2010 - Οι Πενήντα αγαπημένοι μου δίσκοι (20 - 16)

20. The Besnard Lakes - The Besnard Lakes are the roaring night

Ρευστός , απίστευτα πυκνός και ελκυστικός ήχος όπως τα όμορφα αλλά τρομακτικά βάθη των ωκεανών. Το νερό είναι κρύο, η μουσική εκκωφαντική, το κεφάλι πέφτει αριστερά, το πόδι κλωτσάει το γκάζι , στο βάθος φαίνεται η πρώτη στροφή για τη θάλασσα.



Like the ocean,like the innocent pt 1&2

19. Rökkurró - Í Annan Heim

Στη χώρα με το παράξενο όνομα πρέπει, οι κάτοικοι έχουν δικαίωμα να θυμούνται μόνο τα βράδια και στο κομοδίνο τους είναι στοιβαγμένες χίλιες δικαιολογίες που κατασκευάζουν μέσα στο σκοτάδι για να βγάλουν κι αυτή τη νύχτα. Το πρωί στολίζονται τα καθωσπρέπει τους ρούχα, παίρνουν ένα τεράστιο άκαρδο σχήμα και μοιάζουν άτρωτοι. Σχεδόν τίποτα δε μπορεί να αγγίξει φαινομενικά τα μουδιασμένα κεφάλια τους, την ώρα που ατρόμητοι περιμένουν στην όχθη του ποταμού δεν γίνεται, μέχρι να δουν το άθαφτο κουφάρι της καρδιάς τους να περνά. Κάτω από τον λαιμό τους έχουν μια πληγή που ποτέ δεν κλείνει και περιμένει να σαπίσουν για να αρχίσει να ανοίγει στον λαιμό κάποιου άλλου. Λες και κατάπιαν τσιμέντο, μιλάνε σιγά, με μισοτελειωμένες φράσεις και χτίζουν ανάμεσα στα όργανά τους στιγμές κάποτε που κρατούσαν χέρια και στιγμές τώρα που πρέπει να μάθουν να τα αφήνουν. Πανηγυρικά μόνοι, μεγαλώνουν εκεί βιαστικά. Ο δρόμος που φτάνει στο σπίτι τους δεν έχει έξοδο επείγουσας διαφυγής. Το χτες εντείνει την ασχήμια του σήμερα κι αν ζεις εκεί μόνιμα , καταλαβαίνεις πόσο δύσκολο είναι να είσαι εσύ, όταν όλοι ζητούν και έχουν από ένα κομμάτι του εαυτού σου.

Í Annan Heim



18. Heinali & Matt Finney - Lemonade
O θαλασσινός αέρας ανάμεσα στις ομπρέλες της παραλίας. O ανεμιστήρας που γυρίζει γύρω γύρω, ψευδαίσθηση δροσιάς στο καυτό μεσημέρι. Το νερό που πετάγεται γύρω από την πρώτη βουτιά. Το καπάκι του μπουκαλιού με το ούζο την στιγμή που ανοίγει. Οι ξεκούρδιστες κιθάρες δίπλα απ΄τις φωτιές τα βράδια. Η άγκυρα που κατεβαίνει. Το φερμουάρ του σακιδίου. Τα γέλια και η βουή στα σοκάκια και τους πεζόδρομους της πόλης. Τα πετραδάκια που τρίβονται στα βρεγμένα πόδια. Η άμμος ανάμεσα στα βιβλία. Το "κρατσ" του καρπουζιού όταν κόβεται στη μέση. Το αεράκι ανάμεσα στα αρμυρίκια. Tο ξετύλιγμα του χαρτιού της γρανίτας. Τα ζάρια πέφτοντας πάνω στο ξύλινο τάβλι. Τα παγάκια όταν τα δαγκώνεις λίγο πριν αρχίζουν να λιώνουν. Το "σσσσσσσ αρχίζει", στα θερινά σινεμά, στις συναυλίες, μέσα μας.

End Of July




17. Paint On Silence - Paint On Silence

Σε στενεύεις τώρα. Θέλεις να σε πιάσεις από τον γιακά να σε κάνεις να φοβηθείς κι άλλο. Πως διάολο χτίστηκε ολόκληρος άνθρωπος γύρω σου; Απασφαλίζεις λίγο τις πόρτες; Θα χωθώ κρυφά στην άκρη του κρεββατιού σου. Θα σου πω για τα δύο βήτα. Θα σου πω ότι γι'αυτό χοροπηδάνε πάνω σου όλη νύχτα και δεν κοιμάσαι. Επειδή κάνεις πως δε βλέπεις το ένα. θα αφήσω ένα νοιώθω στην πλάτη σου που πονάει, μα θα μου υποσχεθείς πως θα κάνεις λίγο πιο'κει να χωρέσει το όμικρον, γιατί νοιώθω χωρίς όμικρον μοιάζει με εμπαιγμό . Θα σε σκεπάσω με μια ανακατεμένη πρόταση γιατί έρχεται κρύο. Ανακατεμένη, ναι. Δηλαδή τι θα γίνει αν σου πω "κι λίγο; το χέρι εμένα με χαιδεύεις μου το πονάει", δεν θα καταλάβεις; Πριν φύγω θα σου γράψω την λέξη τραίνo. Με άλφα γιώτα. Να κάνει μεγαλύτερο θόρυβο από εκείνο το αδιάφορο με το έψιλον. Να κάνει ένα τεράστιο θόρυβο όλες τις φορές που θα έρχεται καταπάνω σου. Θα γράψω τραίνω. Tραίνω στο κεφάλι σου μέσα.

Rosidae



16. Jordi Clapés-Bot – Right Sides

Τρελαίνομαι για τις ασπρόμαυρες ταινίες, τους πίνακες του Σαγκάλ και τα ανεμόπτερα. Α! Και όταν σε βλέπω σε άλλα μάτια και σε προσπερνάω. Μια μέρα θέλω να βγω με τις σαπουνάδες από την μπανιέρα και να κάνω μια μεγάλη βόλτα στη λεωφόρο. Να κάνω κινηματογραφική βουτιά από κάπου ψηλά και να πέσω πάνω σου ξεκάθαρη, η ζωή μου να μη μου μοιάζει καθόλου, να συμβαίνει σε ένα μέρος δίχως μνήμη, να μη βρωμάει συνέχεια νοσταλγία εδώ κάτω. Εσύ θα έρχεσαι αργόσυρτος θα χύνεις και δεν θα φεύγεις. Θα κοιμόμαστε. Σημασία έχει με ποιόν μπορεί να σε πάρει μετά ο ύπνος κατάλαβες; Όχι με ποιόν θα ξαπλώσεις. Θα μου είναι παντελώς αδιάφορο αν ξέρεις να πλένεις πιάτα. θα τα πετάμε απ’το παράθυρο ή δεν θα τρώμε ποτέ. Δεν με νοιάζει. Βραδινές παραστάσεις στους δρόμους και αυτοσχεδιασμοί που θα καταλαβαίνουμε μόνο οι δυό μας. Αυτό με νοιάζει. Πιωμένοι σαν μεθυσμένα ξωτικά θα μου φωνάζεις από απέναντι πως κατά βάθος είναι πιο δύσκολο να είσαι άντρας. Είναι πιο οδυνηρό . Κι εγώ θα σε πιστεύω , τόσο ανεξήγητα εύκολα και για όσο θα έχω έστω και μια αμυδρή υποψία ότι υπάρχεις. Μόνο να μη μου δαγκώσεις ποτέ βάρβαρα την ψυχή και να μη θελήσεις ποτέ να μου ανήκεις ολοκληρωτικά. Πες εντάξει, θα τρέχουμε σε στριφογυριστές σκάλες, πες εντάξει, θα ράβω τα ρούχα μου από τα σεντόνια που σκεπάζεσαι. Θα σου φτιάξω και μια μυρωδιά μου, που να μπορείς να την εισπνεύσεις τώρα και να αντέχεις να την εισπνέεις και όταν θα αρχίσει να σε πληγώνει. Γιατί θα αρχίσει. Πες εντάξει, θα μάθω να γράφω και με τα δύο χέρια, την ίδια στιγμή, να προλάβω να σου τα δείξω όλα κι ας κόβουν σαν τη λεπτή χορδή του E. Πες εντάξει.

Geometrical Views

2010 - Οι Πενήντα αγαπημένοι μου δίσκοι (25 - 21)

25. I like trains - He Who Saw The Deep
Τα "μείνε" που ψελλίζουμε χάνονται στους ελέγχους διαβατηρίων παρέα με τα "Nαι, μα πρέπει να φύγω" που μας ψελλίζουν. Δεν έρχονται ποτέ μαζί στα μικροσκοπικά μας ταξίδια, περιμένουν στωικά να γυρίσουμε, προυπαντούν όλες μας τις επιστροφές . Γαντζωνόμαστε στη στιγμή, ό,τι τραγούδι κι αν ακούσουμε τα νοσταλγούμε, είναι γιατί ακόμα δεν έχουμε διασχίσει το πιο επικίνδυνο μέρος του κόσμου για χάρη τους, δεν τους έχουμε πει φίλα με ρε, σκάβουμε συνέχεια ένα βαθύ σκοτεινό λαγούμι και με τη σιγουριά της κρυψώνας τους όσα δεν είπαμε, παριστάνουν το τουφέκι. I like trains. Σε ζαλίζουν όμορφα, πετάγεσαι τρομαγμένος από τον θόρυβο που κάνει η ψυχή τους και γελάς σπαρακτικά.


Sea of regrets




24. Piano magic - Home recordings
Όταν τέλειωσε η συναυλία τους, είχα πιεί 2 φιάλες κάτι χωρίς να έχω πιεί τίποτα και δεν μπόρεσα να μη σκεφτώ ξανά το μόνο σημείο διαφωνίας μας με τον Glen Johnson και την παρέα του εκείνο το βράδυ του Μάρτη που τους είδα στο Fuzz. Έναν μόνο , γεμάτο παράπονο στίχο τους. Music won't save you from αnything but silence. Kι αυτό, γιατί έχω χίλιους λόγους και χίλιες αφορμές , για να πιστεύω ακριβώς το αντίθετο.


Theory of ghosts




23. Seven Saturdays - The Snowflakes That Hit Us Became Our Stars
Θαυμάσια μουσική, υπέροχες εικόνες για άλλη μια φορά, μεσημέρι, σηκώνεις το κεφάλι να σε χτυπήσει η πρώτη σταγόνα της μέρας , ο καιρός ψυχραίνει , η βροχή δυναμώνει, ο ουρανός χωρίζεται σε παράλληλες μωβ λωρίδες, οι φωνές του κόσμου χάνονται , θέλεις να ανοίξεις τα χέρια , να στριφογυρίσεις στη μέση της Πανεπιστημίου, να μην κοιτάζεις τίποτα, μόνο να μυρίζεις . Την οσμή από αυτό το κάτι χωρίς όνομα, αυτό το μοναδικό, που διαθέτουν μόνο τα μοιρασμένα.



Terrified Of Breaking Down




22. Max Richter – Infra
Είναι μάταιο να προσπαθεί κάποιος γράφοντας μερικές αράδες να μπει ανάμεσα στον καλλιτέχνη και στο ακροατήριό του και ακόμα πιο μάταιο, να προσπαθεί να δώσει άλλο όνομα σε αυτό που κάποιοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ως μαγεία και κάποιοι άλλοι -οι πιο ευσιγκίνητοι- ως χειρουργείο ανοιχτής καρδιάς .Το «Infra» είναι η μουσική που έγραψε ο Max Richter για την ομώνυμη παράσταση του Βασιλικού Μπαλέτου στο Λονδίνο σε χορογραφία του Γουέιν Μακ Γκρέγκορ. Όπως όλες οι δουλείες του Γερμανού συνθέτη, έτσι κι αυτή , μόνο ως υψηλή τέχνη μπορεί να χαρακτηριστεί, τέχνη που προσπερνά αδιάφορα τις όποιες κριτικές και μεταμορφώνει με χάρη τον ήχο σε αργό φύσημα ομίχλης.Διάβασα κάπου την περιγραφή μίας σκηνής προς το τέλος του φίλμ του Godfrey Reggio Koyaanisqatsi, όπου η κάμερα εστιάζει στα κομμάτια ενός πυραύλου που μόλις έχει ανατιναχτεί και που με αργή κίνηση πλησιάζουν προς το έδαφος. Αυτή η εικόνα μου ήρθε στο μυαλό κοιτώντας έξω από το παράθυρο και ακούγοντας την έναρξη του infra 4 , με το τοπίο μου να γεμίζει φλεγόμενα συντρίμμια και τον αέρα μου έγχορδα και πλήκτρα που τραύλιζαν από συγκίνηση μα συνεννοούνταν μεταξύ τους μοναδικά .

Infra 2





21. Τhe best pessimist - Two against all

Θέλω την πιο χυδαία καταιγίδα και ένα κασκόλ αγορασμένο από σταθμό... ευπρεπούς Ευρωπαϊκού μετρό, μαζί με μιά αφορμή που θα ψάχνω έναν χειμώνα ολόκληρο κι όταν τη βρω θα το φορέσω. Θέλω και ένα τραγούδι που να μη μοιάζει με κανένα άλλο. Κι ενώ όλες οι μουσικές φτιάχνονται για να κλείνουν τραύματα, αυτό να χώνει τα χέρια του και να ψάχνει μέσα στην κοιλιά μου ύπουλα , να βρίσκει το ωμό μου συναίσθημα στην αρχική του μορφή, άσχημο, ακατέργαστο, και με δύναμη να το τραβά, να ξεκολλούν μαζί του κομμάτια από τα τοιχώματα και να το σέρνει προς τα έξω πασαλειμμένο με μισοτελειωμένες εκφράσεις.I'm forgetting something. I have... I have a note about you. It says "the lovers met"... "the lovers met, and..." and I can't read my own note. I make a note and I can't read it. It's an important note. ..."



Two against all

2010 - Οι Πενήντα αγαπημένοι μου δίσκοι (30 - 26)

30.Blueneck - The fallen host

Έντονα επηρεασμένοι από μπάντες όπως οι Godspeed You Black Emperor, Mogwai και Mono,με την φωνή του τραγουδιστή τους να έχει κάτι από την χροιά της φωνής του Thorn Yorke και με ένα ντεμπούτο album τόσο καλό όσο το Scars Of The Midwest που κυκλοφόρησαν τρία χρόνια πριν, ήταν λόγοι που αρκούσαν για να ακούσω την καινούργια δουλειά των Bluneck και να αρχίσω το βαθύτερο σκάψιμο. People who like to lose themselves in the place within will like our music. Also people who like to turn the lights off and listen intently to an album are going to enjoy The Fallen Host λένε οι ίδιοι, πληρώ τις προυποθέσεις, τα φώτα σβήνουν στις δώδεκα, ώρα κοινής απουσίας.

Seven




29. Motorama - Alps

Πόρτες ανοιχτές διάπλατα, παγωμένη αύρα της Ρωσικής στέπας, βόλτα το ξημέρωμα στο λιμάνι του Rostov. Μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της χρονιάς κι αν o Ian Curtis δεν την είχε κάνει τόσο νωρίς για τα σύννεφα αυτός ο δίσκος θα μπορούσε να έχει την δική του υπογραφή.

Wind in her hair




28. Get Well Soon - Vexations

Ο δημιουργός τους ζει στο Βερολίνο - πόλη με ατμόσφαιρα ξεχωριστή- έχει σπουδάσει φιλοσοφία και μέσα στο κεφάλι του η μία ιδέα από την άλλη χωρίζεται με ένα μεγάλο χάσμα, τόσο όσο χρειάζεται για να μην έχουν οι μουσικές του δουλειές καμία σχέση μεταξύ τους. Αυτός είναι και ο λόγος που το Vexations - τίτλος δανεισμένος από το ομώνυμο έργο για πιάνο του Erik Satie- δεν μοιάζει σε τίποτα με το Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon. Τέτοιο ταλέντο φυσικά δεν ενδείκνυται για εγκεφαλικές αναπαύσεις ιδιαίτερα όταν έχεις να κάνεις με τα χάλκινα πνευστά του 5 Steps -7 Words που σε εκτοξεύουν σε κλάσματα του δευτερολέπτου στη Νέα Ορλεάνη, στο κέντρο του τυφώνα Konstantin Groper.

5 Steps -7 Words




27. Brian Eno – Small Craft on a Milk Sea

Ποιητικός, ειρηνικός, έντονος, εντελώς. Tη μία στιγμή το σκάφος του Eno πλέει ήπια και την αμέσως επόμενη βρίσκεται αντιμέτωπο με μια μεγαλοπρεπή θύελλα. Ο Νονός της ηλεκτρονικής μουσικής βάζει εμπρός τα επιθετικότερα vibes που διαθέτει, δυναμώνει την ένταση, κάποιες στιγμές την μετατρέπει σε θόρυβο και κάνει σαφές από το πρώτο δευτερόλεπτο της ακρόασης ότι θα πρέπει να ταξιδέψεις μαζί του πολλές φορές για να αφομοιώσεις πλήρως όλα όσα θέλει να σου πει και να τα εκτιμήσεις. Στο μεταξύ, ένα κουτάκι δραμαμίνες κατά την επιβίβαση κρίνεται απαραίτητο. Η παράξενη θάλασσα που ανοίγεται μπροστά, κρύβει μερικές ταραχώδεις παλίρροιες και κάποιες απρόσμενες αναταράξεις.



Written, Forgotten






26. Swans - Μy father will guide me up a rope to the sky

Όπως οι ταινίες που γυρίστηκαν βασισμένες στα μυθιστορήματα του William Burroughs, έτσι και το My father will guide me up a rope to the sky, είναι ένας προσεκτικά επεξεργασμένος εφιάλτης, χωρίς ίχνος ανοχής. Είναι ουσιαστικά μια μισάνθρωπη όπερα, που ενορχηστρώνεται πλουσιοπάροχα και ταυτόχρονα είναι μια προσπάθεια του Michael Gira να κρατήσει ανοιχτή την πληγή της κάθε ανεκπλήρωτης επιθυμίας και να μας προσκαλέσει να αισθανθούμε την απώλεια χωρίς την ψυχαναγκαστική υποχρέωση να ξεχάσουμε . Τα τύμπανα ακούγονται σαν ανελέητο τουφεκίδι , οι καταπιεστικοί κιθαριστικοί βρυχηθμοί θυμίζουν έκρηξη σύννεφων βροχής αναμιγνύοντας αριστοτεχνικά το αίμα με τη λάσπη και αυτοί οι κύκνοι έχουν σίγουρα μαύρα φτερά που σε μεταφέρουν σε κόσμους άλλους, εκεί που σου είπαν πως πρέπει να κλείνεις μάτια και αυτιά κάνοντας ότι δεν υπάρχουν.


No Words/No Thoughts

2010 - Οι Πενήντα αγαπημένοι μου δίσκοι (35 -31)

35. Clogs- The Creatures In The Garden Of Lady Walton

Iστορίες από την κρύπτη της ψυχής του Bryce Dessner και του Padma Newsome και άξια συνέχεια του αριστουργηματικού Lantern. Ένα ασταμάτητο όργιο έγχορδων, που οι ερωτικές συνευρέσεις τους σε κάνουν να θέλεις να κοιτάξεις από την κλειδαρότρυπα , να κολλήσεις το αυτί σου στην πόρτα και να απολαύσεις ανερυθρίαστα τους οργασμούς τους που στο τέλος σου κλέβουν την καρδιά. Δεν θυμάμαι ούτε ένα μέτριο album από το αμερικανοαυστραλέζικο κουαρτέτο, οι Clogs αποδεικνύουν τελεσίδικα ότι η νεο-κλασσική μουσική μπορεί να απευθύνεται και σε ακροατές με σύγχρονα ακούσματα. Και ευτυχώς, όπως στην περίπτωση του The last song δεν συνθέτουν μόνο τέτοια.

Last Song" (featuring Matt Berninger from The National)

34. LES DISCRETS - Septembre Et Ses Dernieres Pensees

Μου φτιάχνουν ένα ταξίδι. Ξεκινά από το δεξί μου πόδι και καταλήγει ακριβώς πάνω στο μετωπό μου. Είναι μικρό και λίγο γιατί πολλά εκεί σημαίνει τίποτα εδώ. Και μου λένε "Ει! Πρόσεχε θα πέσεις!"Και τους απαντώ "Τώρα θα δείτε τι θα πει να είμαι παντού" Και λέω ξανά "Τώρα θα δείτε τι θα πει να μην είμαι καθόλου"Μετά θυμάμαι πως κάποτε είχα. Και κρατάω την ανάσα μου.Την κρατάω δεύτερη φορά για συμπαράσταση. Δεν αναπνέουν ούτε εκείνοι. Εκείνοι μόνο τραγουδούν.

Song For Mountains

33. Blonde Redhead - Penny Sparkle

Οι επικριτές τους είπαν πως ο δίσκος αυτός μοιάζει σα να ξέχασαν να ηχογραφήσουν τα μισά όργανα. Μόνο χημική ανάλυση δεν του έγινε ή μήπως ναι; Διάβασα στο mic πως το Penny Sparkle ακούγεται άδειο, μινόρε και άκαρδο. Μινόρε και άκαρδο στη θεωρία (και την πράξη ) της μουσικής ποτέ δεν βάδισαν στον ίδιο δρόμο. Οι συγχορδίες μινόρε έχουν σχήμα καρδιάς, έχουν τον συναισθηματικό τους δείκτη στο κόκκινο κι ένα πικρό χαμόγελο στο στόμα μαζί με την ίδια ακριβώς γεύση. Kι εμένα οι γεύσεις αυτές μου αρέσουν πολύ. Η μουσική άλλωστε γι'αυτό έχει πόδια σούπερ ήρωα. Για να πηγαίνει μπροστά κάτω από τις όποιες συνθήκες. Και όταν είσαι σούπερ ήρωας, δεν χρειάζεται να αποδεικνύεις συνέχεια τι μπορείς να κάνεις. Σε κάποια ανύποπτη στιγμή, ίσως και να μπορείς να σώσεις πέντε ανθρώπους από ένα βροχερό απόγευμα. Εκείνοι που διαλέγουν το οικοδόμημα των Blonde στην έναρξη μιας καταιγίδας, ακόμα κι αν ο θεμέλιος λίθος του - οι κιθάρες- απουσιάζει, ξέρουν ότι δεν θα τους βρει ούτε μία σταγόνα.


Black Guitar



32. Matt Elliott & The Third Eye Foundation - Dark

Εδώ μιλάμε για εμμονή. Κι όταν πρόκειται για εμμονή, δεν σου μένουν και πολλά περιθώρια να ξεφύγεις και να κρίνεις αντικειμενικά έναν δίσκο. Έγραψα γι'αυτόν τον Οκτώβριο: Σκοτάδια. Από εκείνα τα παράξενα που λαμπυρίζουν , που όταν αποφασίσεις να τα εξερευνήσεις, τίποτα πάνω σου δε μυρίζει αποτυχία και τίποτα δεν κολλά αηδιαστικά. O Matt Elliott ξαναχτυπά, κυνηγώντας μέσα στη νύχτα τον ήλιο του, κυκλοφορώντας στις αρχές Νοεμβρίου το Dark γλύφοντας αυτή τη φορά τις πληγές του και με την ψυχή του να ποζάρει μπροστά μας γυμνή, χωρίς την παραμικρή διάθεση να κρυφτεί από κανέναν. Δύο μήνες μετά , θα προσθέσω απλώς την ανεπανάληπτη εμφάνισή του στο Half Νote. Aποστομωτική και μεγαλειώδης τόσο, που αν ήμουν 20 χρονών θα σηκωνόμουν στη σκηνή , θα του έδινα ένα υπεργαλαξιακό , super nova φιλί και θα του ψιθύριζα έρχεσαι να κρυφτούμε μέσα μου να γελάμε;

If You Treat Us All Like Terrorists We Will Become Terrorists





31. Hammock - Chasing After Shadows...Living with the Ghosts

Bλέπεις πόση συγκίνηση εκτοξεύεται ακόμα και χωρίς λόγια; Σαν φαιόλευκη ουλή. Κι αυτή είναι μια στιγμή , εναρκτήρια σεκάνς μιας ζωής χωρίς διαλόγους, και τον ήχο που κάνει το αγόρι τρέχοντας πίσω από χάρτινα πουλιά. Το χθες ανατρέπει και καραδοκεί . Σαν το νερό. Το μόνο σημείο διαφυγής του είναι το χιόνι που θρυμματίζεται. Το πιο ακριβό που μπορείς να μου κλέψεις είναι το συναίσθημα. Την γεύση όμως της ενοχής που μπορείς να την κρύψεις; Σε ποιο σκοτεινό συρτάρι να καταχωνιάσεις την αυτοκριτική και να καταπιείς το κλειδί του; Once upon a December, σε ένα ταξίδι που θα κάνουμε παρέα, φορώντας αθλητικά παπούτσια και μασώντας μανταρίνια στην μέση του δρόμου. Από τον καθρέφτη στην αγαπημένη πλάτη σου ξανά και ξανά. Κάστανα και ζαχαρωτά, κόκκινα Gauloises, χέρια κρύα. Μα εσύ ποτέ δεν με τρόμαξες. Σταματάς τα τρένα . Χαιδεύεις τη γυναίκα, τρέχεις στους δρόμους με το κορίτσι και σκαλίζεις ξύλινες σβούρες για το παιδί. Όσα νοστάλγησα είναι συνήθως της τελευταίας στιγμής, φυλαγμένα σε γυάλες με θαλασσινό νερό και η κουπαστή επιθυμία, το μόνο χώρισμα απ'τον επαναληπτικό μου ορίζοντα. Στις συναντήσεις με το διάβολο μέσα μου, κάνω πολλές φορές το γύρο του θανάτου. Οτιδήποτε ασφαλές με κάνει ανασφαλή μα το μαύρο απορροφά όλα τα χρώματα. Όσοι έχουν μάτια βλέπουν κι η μουσική είναι πάντα εκεί ξέρεις. Άρρηκτη. Σαν την σχέση που έχουμε με την σκιά μας.


Breathturn

2010 - Οι Πενήντα αγαπημένοι μου δίσκοι (40 -36)

40. Jonny Greenwood – Norwegian Wood (OST)

Μετά την ηχητική επένδυση του There will be blood , ο κιθαρίστας των Radiohead αφήνει για δεύτερη φορά την γνωστή παρέα, και συνθέτει τη μουσική για ένα από τα ομορφότερα soundtracks της χρονιάς, αυτό της ταινίας Norwegian wood , που μεταφέρει στην οθόνη την ομώνυμη νουβέλα του Haruki Murakami. Για όποιον γνωρίζει τον Johhny Greenwood μόνο ως μέλος μιας από τις διασημότερες μπάντες του πλανήτη, το σοκ είναι ισχυρό. Γιατί εδώ , ο rock κιθαρίστας (και εξαιρετικός βιολονίστας) , επιστρέφει στις ρίζες της κλασσικής του παιδείας, αποδεικνύοντας το μεγάλο του ταλέντο σε ένα τελείως διαφορετικό μουσικό μοτίβο και επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά, πόσο ιδιοφυής καλλιτέχνης είναι.

Toki no senrei wo ukete inai mono wo yomuna

39. Bvdub – The Art Of Dying Alone

Δεν ξέρω αν είναι τέχνη να πεθαίνεις μόνος - όλο και κάποιος φόβος κρυφοκοιτάει από την γωνία του μυαλού και δεν στο λέει- σίγουρα όμως τέχνη είναι να ντύνεις με τέτοιες αιθέριες μουσικές , στιγμές που φρακάρουν πίσω από τη φωνή. Την άγρια ομορφιά του νυχτερινού δρόμου, τα γέλια των μικρών κοριτσιών όταν βρέχουν στη θάλασσα τα μαλλιά τους, την άνοιξη που φωσφορίζει σαν ύφαλος χαμηλά στην κοιλιά μας ή μια κολλημένη μύτη στο τζάμι κάποιου χειμώνα . Η ζωή δεν είναι πτήση, το ξέρω καλά. Μπορεί όμως να είναι ένα ποτήρι με ανθρώπινα ίχνη, δίπλα στο δικό σου ποτήρι.

Τhe art of dying alone

38. Ólafur Arnalds - And They Have Escaped the Weight of Darkness

Ο νεαρός Ισλανδός δεν χρειάζεται συστάσεις. Όποιος έχει παρακολουθήσει προηγούμενες δουλειές του ξέρει τι θα συναντήσει όταν αποφασίσει να ξεκινήσει την ακρόαση. Υπέροχες συνθέσεις, απόκοσμο πιάνο, βιολί που ακούγεται μέσα από ένα μπλε βυθό. Λίγο βαθύτερα από όλα αυτά , βρίσκεται η εξήγηση γιατί ο δίσκος αυτός θα ήταν αδύνατον να λείπει από ένα μέρος που συγκεντρώνει ήχους, όντας από τους λίγους εκείνους, που εκτός από τον μοναδικό συνδιασμό της μυρωδιάς του, δημιουργεί στο μυαλό του ακροατή την παράξενη αίσθηση ότι έχει υπάρξει ο τελευταίος άνθρωπος πάνω στη γη, ότι έχει δει το τέλος του κόσμου, ότι έχει αγαπηθεί πολύ, ότι έχει πεθάνει μια μέρα πριν, ότι δεν πρόλαβε, ανύποπτος για το θαύμα.

Hægt, kemur ljósið




37. Great Messengers - Palms [ Act III ]

"This album is more than just a collection of beautifully crafted post-rock, ambient and classical tracks. It's a story told through music. Split into three acts, this album tells three separate stories but so similar. All artists involved paint an extraordinary picture of love, loss and life". Κουρνιάσαμε να τους ακούσουμε , αγκαλιά με τον χειμώνα και ένα ποτήρι του κονιάκ. Κρυώνεις; Να σου φορέσω κάτι;



(Οnly an) Ocean in the sky

36. A Single Man: Abel Korzeniowski & Shigeru Umebayashi (OST)

Και μόνο στο άκουσμα του ονόματος Shigeru Umebayashi το μυαλό μου έκανε μια μεγάλη βουτιά και έφερε στην επιφάνεια εκείνη την απίστευτη μουσική που είχε γράψει για την ταινία 2046. Αυτό από μόνο του έφτανε για να ασχοληθώ με το soundtrack του A single man παρά το γεγονός ότι δεν έτυχε ή δεν επιδίωξα ποτέ να την παρακολουθήσω. Από τον Abel Korzeniowski δεν είχα ακούσει τίποτα , ίσως γιατί όπως διάβασα ψάχνοντας για αυτόν πληροφορίες, η μόνη δουλειά του που έχει κυκλοφορήσει είναι η σύνθεση του score της ταινίας 30 Days of Night, την οποία δυστυχώς αγνοώ. Δεκαπέντε από τις δεκαεννέα όμως συνθέσεις του συγκεκριμένου αριστουργήματος είναι δικές του, ο ίδιος λέει ότι διαθέτει δύο αφτιά, ambient το ένα, κλασσικό και σαφώς μεγαλύτερο σε μέγεθος το άλλο , κι εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν ορχηστρικό ποταμό από εκείνους που ξεχύνωνται ορμητικά μέσα από τα ηχεία, σε τυλίγουν αποφασιστικά με το νερό τους, σε παρασύρουν μαζί τους, και καταλήγεις πέφτοντας σε έναν τεράστιο καταρράκτη ήχων με μηδενική διάθεση να σωθείς. Αυτό που στην ουσία ήθελα να γράψω είναι ότι δεν υπάρχουν λόγια, κι ας φαίνεται το αντίθετο ακριβώς.

Daydreams

2010 - Οι Πενήντα αγαπημένοι μου δίσκοι (45 - 41)

45. Anathema - We are here because we are here

Δεν ξέρω σε ποιό βαθμό έχει βάλει το ομολογουμένως χαρισματικό χέρι του ο Steven Wilson , μα μου φαίνεται πως σίγουρα τράβηξε ένα όμορφο πρωινό τις κουρτίνες και από τις θεοσκότεινες καταβολές τους, οδήγησε τους Anathema σε μέρη πιο φωτεινά χωρίς ποτέ οι μουσικές τους να σταματήσουν να κοχλάζουν από συναισθηματισμό, λόγος για τον οποίο τους αγάπησα παράφορα στο παρελθόν , κι ακόμα. Ωραία τα πλήκτρα του Smith , θαυμάσια τα φωνητικά της Lee Douglas, διακριτικά τα electro στοιχεία, έξω είναι χειμώνας κι εγώ θυμάμαι μια ζεστή βραδιά του Σεπτέμβρη που κρεμασμένη στο κυγκλίδωμα πίνοντας χλιαρές μπύρες , ήθελα να πάρω φόρα και να πέσω πάνω στις 15-20 κιθάρες που προκλητικά ήταν στημένες μπροστά μας , παίξε ρε γαμώτο το Flying, ωραίες στιγμές, ωραίοι άνθρωποι, ωραίοι ήχοι, they are here because they are here and i'm not here because i am there.

Presence

44. The Slowest Runner - We, Burning Giraffes

Μελωδικός, ερωτικός, συναισθηματικός, ακόμα και σκληρός σε κάποια σημεία. Bγάζει ένα κυνισμό, μια θλίψη, μια αγάπη ,ιδιότητες που μόνο η μουσική μπορεί να προσφέρει απλοχέρα και εύγευστα . Είναι ώριμοι , καταιγιστικοί και σκοτεινοί με μπλε μώλωπες. Aκριβώς τους ίδιους που έχουν και οι ακροατές τους.



We, Burning Giraffes

43. Gil Scott Heron - I'm new here

Έχει πει την φράση «the revolution will not be televised», έχει σιωπήσει για 16 ολόκληρα χρόνια, έχει εθιστεί σε ότι ουσία βρέθηκε στον δρόμο του, έχει επιστρέψει. Καταραμένος ποιητής , άστεγος μεθύστακας, αυτοκαταστροφικός , χαρισματικός τόσο που πολλοί προσπάθησαν να θάψουν το ταλέντο του μέσα στις πολλές του αδυναμίες, με πρώτο και καλύτερο τον ίδιο. Θαυμάσια δουλειά, ανατριχιαστικό το Μe and the devil, μετά από δέκα ακροάσεις στη σειρά ήθελα να μοιραστώ μαζί του ένα σακουλάκι καπνό , να μου πει πως στην κατηφόρα λαχανιάζεις περισσότερο, να τον πιστέψω. «Μοναχικότητα δε σημαίνει είμαι μόνος. Σημαίνει δεν ανήκω σ' εσάς, δε σας καταλαβαίνω, δε με καταλαβαίνετε». Κατάλαβες;

Μe and the devil



42 . Bonobo - Black sands

To παιδικό μου δωμάτιο! Οι γαλάζιες κουρτίνες! Τα καλοκαίρια στη θάλασσα, εσύ , τα μακριά σου μαλλιά γεμάτα φύκια και να γελάμε. Το παλιό autobianchi με τον ανοιχτό ουρανό. Τα ταξίδια στα Βαλκάνια μαζί του. Μετά είναι που μου ήρθε η μεγάλη επιθυμία να φύγω. Και τότε άρχισα να ζωγραφίζω ανθρώπους πουλιά. Ακριβώς την ώρα που κάνουν την κίνηση να ανυψωθούν. Τρόμαζα που μπορούσαν να χωρέσουν σε μικρά post it χαρτάκια και έτσι έφτιαχνα άπειρα τέτοια κάθε μέρα να μην ευθύνομαι για την πτώση τους . Έτρεχα τότε να σε πάρω τηλέφωνο να μοιραστώ τη χαρά μου μαζί σου. Nα σου πω ότι νιώθω όμορφα και θέλω να πάρω φόρα και να αρχίσω να στροβυλίζομαι στον αέρα και να ρουφάω με τα μάτια όλα όσα συμβαίνουν από κάτω και να λέω ότι δακρύζω από το κρύο. Και έτσι όπως είμαι αεροδυναμική κατασκευή, η υγρασία να φεύγει προς τα πίσω. Όπως το νερό στο παρ μπριζ του αυτοκινήτου. Και να θέλω να μείνω αιώνια εκεί, μα να πρέπει να πέσω απότομα. Μα να μην με πειράζει, γιατί "τον ουρανό τον βλέπεις ακόμα κι αν έχεις ξαπλώσει ανάσκελα στο έδαφος, μετά από μια μεγάλη πτώση". Τη μέρα που σε είδα, είχα ένα τέτοιο χαρτάκι στην τσέπη μου. Μα δεν σου το έδωσα. Πως να χαρίσεις έναν ζωγραφισμένο άνθρωπο πουλί σε κάποιον που δεν μπορεί ή δεν θέλει να τον μάθει να πετάει ;

Black Sands

41. The black heart procession - Βlood bunny/ black rabbit

Σκυθρωπά λυρικά ποιήματα που αποδίδονται μουσικά με μια στοχαστική, σχεδόν αισιόδοξη (;) έκσταση , γράφοντας τη συνέχεια του εκτενούς και εντυπωσιακού καταλόγου των BHP έστω και με μόνο τρία νέα τραγούδια. Kαλύτερη στιγμή του album το Drugs (από το θαυμάσιο Six) που αποκτά ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον με τη συνδρομή της ηλεκτρονικής αυθεντίας που ακούει στο όνομα Eluvium και ταυτόχρονα αποτελεί για μένα όπως και όλες τους οι δουλειές ένα παράξενα δελεαστικό κρησφύγετο.

Drugs (Remix by Eluvium)

2010 - Οι Πενήντα αγαπημένοι μου δίσκοι (50-46)

50. Playfellow – Carnival Off

Παράξενο artwork, ωραία φωνητικά, κιθάρες που εκπέμπουν ήρεμη δύναμη. Άνετα θα τους έβλεπα live σε κάποιο υπόγειο μπαράκι του Βερολίνου, ή θα τους ήθελα για παρέα στην εξοχή με πίσσα σκοτάδι, ξαπλωμένοι όλοι μαζί σε ένα δροσερό στρώμα από γρασίδι με τον χρόνο να έχει σταματήσει να κυλά για να προλάβουμε να διαβάσουμε τα παράξενα σχήματα που φτιάχνουν τα αστέρια. Εκείνοι να τραγουδάνε το Your ghost για να με τρομάξουν , κι εγώ να γελάω και να αναρωτιέμαι πως γίνεται μερικές φορές, ελάχιστες, να περιμένω το καλοκαίρι.

Your ghost




49. Phoenix and the Turtle - Swallow Up The Moon

Ζωηρόχρωμοι πυροβολισμοί, κάτι σαν ταξίδι στην άγνωστη άσφαλτο κάποιας πολιτείας, μπλε και κόκκινο, ανακατεμένες φωτογραφίες, μισοτελειωμένος καφές στην θέση του συνοδηγού. Δεν χρειάστηκε παρά μία μόνο ακρόαση για να ξεχωρίσω το Wasted days ως το καλύτερο από τα τέσσερα trucks του δίσκου, άλλωστε ότι αρχίζει με πλήκτρα πολύ δύσκολα δεν καταφέρνει να μου αποσπάσει αμέσως την προσοχή. Οδηγείς λέει στην πέμπτη λεωφόρο και ξαφνικά δίπλα σου αρχίζουν και εμφανίζονται σε slow motion χωράφια καλαμποκιού , κάτω από τον πιο γαλάζιο ουρανό. Απλό στην εκτέλεση μα όχι εύπεπτο album. Ηχεί λυπημένο αλλά αφήνει ένα συναίσθημα ευτυχές. Kαλύπτει όμορφα μία συνηθισμένη μοναχική μέρα του Δεκέμβρη ενώ ταυτόχρονα ηχεί εξίσου καλά ανάμεσα στις φωνές μιας πολυμελούς παρέας και αν είχε γεύση θα έμοιαζε με τη γέμιση μαρμελάδας σε φρεσκοψημένο muffin.


Wasted Days




48. Subheim - No Land Called Home

Όταν το 2008 άκουσα για πρώτη φορά το approach των Subheim – πνευματικό παιδί του Έλληνα συνθέτη Kosta K – κάτι μέσα μου επέμενε να κρατήσω στο πίσω μέρος του μυαλού μου το όνομά και τους ήχους τους και να παρακολουθήσω την πορεία τους στο χρόνο. Δεν με απογοήτευσαν στο ελάχιστο, αφού λίγο καιρό πριν και ακούγοντας τη δεύτερη δουλειά τους με τίτλο No land called home πείστηκα πως έχω να κάνω με μια μουσική γεμάτη εικόνες, σκοτεινά χρώματα, αστική ασχήμια, χαμόγελα και θορύβους που εξασθενούν με τον χρόνο , ουρανούς, μοναχικά όντα στις στέγες τις πόλης και μια απόμακρη φωνή , αυτή της Katja να δένει όμορφα με το πιάνο, τα βιολοντσέλα, και το απόκοσμα όμορφο synthwork. Γεμάτο συναισθηματισμό , ένα πράγμα με έκανε να σκεφτώ μετά την πρώτη του ακρόαση. extremely musical.

When Time Relieves




47. The Whiskers - War of Currents

Η τρίτη ολοκληρωμένη δουλειά τους δεν περιέχει μόνο ένα από τα ομορφότερα κατά τη γνώμη μου τραγούδια του 2010 το Only Source of Light , αλλά είναι ένας δίσκος που μοιάζει με φθινοπωρινό φύλλο που στροβιλίζεται λίγα εκατοστά πάνω από το έδαφος , πέφτει, ξανασηκώνεται και πάλι από την αρχή. Για ώρες. Για μέρες. Για πολύ. Τους αδικώ κατάφορα με τη θέση που τους δίνω , ανίκανη να εκφράσω ακριβώς τι μου συμβαίνει κάθε φορά που τους ακούω αντιγράφω από το gramophone και πατάω για χιλιοστή φορά το play. Of pulses and dreams and night swims, and horrible terrible tangible imagery. You can dance yourself to death, you can duck the giant swinging boom, or you can fall asleep to the sounds of someone crooning their heart inside out. It's a beautiful thing.


Only Source of Light



46. Zazie von einem anderen stern - Regen: Tropfen

Απόκοσμο πιάνο που ακούγεται ακριβώς λες και άνοιξε μια τρύπα στο κεφάλι της Zazie για να βγει ο ήχος. Kάπου σε ένα άγονο δωμάτιο, άλλες φορές πεταμένο σε κάποια γωνιά της νύχτας, άλλες στη νησίδα του δρόμου περιμένοντας να περάσει απέναντι. Βραχυκύκλωμα μνήμης, σκοτεινό, σχεδόν ζοφερό με νότες που πολλές φορές μοιάζουν να βγαίνουν από αναμίκτη τσιμέντου, ταυτόχρονα αναζωογονητικό, αταξινόμητο, αριστούργημα .

Nacht