Sentimental dust

Εδώ και καιρό, έχω βεβαιωθεί ότι τα τραγούδια είναι εκείνα που σε βρίσκουν. Μια άσχετη στιγμή μέσα στο χρόνο, την πιο κατάλληλη ίσως, αποφασίζουν να σε ψάξουν. Όπως ακριβώς συνέβει εικοσιτέσσερα χρόνια μετά την κυκλοφορία του A true story των Σουηδών Thirteen moons , που κατασκονισμένο και με το εξώφυλλό του γεμάτο από τα σημάδια του χρόνου , αποφάσισε ένα απόγευμα Παρασκευής πως εγώ κι αυτό, ήρθε η ώρα να συναντηθούμε. Η βελόνα άγγιξε απαλά το τέταρτο βαθύτερο αυλάκι του 12'' single , και το σαξόφωνο του Mars Gunnarsson μαζί με τη φωνή του Göran Klintberg και την κιθάρα του Anders Holm έκαναν τις συστάσεις. Tα υπόλοιπα, μια ωραιότατη αιμοραγία της μνήμης . Εγώ ξαφνικά πίσω στα δεκατέσσερα, ο πατέρας μου ξαφνικά στην τρίτη του δεκαετία, τα πρωινά της Κυριακής όλοι μαζί στο σαλόνι, οι μουσικές που μας έβαζε "κρυψώνες για όταν τα πράγματα δυσκολέψουν" , η μέρα που επιβεβαιώθηκε, η μέρα που χάσαμε τη θάλασσα , άλλοι που έφυγαν, άλλοι που μείναν και η κάθε φορά που ακούμε παρέα κάποιο παλιό δίσκο σαν και τούτο, κοιταζόμαστε σιωπηλά και ξέρουμε και οι δύο πως εκείνη τη στιγμή κάνουμε την ίδια ακριβώς σκέψη. Πόσο δίκιο είχε ο Ian Watson όταν έγραφε, ότι μέρος της μαγείας του βινυλίου είναι η ελαφριά υποβάθμιση της ποιότητας του ήχου του, η αύξηση του θορύβου, και τα περιστασιακά "τσακ" και "σκρατς" καθώς κάποιο ίχνος σκόνης ενσωματώνεται μέσα στα "αυλάκια" του για πάντα, κάτω από την πίεση μίας διαμαντένιας ακίδας πάνω στο πλαστικό. Έτσι, αφού το 90% της σκόνης που κυκλοφορεί σε ένα σπίτι προέρχεται από νεκρά ανθρώπινα κύτταρα, τότε τα περισσότερα από τα "τσακ" και τα "σκρατς" που ακούμε, οφείλονται στο ότι κάποιο κομμάτι του εαυτού μας ή των αγαπημένων μας, γίνεται ένα με τη μουσική...

Tracklist
A1 A True Story
A2 Night Parade
B1 Last Train To San Antone
B2 A Gentle Touch

Kent - If you where here

Ή πως γίνεται και στο μέρος που υπήρχες εσύ, τώρα να υπάρχει μία τεράστια τρύπα .

Tracklist

1. If You Were Here

2. Point Blank

3. The One To Blame

Distrails - Virginia Creeper (2008)

Κι ένα δροσερό αεράκι που φτιάχνει ο ήχος στ' αυτιά και στον λαιμό μας...

Tracklist:
1. Virginia Creeper
2. Always
3. Hourglass
4. Pursuit
5. Critical Mass
6. Attractive Nuisance
7. Broken English
8. Waning and Waxing

9/10

Long live 4AD

Pieter Nooten (Clan of Xymox) και Micheal Brook (B. Eno και όχι μόνο). Έτος 1987. Τίτλος Sleeps with the Fishes, number of trucks, 15. Αυτά είναι τα συστατικά, η συνταγή και η εκτέλεση της όπως συμβαίνει σε κάθε τι που αφορά τη μουσική είναι καθαρά υποκειμενική υπόθεση και αν σας άρεσε το Medusa που εγώ θεωρώ αριστουργηματικό, τότε δε μένει παρά να αρχίσετε την περιπλάνηση στους δαιδαλώδεις διαδρόμους του μυαλού των δημιουργών του, χωρίς να σας νοιάζει αν δεν υπάρχει έξοδος επείγουσας διαφυγής ή αν εσείς δεν μπορείτε να την βρείτε.


Mε λίγα λόγια, If you want to get into other universes without drugs, just buy this CD.

Trucklist

1. Several Times I
2. Searching
3. The Choice
4. After The Call
5. Finally II
6. Instrumental
7. Suddenly II
8. Suddenly I
9. Clouds
10. Finally I
11. Several Times II
12. Equal Ways
13. These Waves
14. Times
15. Several Times III

8/10

Blonde redhead - Misery is a butterfly (2004)

Aλλόκοτα όμορφος, γκροτέσκος, τρυφερός, "τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι"



01. Elephant Woman
02. Messenger
03. Melody
04. Doll Is Mine
05. Misery Is A Butterfly
06. Falling Man
07. Anticipation
08. Maddening Cloud
09. Magic Mountain
10. Pink Love
11. Equus




9/10









Δεν θα μπορούσα φυσικά να μην αναφέρω την απίστευτη εκδοχή του Messenger με την φωνή του David Sylvian αφού κάθε φορά που το ακούω ο όμορφος κόσμος των Blonde redhead ξαφνικά θολώνει. Stay still, be still . No wonder you are always lost.

The Afghan Whigs - Gentlemen (1993)

Ένα από τα καλύτερα εξώφυλλα. Ένα από τα καλύτερα albums της δισκοθήκης μου που ποτέ δεν πρόλαβε να σκονιστεί. Μερικοί από τους πιο αλαζονικούς και ταυτόχρονα πονεμένους στίχους. Ισοπεδωτικό, σαν μια σκοτεινή ομολογία ενός εγκληματία που δεν σκοπεύει να δικαιολογηθεί γι' αυτό που έκανε αλλά το μόνο που θέλει είναι να ομολογήσει. Μικρό παιδί και διάβολος. Κραυγαλέο, τρομαχτικό.

Ο Neil Gaiman έγραψε στο Sandman : “Have you ever been in love? Horrible isn't it? It makes you so vulnerable. It opens your chest and it opens up your heart and it means that someone can get inside you and mess you up. You build up all these defenses, you build up a whole suit of armor, so that nothing can hurt you, then one stupid person, no different from any other stupid person, wanders into your stupid life...You give them a piece of you. They didn't ask for it. They did something dumb one day, like kiss you or smile at you, and then your life isn't your own anymore. Love takes hostages. It gets inside you. It eats you out and leaves you crying in the darkness, so simple a phrase like 'maybe we should be just friends' turns into a glass splinter working its way into your heart. It hurts. Not just in the imagination. Not just in the mind. It's a soul-hurt, a real gets-inside-you-and-rips-you-apart pain. I hate love.”

Αυτές οι γραμμές περιγράφουν ακριβώς την αίσθηση που αφήνει η ακρόαση της μουσικής και των στίχων του Gentlemen που χωρίς καμία υπερβολή στάζουν αίμα. Προς το τέλος και κάθε μα κάθε φορά μουδιασμένη, αναρωτιέμαι αν αυτό το αίμα ανήκει μόνο στον δημιουργό του δίσκου που δεν μπορεί παρά να είναι αποτέλεσμα διαμονής στην κόλαση, ή αν λίγο έστω ανήκει και σε εμένα, μετά τις εκατοντάδες φορές που κατέβηκα - κι ακόμα κατεβαίνω - τα έντεκα σκαλιά του.

Δεκαεφτά χρόνια μετά, κι ενώ βλέποντας το εξώφυλλο ξέρω πια πως θύτης και θύμα αλλάζουν ρόλους πιο γρήγορα και από την διάρκεια του συγκλονιστικού My curse που ο Dulli δεν κατάφερε με τίποτα να ερμηνεύσει, αφήνοντας την Marcy Mays των Scrawl να βγάλει το φίδι από την τρύπα της καρδιάς του, το Gentlemen παραμένει για μένα μια απόλυτα εγκεφαλική κατάδυση , ένα εξοντωτικό άκουσμα , ένα σοκ άνευ προηγουμένου.

Tonight I go to hell for what i've done to you. This ain't about regret, it's when i tell the truth τραγουδά τρελαμένος o Greg χοροπηδώντας σε ένα πάτωμα γεμάτο μυαλά. Τα δικά μου.

Τracklist

1. If I Were Going
2. Gentlemen
3. Be Sweet
4. Debonair
5. When We Two Parted
6. Fountain And Fairfax
7. What Jail Is Like
8. My Curse *****
9. Now You Know
10 I Keep Coming Back
11 Brother Woodrow / Closing Prayer




10/10

Portishead - Live: Roseland NYC (1998)

- ..........
- ..........
- ..........
- ..........




Τracklist
1.Humming
2.Cowboys
3.All Mine
4.Mysterons
5.Only You
6.Half Day Closing
7.Over
8.Glory Box
9.Sour Times
10. Roads
11.Strangers





10/10

Explosions in the sky - The Earth Is Not a Cold Dead Place(2003)

Κατάδυση.

Εκεί.

Κ
ά
τ
ω




01 First Breath After Coma
02 The Only Moment We Were Alone
03 Six Days at the Bottom of the Ocean
04 Memorial
05 Your Hand in Mine

9/10

"With all the colors in the world yours had to be blue"

Eφτά χρόνια μετά την κυκλοφορία του το Sweet shadows των Daughter Darling ακούγεται το ίδιο υπέροχο όπως ακούστηκε και την πρώτη μέρα της αγοράς του κάπου μέσα στο 2003, η φωνή της Natalie Walker εξακολουθεί να ηχεί από το μέλλον και όσο δύσκολα μπορεί κάποιος -ακόμα και μετά από άπειρες ακροάσεις - να διαλέξει ανάμεσα στα 11 tracks ποιό είναι το καλύτερο, το ίδιο δύσκολα μπορεί να μην παρασυρθεί και να μην τα αφήσει όλα να επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά και πάλι να μην του φτάνουν.

Αυτοί, είναι μερικοί μόνο από τους λόγους που δεν σταμάτησε - ούτε θα σταμάτησει - να αποτελεί ιδανική παρέα για διαδρομές χιλιομέτρων, για μεταμεσονύχτιες ακροάσεις, για καλοκαίρια που ακόμα δεν έχουν έρθει και για στιγμές που απλά επιθυμείς να λείπουν όλοι από το σπίτι και μόνος, με ηχητικό backround το Broken bridge να (νομίζεις ότι) βλέπεις - για 5 λεπτά και 10 δευτερόλεπτα έστω - τις γέφυρες από το παρελθόν σου να καίγονται.

tracks:

1. Broken Bridge
2. Shattered
3. Let Me Speak
4. Absconding
5. Mermaid
6. Sad & Lonely
7. Things Untold
8. Voodoo Games
9. You Won't See Me
10. Sweet Shadows
11. Dust In The Wind

 
8.5/10

Motionless - Windmill (2006)

Tracklist
1 The Politics of Resignation 
2 United States of Amnesia  
3 Please Keep War Stories to a Minimum  
4 The Windmill




8/10

The soul of Nina

Το Everything must change γράφτηκε από τον Benard Ighner, τραγουδήθηκε από πολλούς καλλιτέχνες και η πρώτη εκτέλεσή του ανήκει στον Quincy Jones το 1974,  ενώ με τη φωνή της Νina Simone   αποτυπώνεται σε βινύλιο  το 1978.  Ένα χρόνο πριν, καθισμένη  μπροστά από ένα grand piano, κόβει την αναπνοή του λονδρέζικου κοινού που είχε την τύχη να βρεθεί στο Royal Theatre. Η συναυλία ηχογραφείται και με την ονομάσια Live At Drury Lane κυκλοφορεί ως προάγγελος του Baltimore που περιέχει την  στουντιακή του εκδοχή.

Deathly sarcastic as a straight razor slice to the throat  γράφουν  οι κριτικοί για εκείνη την ερμηνεία της κι εμείς που δεν θα έχουμε ποτέ την τύχη να την ακούσουμε ζωντανά, αρκούμαστε στα έντεκα διαμάντια αυτού του αριστουργήματος που στρογγυλοκάθονται στην καρδιά μας εδώ και καιρό λαμπυρίζοντας, απόδειξη πως ο χρόνος πολλές φορές, δεν είναι ικανός να ξεθωριάζει τα πάντα στο πέρασμά του.

Ευρηματική χροιά, συγκλονιστικές ερμηνείες, εσωτερικός τσαμπουκάς, αξεπέραστη.

01  Balm In Gilead
02  Balm In Gilead
03  Rich Girl
04  Little Girl Blue
05  The Other Woman
06  Turning Point
07  Pirate Jenny
08  Pirate Jenny
09  Everything Must Change
10  That's All I Want From You
11  Ain't Got No/ I Got Life 

Music for airports

Τα αεροδρόμια είναι μη τόποι και οι αίθουσες αναχωρήσεων σημεία μηδέν κι ας έχουν όνομα. Στιγμιότυπα ασπρόμαυρα, χαμηλού κοντράστ και ανάλυσης, θολά. Σαν τα πρόσωπα που περιφέρονται εκεί και μοιάζουν τόσο οικεία, λες και έχουμε καθίσει δίπλα τους και έχουμε προλάβει να τους εξιστορήσουμε ολόκληρη τη ζωή μας. Γνώριμα, σαν εκείνα που δεν έχουμε συναντήσει ποτέ.

O δίσκος αυτός ηχογραφήθηκε το 1978, γεγονός  τελείως τυχαίο αφού θα μπορούσε να έχει ηχογραφηθεί το 7981 ή το 9187. Ηχητική επένδυση από το μέλλον ότι κι αν λέει ο πίνακας ανακοινώσεων.  Arrivals, Departures.

02- 1 (part 2) - Βrian Eno

f#a# (infinity symbol) - Godspeed You! Black Emperor (2007)

Συναισθηματικό roller-coaster, ψυχική πλημμύρα, παλίρροια, γραμμικό ταξίδι, ευφυής μουσική σύλληψη και ενορχήστρωση, συναρπαστικές κιθάρες, εξαιρετικό μπάσο, διαολεμένα βιολιά παρέα με το πιο εγωκεντρικό τσέλο, συριγμοί τρένων που δεν έχουν κανέναν στο τιμόνι, ήχοι που μοιάζουν με σειρήνες αεροπορικής επιδρομής από κάπου μακριά , νότες εξαγριωμένες που οδηγούν τον ακροατή σε μια άβυσσο πριν τρεμοσβήσουν και τελειώσουν αφήνοντάς τον να αναρωτιέται για ώρες, για μέρες, για καιρό, τι συνέβη και που βρίσκεται.

Nότες που η ποίησή τους με άφησε άφωνη, που όταν νόμιζα ότι τέλειωσα την ακρόασή τους συνέχισαν να τραντάζουν την σιωπή, που με έκαναν να αισθανθώ ότι είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που έχει απομείνει πάνω στη γη, πως αυτός είναι ο ήχος της μοναξιάς, της κραυγής, ότι αν βρω το κουράγιο να κοιτάξω έξω από το παράθυρο, ανάμεσα στα κατεστραμένα κτίρια θα δω έναν μαυροφορεμένο άντρα να τρεκλίζει και να φωνάζει δυνατά "We're trapped in the belly of this horrible machine, and the machine is bleeding to death" ή θα αντικρύσω σκοτεινά σύννεφα να πλησιάζουν απειλητικά γρήγορα την κατεστραμένη μου πόλη και τους κουρασμένους και βρώμικους ανθρώπους της να έχουν γίνει ένα με τους τεράστιους σωρούς ερειπίων.

Βουτιά στο άπειρο διάρκειας 68 λεπτών, ένα μικρό αριστούργημα, σαφώς ένα από τα καλύτερα albums των Godspeed You! Black Emperor και ένα από εκείνα που η ευφυία των δημιουργών του καθιστά αδύνατη την λεκτική του περιγραφή . Κλείστε τα μάτια, ακούστε τα 17 λεπτά και 58 δευτερόλεπτα του East Hastings, ακούστε πίσω από τον ήχο, αφήστε τον να επιταχύνει, να πει , φανταστείτε μια ανθρωπότητα που παύει ξαφνικά να υφίσταται κι αν νιώσετε κάτι να αρχίζει να τυλίγεται γύρω από τον λαιμό σας κάπου κοντά στο 9ο λεπτό, είναι τα χέρια εκείνου του παράξενου άντρα που τριγυρνά στην πόλη που βρίσκεται στην άκρη του κόσμου και ψιθυρίζει κοντά στο αυτί σας " The car's on fire and there's no driver at the wheel. And the sewers are all muddied with a thousand lonely suicides And a dark wind blows"

 
East Hastings