποβλητική Ρεβάνς και το μεγαλόπνοο Αρχάγγελο του Πάθους, πριν μετατραπεί σε μουσική μηχανή παραγωγής για τηλεόραση και λαϊκούς βάρδους. Και τα τρία αυτά έργα, τρικυμιώδη, γεμάτα εμμονές, είναι από κείνα που χτίζουν δικό τους σύμπαν, χαρακτηριστικό μεγάλων δημιουργών όπως ο Μορρικόνε ή ο Μέρτενς (ποιος φοβάται τις συγκρίσεις;) αν περιοριστούμε στη μουσική.

Γιατί -να το ξεκαθαρίσουμε- δεν μιλάμε για τοπία οπτικά, μάλλον για σκηνές εγκλήματος, τέτοιες όπως η Σεφερική Άλλη Θάλασσα ή ο Ανεξήγητος Χορός -το κομμάτι που στοιχειώνει την ταινία του Αβδελιώδη. Σκηνές από κείνες που σε θέλουν στο κέντρο, να περιστρέφεσαι χωρίς να βλέπεις έξοδο ή λύτρωση πουθενά.

Tracklist

1.Day one
2.The city beyond the sea
3.Another sea
4.Oracles of the lighthouses
5.The forbidden room
6.Unexplainable dance
7.Wandering in the iron city
8.Spinning in the human whirlpool

Marconi union - Distance (2005)

Σκέφτεται, ακούει, και γράφει ειδικά για το Thinking with sounds ο Κ.Κ.Μοίρης.




Λίγα δευτερόλεπτα ν’ ακούσεις , φτάνουν για να πεις «καμιά σχέση με τις παραδόσεις και τις παρακαταθήκες του ηρωικού Manchester». Tουλάχιστον εκείνου του κομματιού της πόλης που οι νύχτες του είναι στολισμένες ακόμη με υπερηχητικά graffiti, άδεια ποτήρια Boggart's Brew και φανταστικές αφίσες με τους ζωντανούς κι αποθαμένους ντόπιους πατρίκιους : Ηollies, Bee-Gees, Hermans Hermits, Barclay James Harvest, 10CC, όλη τη φυλή της Factory μαζί με τα πρασινοκόκκινα φώτα του Hacienda, τη φράντζα του Morrissey, τη μαμά των Gallagher, μια άσπρη τρίχα ανάμεσα στις κόκκινες του Hucknall, τη λογοδιάρροια του Mark E. Smith και το κατεβασμένο κεφάλι του Vini Reilly. Ξέχασα πολλούς. Καλά έκανα. Όσο πιο πίσω μου, τόσο πιο καλά.

Και τον James Crossley με τον Richard Talbot , που είναι τα μέλη της Union, θα τους ξεχάσω πέντε λεπτά μετά που θα σταματήσω να γράφω αυτό. Ούτε πέντε, τρία. Δυο. Όσο πιο λίγα, τόσο πιο καλά.

To Sleepless όμως, πρώτο με διαφορά ανάμεσα στα υπόλοιπα του Distance, δεν υπάρχει περίπτωση να το ξεχάσω. Ούτε σε τρία, ούτε σε πέντε, ούτε σε τριάντα χρόνια. Όσο πιο πολύ, τόσο πιο καλά.

Παρέα για τετρακόσια και βάλε χιλιόμετρα. Με τον συνοδηγό να κοιμάται. Με τις σκέψεις μου ξύπνιες. Με χιόνι να μη σταματάει να πέφτει. Και με το δάχτυλο στο repeat. Sleepless, ξανά και ξανά και ξανά. Για να μη τελειώσει η μέρα.

Eλπίζω όταν ξανασυναντηθούμε εγώ κι αυτό μετά από πολλά πολλά χιόνια που θα μεσολαβήσουν στο μεταξύ, να ανταλλάξουμε ένα αληθινό χαμόγελο. Και την ώρα που θα ακουστεί η κιθάρα - και το μέσα μου κάνει ένα δισεκατομμύριο «κρακ»- να παραδεχτώ επιτέλους ότι εκείνη η διαδρομή με τα αμέτρητα repeat άξιζε τον κόπο, την κούραση, τις ξαγρύπνιες. Κι ας ήταν η τελευταία. Distance ναι, Lost Connection όχι.

Τracklist

1. Sleepless
2. These European
3. Through Glass
4. Buildings And People
5. Suburb 27
6. Inter
7. A Temporary Life